"Nou, wat geeft het eigenlijk..." deel 2

Daar lopen Sabine en Sander weer naar huis. Sander heeft de kerstpostzegels in z'n jaszak. En Sabine de pennen. Een zilveren en een gouden...

"Leuk hè, dat we nu ieder een pen hebben, " zegt Sander. "Ik wil wel graag de zilveren. Neem jij dan de gouden? " Sabine zegt niks.

"Hé, zeg eens wat. Ben je niet blij met die pennen? " Sabine haalt haar schouders op. "Ik weet het niet, " zegt ze. "Ik vind het opeens helemaal niet leuk meer. Ik vind die pennen echt wel mooi, maar 'k weet niet... hebben we die pennen niet gestolen? "

"Gestolen? " vraagt Sander verbaasd. Hij blijft midden op de straat staan. "Gestolen? Hoe kom je daar nu bij! Die pennen waren toch niet te koop! En als er nu mensen zijn, die die kaarten willen kopen, maar ze willen die pen niet hebben, dan gooien ze die pen misschien wel weg! Eigenlijk hebben wij die pennen gewoon van de mensen gekregen die géén pen willen!" Ja, als Sander het zo zegt, dan klinkt het wel heel gewoon. Helemaal niet als iets verkeerds. Maar toch heeft Sabine er geen goed gevoel bij. Nou ja, ze haalt haar schouders op. Er is nu toch niks meer aan te doen. Ze wilde zo graag zo'n pen hebben en nu heeft ze er één. Dan is het toch goed? Verder moet ze niet lopen zeuren. Al snel zijn ze thuis. Mama doet de deur open.

"Ha jongens, kom snel binnen. Het is veel te koud buiten! Is het gelukt met de postzegels? " Snel geeft Sander de postzegels aan mama.

"Kijk mama, we hadden nog geld over ook!" "Nou, dank je wel, hoor!" zegt mama. "En nu heb ik voor jullie ook nog een verassing. Kom maar eens naar de kamer."

Verbaasd kijken Sabine en Sander elkaar aan. Een verrassing, wat zou dat zijn?

"Kijk eens, " zegt mama, "twee pennen! Een zilveren en een gouden. Voor allebei één! Hoe vinden jullie dat? " Sabine schrikt als ze pennen ziet. En Sander zet hele grote ogen op. Die pennen... die kennen ze! Dat zijn dezelfde pennen die op de dozen met de kerstkaarten zaten. Dezelfde pennen die Sabine in haar jaszak heeft zitten!

"Nou, dat vinden jullie wel leuk zeker? " zegt mama. "Toen ik vorige week kerstkaarten ging kopen, zag ik dat als je een doos kaarten kocht, je er een mooie pen bij kreeg. En toen dacht ik: weet je wat? Ik koop twee dozen kaarten, dan krijg ik twee pennen! En dan krijgen Sabine en Sander ieder zo'n pen van mij!" Sabine en Sander zeggen nog steeds niks. Nu krijgen ze zomaar allebei zo'n mooie pen! Wat moeten ze nu met de pennen in Sabines jaszak? "Waarom zeggen jullie niks? Is er wat gebeurd of zo? " vraagt moeder verbaasd. Dan begint Sabine opeens te huilen. Eerst probeert Sander nog stoer te doen, maar dan moet hij ook huilen. Nu beseft hij dat z'n stoere verhaal over de mensen die geen pen willen hebben, niet klopt. En dat het stelen is wat ze gedaan hebben. Dan vertelt Sabine alles aan mama. "Wat vind ik dat erg, " zegt mama verdrietig. "Wat jullie hebben gedaan, is stelen. Daar word ik heel verdrietig van. Maar weet je Wie daar nog veel meer verdriet om heeft? De Heere God. Zullen jullie vragen of de Heere God het jullie vergeven wil? " Sander en Sabine knikken ja.

"Jullie snappen natuurlijk wel dat jullie de pennen niet mogen houden. Samen zullen we de pennen terug brengen naar de winkel. En de pennen die jullie van mij zouden krijgen, krijgen jullie nu ook niet."

Sander en Sabine vinden dat heel jammer. Maar ze snappen het wel. Want wat zij gedaan hebben is fout! Gelukkig is mama niet boos meer. En als de Heere het hen vergeeft, dan is het pas echt weer goed!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen