Vrouw(an) op de evangelisatiepost (4)

'Zaterdag 6 maart 2004 was voor ons een dag om nooit te vergeten. Mijn man voelde zich geroepen tot evangelist, en werd op die dag uitgenodigd voor een gesprek met het Deputaatschap voor Evangelisatie. Ik zie hem nog wegrijden. Hoe zou het gaan? Zou hij aangenomen worden, of zouden we hier mogen blijven in onze vertrouwde omgeving...

Diezelfde dag is er veel veranderd in ons gezinsleven, 's Middags belde ds. A. Schreuder, de voorzitter van het Deputaatschap, dat mijn man was aangenomen als evangelist en dat we maar aan de post Leeuwarden moesten denken. Wat er toen allemaal door ons heen ging, is moeilijk te verwoorden. We waren enerzijds verwonderd. Was het alles dan toch van de Heere geweest? We mochten zien hoe Hij ons had willen voorbereiden op de taak die ons te wachten stond. Dat gaf ons blijdschap in het hart. Anderzijds waren er vragen. Hoe moest het met de kinderen? Want ook zij hadden hun vragen. 'Hoe groot is de evangelisatiepost? Zijn er kinderen van onze leeftijd? Waar moeten we dan naar school? Wanneer moeten we verhuizen? ' Allemaal vragen waar wij als ouders ook geen antwoord op wisten.

Mijn man heeft 's avonds gebeld naar evangelist Van de Breevaart, die toen nog in Leeuwarden werkte. Hij zei: "Vraag maar wat je wilt, ik zal proberen de vragen te beantwoorden." Dat was op zich heel fijn. Het was wel even een teleurstelling dat er op de post geen leeftijdsgenoten voor onze kinderen waren.

Evangelist van de Breevaart nodigde ons uit om snel een keer te komen kijken met de kinderen. Een week later reisden we naar Leeuwarden. Het was een spannende dag. Waar zouden we gaan wonen? Hoe zou het zijn in de stad? We werden hartelijk ontvangen door het echtpaar Van de Breevaart. We kregen allerlei informatie en zijn ook naar de evangelisatiepost geweest. Het was een mooi gebouwtje, maar wat was het klein vergeleken bij de kerk in Aagtekerke! U begrijpt, we gingen naar huis met heel veel indrukken.

Een drukke tijd volgde. Velen leefden met ons mee in de vorm van bezoek en telefoontjes. Veel moest er geregeld worden voor de aanstaande verhuizing. Onder andere ook het vervolgonderwijs voor onze kinderen. Het viel niet mee om vaarwel te zeggen tegen Aagtekerke. Wat hadden we er een fijne tijd gehad. Er ging heel wat door ons heen toen we afscheid namen van de gemeente, de school, de buren, en alle bekenden. Maar het gaf ons rust dat we mochten weten dat dit niet onze eigen weg was. De Heere had ons immers deze weg gewezen! In Leeuwarden werden we bijzonder hartelijk ontvangen. Wat deed het ons goed, dat er bij aankomst een tas aan de voordeur hing met daarin een Fries suikerbrood en een kaart met daarop de woorden Welkom in Ljouwert. We kregen veel meeleven van de vrouwenvereniging en anderen op de evangelisatiepost.

Na de verhuizing hadden de kinderen eerst nog een week vakantie. Maar toen kwam toch het moment dat ze voor het eerst naar de nieuwe school zouden gaan. Spannend hoor! De veranderingen waren voor ons allemaal heel groot. Dat was best wel eens heftig. Toch mogen en moeten we eerlijk zeggen: de Heere heeft geholpen. Ook in de gewone dingen van het leven; dat hebben we heel duidelijk mogen ervaren.

Als vrouw moet je ook je weg zien te vinden op een evangelisatiepost. Wat wordt er van je verwacht? Persoonlijk denk ik dat de taak in het gezin, zeker in het begin, de eerste taak is. Maar na verloop van tijd wil je toch ook proberen om mee te leven met de verschillende activiteiten op de post. Je wilt aandacht hebben voor de mensen die er al jaren komen, maar ook voor hen die sinds kort via het inloophuis binnenkomen. Vrijdagsmorgens gaat mijn man naar het inloophuis om de vrijwilligers te ontvangen en even een praatje met hen te maken. Indien

mogelijk ga ik even mee. Zodoende ontmoet ik ook wel eens mensen uit de stad die binnen lopen.

Pasgeleden hebben we met zes vrouwen de cursus Vertellen van de Jeugdbond gevolgd, voor de vertellingen op onze kinderclub. Elke week verzorgen we met verschillende vrouwen de kinderclub. We zijn ongeveer één keer in de maand aan de beurt. Ook onze oudste dochters helpen daaraan mee. Zo proberen we met eenvoudige bijbelse vertellingen het Woord door te geven. Wat zou het een wonder zijn als de Heere het wilde zegenen! Ter afsluiting van het seizoen zijn we samen met de kinderen van de club én de kinderen van de evangelisatiepost een middagje uit geweest naar een speeltuin.

Naast de kinderclub is er ook een vrouwenvereniging. Om de twee weken komen we op maandagavond samen met acht vrouwen. Dat is niet te vergelijken met de grote vereniging van Aagtekerke. Maar ook hiervan geldt: niet het vele is goed, maar het goede is veel. We behandelen op de verenigingsavond een bijbels of actueel onderwerp. Dat is leerzaam en het roept vaak vragen en reacties op, waardoor je met elkaar in gesprek komt.

De dames van de vereniging helpen ook wanneer andere vrouwenverenigingen onze post bezoeken. Tijdens zo'n bezoek wordt er altijd een verkoping gehouden ten bate van de evangelisatiepost.

U begrijpt, er is natuurlijk nog véél meer over onze evangelisatiepost te vertellen, maar ik zou zeggen: vrouwenverenigingen én andere verenigingen, jullie zijn allemaal hartelijk welkom om bij ons een kijkje te komen nemen. We hopen dat we in Leeuwarden nog een goede tijd mogen hebben, en dat de Heere ook in de toekomst aan ons als gezin wil denken!'

Bij deze wens wan mevr. Visser sluiten wij ons van harte aan! We hopen onze reeks over de evangelisatieposten te vervolgen, zodra er weer ruimte is in Daniël. Enkele vrouwen én een vrijwilligster van de post in Leeuwarden zullen dan iets vertellen over het werk dat zij verrichten in het hoge noorden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen