Zijn Naam Belijden

Ik was in de bibliotheek en stond Ie praten met een vriend over een boek dat ik uitgezocht had. Het ging over Adoli Hitier en de maniet hoe hij aan de macht was gekomen. Na afloop van het gesprek kwam een dame naar mij toen die mij de vraag stelde of ik een goed christelijk boek wilde lezen. Ze bracht mij naar een rek met onder ons wel bekende schrijvers zoals Francine Rivers. Deze dame had ons gesprek kunnen volgen en wilde mij een beter boek aanbieden. In de eerste instantie was ik verbaasd en daarna een beetje beschaamd. Deze dame schroomde niet om vóórhaar christen-zijn uit komen, sprak zelfs wildvreemde mensen aan in een Openbare Bibliotheek. Zou ik het gedaan hebben ? Zou jij het gedaan hebben... ? Ik moest denken aan de bekende woorden uit de Heidelberger Catechismus in antwoord op de vraag: "Waarom wordt gij een christen genaamd? " (zondag 12 vraag en antwoord 32). Het antwoord zegt dan: "Omdat ik door het geloof een lidmaat van Christus en alzo Zijner zalving deelachtig ben, opdat ik Zijn Naam belijde."

Op dat belijden van Zijn Naam wil ik in dit artikel kort ingaan. In gesprekken met studenten op school merk je vaak dat juist dat uitkomen voor de Naam van de Heere zo moeilijk is. Vaak zit je met een mond vol tanden als er vragen gesteld worden over je geloofsovertuiging. Waar je anders zo vlot kunt babbelen en uren vol kunt kletsen met je collega's of medestudenten over allerlei onderwerpen, staat de wagen, als het over geloofszaken gaat al snel stil. Hoe komt dat toch? Waarom durven we vaak zo slecht mensen aan te spreken op vloeken en andere zondige dingen?

Niet bang

De woorden Zijn Naam belijde... uit de Catechismus zijn woorden die we kunnen vinden in Matthëus 10:32. In Matthëus 10 lezen we over de uitzending van de apostelen door de Heere Jezus. De Heere geeft Zijn discipelen ook een aantal raad-

zelfs mee de dood (vers 28). Het uitkomen voor Zijn Naam is niet gemakkelijk, maar de Heere zegt dat een discipel niet meerder dan is dan Zijn meester. De Heere gaat Zijn discipelen ook bemoedigen. Als er strijd zal komen, als ze in de gevangenis zullen komen, dan is Hij daar ook. Ze behoeven niet bang te zijn want de Heere weet alles, Hij heeft zelfs de haren van hun hoofd geteld (vers 30).

Belijden van Zijn Naam voor de mensen is dus een opdracht die lijden met zich meebrengt.

Zou daar misschien de pijn zitten? Is dat een oorzaak waarom we ons zo verdekt opstellen als het gaat over geloofsovertuiging? Willen we ten diepste het lijden dat daar aan verbonden is niet?

Levensstijl

Zijn Naam belijden kun je op verschillende manieren. Op de vraag of men in de stage-instelling iets gemerkt had van het christen-zijn van een student, kreeg ik eens als antwoord: "We hebben er niet veel over gesproken maar uit heel haar doen en laten kon je zien dat ze christen wilde zijn." Je kunt dus ook door je houding Zijn Naam belijden. De Catechismus noemt ook, dat door onze Godzalige wandel de naaste voor Christus gewonnen worde. Het gaat dus niet altijd over het gesprek. Wat kan het tot oneer van de Heere zijn als onze levensstijl niet in overeenstemming is met onze woorden. Vrome praatjes en toch zachtjes meelachen als er een schuine mop verteld wordt, kan dus niet! Je levensstijl is dus een middel om Zijn Naam te belijden.

Ook kun je Zijn Naam belijden door iets voor anderen te betekenen. Een hulpvaardige houding kan aanleiding zijn voor de ander om te vragen naar de drijfveer van je handelen.

Van de Heere Jezus lezen we in Handelingen 10, dat Hij het land doorgegaan is, goeddoende. Juist in deze tijd waarin het egoïsme hoogtij viert, en waarin de eenzaamheid onder mensen groot is, hebben we jongelui nodig die iets voor een ander willen betekenen. Jongeren die een hart hebben dat bewogen is met de ander. Jn gesprekken met dak-en thuislozen krijg ik vaak te horen dat ze het zo op prijs stellen dat er jongeren zijn die, bijvoorbeeld tijdens een stage er voor ze willen zijn. Wat bezielt ze toch is dan de vraag. Wat is het dan mooi als je hoort dat er gesprekken komen en dat er dan heel eenvoudig en soms stamelend iets mag worden doorgegeven van het Evangelie. Als dan samen de Bijbel gelezen mag worden.

Gesprekje

Vaak hoor je de vraag hoe je nu met iemand in gesprek kunt komen over Gods Woord en de dingen van Gods Koninkrijk. Ik wil een paar ideeën doorgeven.

• Het mooiste aanknopingspunt is altijd als er bij de ander ingrijpende levensgebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Een sterfgeval of een ernstige ziekte kunnen een opening bieden voor een gesprek. Een gesprek kan dan beginnen met: "Joh, dat is ook erg, wat ik hoorde van die of die in jou familiekring". Ga naast de ander staan, en kom niet gelijk met een antwoord. Ik vergeet nooit dat ik op een stage-instelling kwam voor een evaluatie. Ik stond even te praten met een bekende, vanuit mijn ooghoek zag dat er iemand binnenkwam die aan de tafel ging zitten. De student ging er naast zitten, sloeg een arm om de schouder van de binnengekomen collega en vroeg heel meelevend naar de ziekte van die collega. Tijdens de evaluatie kwam aan de orde dat men zich had verwonderd over de warme belangstelling die de student voor de doelgroep en de collega's had. Juist als het leven moeilijk is, kan een luisterend oor opening geven voor een gesprek over de zin van het leven en de noodzaak van bekering.

• Ga er niet per definitie van uit dat de ander niets wil weten van het christelijk geloof. Mijn ervaring is dat er veel misverstanden bestaan over het christelijk geloof. Als de ander belangstelling toont kun je met heel eenvoudig materiaal te werk gaan. Via het deputaatschap Evangelisatie kun je folders aanvragen waarin op heel eenvoudige manier Gods woord wordt doorgegeven. Spreek dan af dat de ander een folder leest en ga dan in gesprek. Het is niet erg als je misschien geen antwoord weet op alle vragen, kom er dan later op terug en vraag in je omgeving om raad.

• Je kunt ook de aandacht op iets vestigen wat met christen-zijn te maken heeft. Een linnen tas van de SGP bijvoorbeeld. Het kan aanleiding zijn om in gesprek te komen. Ik las ergens: "Willem maakte tijdens college aantekeningen met een pen van de Bond tegen het vloeken. Door die pen kreeg hij vragen over zijn geloofsovertuiging".

Zo maar een paar ideeën. Bedenk dat het vaak met vallen en opstaan gaat. Zijn Naam belijden, een moeilijk werk, een onmogelijke opdracht vanuit jezelf. Ten diepste kun je pas echt Zijn Naam belijden als je een levend lidmaat van Christus bent. Je kent het voorbeeld al denk ik. Als je op vakantie wilt naar Duitsland kun je folders aanvragen en kijken op internet om een indruk te krijgen hoe mooi het is. Als je dan iemand ontmoet die er geweest is en die gaat vertellen hoe mooi het is dan gaat het pas echt leven. Wat bedoel ik hiermee, wel als je echt iets mag kennen van het leven met de Heere, van de rijkdom van Gods opzoekende zondaarsliefde, en dat voor iemand die alles heeft verzondigd, dan wordt je ook echt gunnend voor een ander. Dan wil je niet dat de ander verloren gaat.

Bewogen

Dan maar niet Zijn Naam belijden, totdat ik zelf mag weten een levend lidmaat te zijn? Ik snap die vraag, maar toch is dit geen excuus om stil te zitten. Zouden beiden niet samen op moeten gaan? Als het ernst is in je leven om bekeerd te worden, wordt je dan ook niet bewogen met het lot van de mensen in je omgeving?

Een kenmerk van een christen is, dat hij ook een bidder is. Wat is in het contact met de ander het gebed belangrijk. Steeds weer het gebed om kracht, wijsheid en bovenal de zegen van de Heere. Mag dit ons gebed zijn: "Bewaar en vermeerder Uw Kerk."

J. Verschoor

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen