Kerst zonder vader

Als meisje van dertien maakte Suzanne mee dat haar vader niet langer elke avond thuis kwam. Een periode van verwijten, van ruzies, van gespannen stiltes ging hier aan vooraf. Maar ook een periode van hoop, van geloof dat alles nog wel goed zou komen. "Ongeveer drie jaar voordat mijn ouders uit elkaar gingen, begonnen er thuis dingen te veranderen. Eerst begon ik te merken dat mijn moeder mijn vader niet meer vertrouwde. Ik ving flarden van telefoongesprekken op, die niet voor mijn oren bestemd waren. Dingen die mijn moeder over mijn vader zei, waarvan ik niet kon geloven dat ze waar waren. Ook zag ik dat mijn vader er moeite mee had om een arm om mijn moeder te slaan als ze verdriet had. Om positieve dingen op te merken en te uiten, wat hij eerst wel deed."

"Niemand wist dat het bij ons thuis niet meer zo fijn en gezellig was als vroeger. Als ik maar vrolijk deed en niet over onze thuissituatie praatte, dan zou geen van mijn vriendinnen er achter komen dat mijn ouders wel eens ruzie hadden. Dat er soms aan tafel geen woord gezegd werd. Dat mijn vader dan niet wilde eindigen. Dat mijn moeder boos naar boven ging en mijn vader in de auto stapte. Dat ik dan met mijn vier jongere broertjes uit de Bijbel las en hardop dankte."

De gedachte van Suzanne dat ze door maar vrolijk te doen de thuissituatie kon verbergen, bleek onjuist. Keihard werd ze met haar neus op de feiten gedrukt toen haar beste vriendin Else tegen haar zei dat ze geen vriendinnen meer wilde zijn. In het dorp werd er genoeg gepraat. Aan Else was diverse keren gevraagd, hoe het nu zat met die ouders van Suzanne. Eén keer had ze het gewaagd en aan Suzanne gevraagd of ze over haar ouders wilde praten. Suus had raar gereageerd: "Hoezo? Wat zou ik over mijn ouders moeten zeggen? " Nou, dan maar niet! Als je als vriendinnen niet alles tegen elkaar kunt vertellen, dan hoefde het van haar ook niet meer.

Voor Suzanne kwam dit erg onverwachts. Zij kon er toch ook niets aan doen, dat het tussen haar ouders meer zoals vroeger was? Ze had zich stellig voorgenomen nooit iets aan anderen te vertellen. Dan zou het alleen maar nog moeilijker worden, 's Avonds, diep onder de dekens, had ze zich wel honderd keer afgevraagd hoe het thuis toch zover had kunnen komen. Elke morgen, elke avond had ze op haar knieën de Heere gebeden of Hij het weer goed wilde maken. "Ik wist het zeker: voor Hem is niets onmogelijk. Alleen de Heere kan er nog voor zorgen dat mijn vader weer thuis komt. Dat het tussen mijn ouders weer net als vroeger wordt."

"Nu ik, jaren later, terugkijk op deze periode van mijn leven, komt er veel boven. Het moeilijkst vind ik dat mijn ouders steeds hebben gedaan alsof het wel meeviel. Ik vraag me af, of ze wel hebben beseft dat je het als kind heel goed aanvoelt als het tussen vader en moeder niet goed zit. Zelfs Else had het haarfijn door... Ma zei altijd dat het allemaal wel goed zou komen. Dat vader er tijdelijk niet was, om de hele situatie rust te gunnen. Vlak voor Kerst heb

ik een kaart gemaakt. In zwart-wit stond er op de voorkant 'Kerst zonder vader'. Die kaart was voor God. Ik vroeg een paar keer of het waar was, wat ik van anderen hoorde, namelijk dat ma en vader gescheiden waren. Ma antwoordde ontkennend. Later hoorde ik dat ze wel gescheiden waren. Het was vreselijk. Het leek alsof er niets ergers te bedenken was, dan dat je ouders niet meer in één huis wonen. Wat kon ik met dooddoeners zoals: 'Nu is het tenminste rustig thuis, nu zijn er geen ruzies meer, ' of: 'Kijk eens naar anderen die helemaal geen vader meer hebben'?

Toch mag ik terugkijken op een fijne jeugdperiode. Ma was er altijd als we thuiskwamen. Elke dag was de tafel gedekt. Mijn verjaardagen heb ik altijd thuis gevierd. Mijn moeder heeft ons ook nooit tegengehouden om een weekend naar vader te gaan Het heeft vijf of zes jaar geduurd, voordat ik tegen iemand durfde te zeggen dat mijn ouders gescheiden waren. Daarvoor heb ik er in mijn beleving nooit om gelogen, maar wel overheen gepraat."

Als je ouders uit elkaar gaan, gaat het vaak om een onomkeerbaar feit. Er ontstaat een situatie die nooit optimaal zal zijn en die toch een leven lang zal duren. Vaak houden kinderen zowel met vader als met moeder contact. "De confrontatie met de echtscheiding van mijn ouders blijft. Steeds weer het dilemma wie ik moet uitnodigen op mijn verjaardag, voor mijn belijdenisdienst. Het verlies van de eenheid schrijnt als je voor de begrafenis van oma bij vader in de auto stapt en ma thuis achterlaat.

Toch heb ik ook ervaren dat eerlijkheid je helpt. Bijvoorbeeld als je thuis bij je moeder woont en je vertelt haar over de moeite die het je kost om een ouder niet op je verjaardag te zien. Soms heb jij je allerlei dingen in je hoofd gehaald en denken je ouders daar zelf heel anders over. Het probleem dat jij ziet, hebben je ouders helemaal niet. Ze hebben zelf een oplossing voor je verjaardag bedacht."

"Het is goed dat je, als je jong bent en je komt voor dit probleem te staan, toch probeert iemand in vertrouwen te nemen. Je hoeft dit niet gelijk dezelfde dag te doen. Denk erover na wie je zou kunnen vertrouwen. Met wie je over de moeilijke situatie zou willen praten. Dit kan bijvoorbeeld je huisarts zijn, een ouderling, een vertrouwenspersoon op school. Natuurlijk hoef je niet meteen alles tegelijk te vertellen. Zo kun je kunnen beginnen om te zeggen dat je dingen thuis heel moeilijk vindt, maar ook dat het je moeite kost er over te praten. Als je eerst iets 'kleins' vertelt, kun je in de loop van de daarop volgende dagen merken wat het met je doet. Of het je oplucht. Bij een nieuw contact zul je merken of die persoon echt in je geïnteresseerd is en je wil helpen, of dat hij er niets van begrepen heeft. Het voordeel om er met iemand over te praten is dat die persoon de dingen soms net iets anders ziet dan jij. Dat hij je kan wijzen op de positieve dingen die jij in alle verdriet vergeet of dat hij tips kan geven om met de dingen om te gaan."

"Die kaart 'Kerst zonder vader' is natuurlijk nooit verstuurd. Hoewel de echtscheiding echt is doorgegaan, en ik dit nog steeds vreselijk vind, weet ik dat de Heere toch van alles weet. Hij zorgt en Hij laat mij nu bijvoorbeeld veel mooie en fijne dingen uit die tijd zien, die wel heel goed zijn gegaan."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen