Anne en de telefoon

Tring, tring! De telefoon! Anne kijkt op van haar kleurplaat. Waar is mama?

Neemt zij de telefoon niet op? Tring, tring! De telefoon rinkelt maar door. "Mama", roept Anne. "Mama, waar bent u? De telefoon gaat!"

Maar mama komt niet. Tring, tring! De telefoon houdt maar niet op. En dan weet Anne het weer. Mama is in de schuur! Mama ging aardappels halen. En dan hoort ze de telefoon natuurlijk niet! Tring, tring!

"Weet je wat? " denkt Anne. "Ik neem de telefoon wel op. Dat kan ik best. Dan hoeft mama niet uit de schuur te komen. Dat vindt mama vast wel goed." Tring, tring!

"Goedemiddag, met Anne, " zegt Anne. Ze weet best hoe ze de telefoon op moet nemen. Mama zegt het ook altijd zo. En dan is daar een stem.

De stem zegt: "Dag Anne! Is jouw mama er ook? " "Ja hoor, " zegt Anne.

"Mijn mama is er wel. Maar ze is in de schuur. Ik zal ze voor u halen!"

Zie je wel, Anne weet precies hoe het hoort. Snel legt Anne de telefoon op de tafel. En ze loopt naar de deur.

Ze doet haar schoenen aan en haar jas. Dan loopt ze naar buiten. Naar de schuur. Maar o, wat ziet Anne daar?

Op het gras staat een mooie stenen schaal. In de schaal zit water. En fn het water zitten drie kleine musjes. Ze zijn elkaar aan het wassen! Dat is een leuk gezicht! Daar komt mama uit de schuur. Met de aardappels in haar hand.

"Kijk eens mama, " fluistert Anne. "Kijk eens wat lief!" Nou, dat vindt mama ook. Ze blijft even staan kijken. Wat een lieve vogeltjes! Maar dan zegt ze: "Kom Anne! We gaan naar binnen. Brr, wat is het koud!"

Binnen doet mama haar jas uit. En ze loopt de kamer in. "Hé, " zegt mama verbaasd. "Wat doet de telefoon daar op tafel? " En ze kijkt Anne aan. Van schrik slaat Anne een hand voor haar mond. Oooh, de telefoon! Helemaal vereeten!

Mama pakt de telefoon op. Ze wil hem wegleggen. "Nee mama, nee, niet doen!" roept Anne. "Er is een mevrouw aan de telefoon!

Die mevrouw vroeg naar u! En daarom ging ik u roepen." Mama doet de hoorn tegen haar oor. "Nee hoor, " zegt mama.

"Er is geen mevrouw aan de telefoon. Ik hoor alleen maar tuut, tuut, tuut!" Maar dan begrijpt mama het opeens. De telefoon ging toen zij in de schuur was. En Anne heeft hem opgepakt! "Was je daarom buiten, Anne? Kwam je me roepen? "

"Ja, " knikt Anne.

O, wat dom van haar! Maar waar is die mevrouw van de telefoon dan gebleven? Mama begint te lachen. "Malle meid!

Als de telefoon gaat moet je het wel zeggen! Maar het komt vast door de vogeltjes, hè? De vogeltjes in het water.

Daarom was je het vergeten te zeggen!" Mama geeft Anne een aai over haar hoofd. "Bent u niet boos? " fluistert ze. "Nee, hoor, " zegt mama. "Kijk eens wat ik doe?

Als ik nu op dit knopje duw, dan zie ik wie er net gebeld heeft.

En dan bel ik zelf die mevrouw wel even terug." Daar belt mama.

Gelukkig neemt de mevrouw de telefoon op. En dan vertelt mama wat er gebeurd is. Mama praat nog meer met de mevrouw. Dan is mama klaar.

"Weet je wie dat was? " zegt ze. "Dat was mevrouw Bogert, uit de kerk. Zij wilde wat aan mij vragen. Maar het duurde zo lang voordat ik kwam. Daarom had ze de hoorn maar neergelegd." Mevrouw Bogert, die kent Anne wel. "Was ze niet boos? " vraagt Anne. "Nee hoor, " lacht mama.

"Mevrouw Bogert was niet boos. En ze vond dat jij heel netjes de telefoon opnam! Jij kan dat al heel goed, zei ze." Anne glundert.

Zie je wel, ze kan best de telefoon opnemen! Ze moet alleen heel snel mama roepen. Dan hoeft de mevrouw niet meer zo lang te wachten!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen