Het is niet alleen koud buiten

Ik heb wel een paar keer moeten kijken of ik wel over de goede partij zat te lezen. Gezien de heftigheid van de discussie twijfelde ik daar namelijk sonïs aan. Maar inderdaad: het ging echt over een discussie binnen de SGP, en niet de WD.

Onderwerp van discussie was de lijstcombinatie van SGP en Christenunie bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006. De vraag was of het SGP-hoofdbestuur zo'n lijstcombinatie toe zou staan, als de Christenunie lokaal vrouwen op verkiesbare plaatsen zou hebben staan. Het hoofdbestuur van de SGP besloot van niet, maar schortte - na een korte periode van enorme commotie - dat besluit uiteindelijk op.

Het gaat me nu even niet om de uitkomst van de discussie. Daar is al zo veel over gezegd. Het gaat me wel om de manier waarop er gediscussieerd werd. Waardeoordelen, beschuldigingen en karikaturen waren niet van de lucht. De messen werden geslepen en emoties liepen hoog op. Via de digitale snelweg werd geprobeerd zo veel mogelijk medestanders te verzamelen. Toen ook termen als "incompetent" en "sektarisch" gebruikt gingen worden, werd duidelijk dat in dit meningsverschil een station gepasseerd was wat niet gepasseerd mag worden. Feiten en meningen worden dan namelijk niet meer onderscheiden. Een discussie die op dat punt is gekomen, zal geen bevredigende uitkomst, maar alleen maar verliezers opleveren.

Toen de rook weer wat was opgetrokken, overheerste vooral de oproep om de gelederen te sluiten. Maar hoe doen we dat dan, de gelederen sluiten? Dan zullen de verschillende kampen toch weer met elkaar in gesprek zien te geraken (wat trouwens iets heel anders is dan het uitwisselen van standpunten!).

Als eerste zal ieder voor zich niet moeten vaststellen wat de ander allemaal verkeerd heeft gezien of gezegd, maar wat hijzelf anders had kunnen of moeten doen. Het bij jezelf houden, heet dat in de psychologie. Vervolgens slaan we de Bijbel open bij Galaten 6:10, om met elkaar te concluderen dat dit hetgene is wat door velen in het vuur van de discussie volledig uit het oog is verloren. Laat ons goed doen aan allen, maar meest aan de huisgenoten des geloofs. Het is misschien maar goed dat een groot deel van onze landgenoten deze woorden niet kent. Desondanks zullen ze toch wel wat fronsend hebben gekeken naar die christenen die elkaar de tent uit vochten. Die gingen voor hun eigen gelijk, in plaats voor het hoog houden van de eer van hun naaste en van hun God.

Dit alles bewijst dat het niet alleen buiten koud is. Ook binnen de kerk, in de christelijke gemeenschap is de liefde aan het verkouden. Stellingen worden betrokken, tegenstanders veroordeeld, mede-kerkgangers afgeschreven. Is het dan verwonderlijk dat kerken leeglopen, jongeren afhaken en het licht van Gods Woord ons land lijkt te verlaten? Immers, waar Heide woont, gebiedt de Heere de zegen...

We staan aan het begin van een nieuw kalenderjaar. Laat ons goed doen aan allen, maar meest aan de huisgenoten des geloofs. Goed voornemen voor 2006? Nee, veel meer dan dat. Het is een goed gebod voor het komende jaar: God liefhebben boven alles, en je naaste als jezelf.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen