JBGG cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van JBGG te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van JBGG.

Bekijk het origineel

Boris mag nooit meer voor z'n beurt praten

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Boris mag nooit meer voor z'n beurt praten

4 minuten leestijd

Sinds kort weet heei Nederland dat Uruzgan een (gevaarlijke) provincie van Afghanistan is. Sinds kort weet ook de hele wereld dat het poldermodel in Nederland soms een tikkeltje doorschiet. We hebben weken gepraat over iets wat 'een voornemen tot een besluit' van het kabinet bleek te zijn om 1200 Nederlandse militairen naar Afghanistan te sturen. Dat hadden we nog niet eerder meegemaakt: een kabinet dat een voornemen (in plaats van een besluit) voorlegt aan de Tweede Kamer.

In de binnenlandse en buitenlandse pers ontstond het beeld van een weifelend kabinet met koudwatervrees. Tussen de regels door wezen de beschuldigende vingers alweer richting de minister-president. Terwijl niet hij, maar D66-leider Boris Dittrich in deze toestand de grote stoorzender was.

Vóórdat het kabinet een besluit had genomen over het uitzenden van de militairen, meldde Dittrich alvast dat D66 hoe dan ook tegen was. Daarmee zette hij zijn partijgenoten in het kabinet (de ministers Pechtold en Brinkhorst) voor het blok. Met het standpunt van hun partij in het achterhoofd, konden ze onmogelijk nog instemmen met een eventueel kabinetsbesluit om troepen te sturen. Daarom moest het kabinet het laten bij 'een voornemen tot besluit', met de bekende stroom aan reacties en discussies tot gevolg. Overigens: dit voornemen kan wel eens een briljante zet geweest zijn van premier Balkenende. De storm van protest heeft nu namelijk voor een belangrijk deel al vóór de behandeling in de Tweede Kamer gewoed. En: toen de weken verstreken, werden de D66-ministers al wat uitgesprokener in hun steun aan het kabinetsstandpunt, terwijl de D66-fractie juist haar uitlatingen over een mogelijke val van het kabinet links en rechts al begon te nuanceren.

Hoe het ook zij, de opstelling van D66 en haar fractievoorzitter is in dezen niet zuiver. De partij is een groot pleitbezorger voor het dualisme: de scheiding van de verantwoordelijkheden tussen Tweede Kamer en regering. De partij had daarom eerst het kabinet uit moeten laten praten, voordat ze zelf het woord nam. Op dat moment was er nog steeds alle gelegenheid geweest om duidelijk te maken dat de D66-fractie anders in deze discussie staat dan de partijgenoten in het kabinet. Nu echter heeft de fractie zich gemengd in de besluitvorming van de regering, die ze op grond van haar eigen principes had moeten afwachten.

Misschien dat hierbij toch verkiezingskoorts een rol speelt. Over een paar maanden zijn de lokale verkiezingen, een stuk verder weg de landelijke. Met deze actie is het D66 in ieder geval gelukt om de schijnwerpers op zichzelf gericht te krijgen. Nu maar hopen dat dat uiteindelijk in het nadeel van deze 'vrijheidsdenkers' zal zijn. Ons land heeft namelijk iets heel anders nodig dan een partij die in haar uitgangspunten aangeeft 'vrijheid te willen voor ieder mens om zich naar eigen inzicht te kunnen ontplooien en om te leven volgens eigen normen en waarden. (...)

Zelfbeschikking over het eigen lichaam, zoals bij euthanasie en abortus, is voor D66 vanzelfsprekend (...)'.

Laten we ook om die reden hopen (en bidden!) dat na de eerstvolgende verkiezingen D66 hooguit is gereduceerd tot eenmansfractie.

Boris Dittrich zal dan vanuit de banken van de Tweede Kamer nog steeds wel tijdig en ontijdig zijn mening verkondigen, maar dan zijn er in ieder geval geen partijgenoten meer in het kabinet die daar last van hebben. Tegen die tijd is Nederland er hopelijk ook weer in geslaagd om zijn geschonden blazoen in de internationale politiek op te poetsen. Voordat daar sprake van is, moet er nog wel heel wat water naar de zee. Eerst zullen we tijd nodig hebben om de overige NAVO-landen uit te leggen dat we geen land zijn met een doorgeslagen democratie. Dat we gewoon een poosje last hebben gehad van een fractievoorzitter die zijn mond niet kon houden. En dat de elite-militairen die we uiteindelijk gaan uitzenden, zullen aantonen dat Nederland over militairen beschikt die in vredesmissies keer op keer hun waarde bewijzen. Alleen doen we er soms wat lang over om ze op pad te sturen.

Reageren? weerwatnieuws@jbgg.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 3 februari 2006

Daniel | 32 Pagina's

Boris mag nooit meer voor z'n beurt praten

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 3 februari 2006

Daniel | 32 Pagina's