Zijn heilige Naam en ons bidden

Bidden is heel belangrijk. Als een mens niet ademt, kan hij niet leven. Zo is het in het geestelijke ook. Als een kind van God niet bidt, is het niet goed. Het gebed is de ademtocht der ziel.

Maar als je nu van jezelf moet zeggen, dat je onbekeerd bent? Laten we eerlijk beginnen: dat is heel erg. Leef daar niet zomaar aan voorbij. Laat dat toch nood worden voor 's Heeren aangezicht. Nu is het nog het heden der genade.

Maar ga wel eerlijk met deze dingen om. Want jezelf of een ander het geloof aanpraten, helpt niet. Het is zelfs levensgevaarlijk. Het is ook niet de juiste weg om te zeggen: over de noodzaak van de wedergeboorte denk ik maar niet teveel na. Ik heb het Woord, ik bid en ben serieus met deze dingen bezig, dan moet het toch goed zijn of in elk geval goed komen. Laten we eerlijk met onze ziel omgaan: er moet een wonder gebeuren, want wij zijn geestelijk dood. Wij moeten levend gemaakt, wedergeboren worden. De Heere vraagt van ons dat wij de middelen waarnemen. Dat je onder de prediking komt, het Woord onderzoekt, bidt. Maar een onbekeerde kan toch niet bidden? Toen Simon de tovenaar als zondaar ontmaskerd was, zei Petrus tegen hem: "Bekeer u .... En bid God....". Dat is een duidelijke opdracht, zelfs aan een heel brutale zondaar. Niemand kan en mag zich aan de oproep tot gebed onttrekken. Jesaja schrijft: Wendt u naar Mij toe alle gij einden

der aarde en wordt behouden. Wat zou dit anders betekenen dan dat dit biddende moet gebeuren? Laten we toch veel mogen bidden: Och schonk Gij mij de hulp van Uwe Geest. En ook: Heere. leer ons bidden.

Hoe echt bidden?

Mag je het 'Onze Vader' bidden? Het 'Onze Vader' is wel een grote martelaar genoemd. Hoe vaak zal dat heilige gebed gedachtenloos gebeden worden? Het wordt dan een gewoonte, waarbij men niet meer nadenkt over welke heilige dingen men op de lippen neemt. Inderdaad: ook dan kunnen zonden tegen het derde gebod gebeuren.

Als we bidden, past ons eerbied. Want een zondig mens spreekt tot de heilige God. Dat moeten we goed beseffen. Wij moesten heel ootmoedig tot God komen, want wij zijn zo klein, sterfelijk en Hij is zo groot en machtig. In het bidden past ons een diep besef van afhankelijkheid. Want wij hebben geen rechten en er zijn geen bijna vanzelfsprekende zaken. Het is niet gewoon dat wij adem en voedsel krijgen. Het is gave van de Heere die wij niet waardig zijn. Want besteden wij wat wij krijgen werkelijk in Zijn dienst?

Is het helaas niet zo dat velen bijna onnadenkend bidden? Of bijna amicaal, alsof God hun Vriendje zou zijn? Zo kan en mag het echt niet. Er is zo'n grote afstand... En onze zonden... Soms wordt er vooral gedankt. Dat is in de Bijbel zeker niet de lijn van de echte bidders. Overigens mogen we het danken ook niet vergeten.

En toch. We kunnen niet zonder de Heere. En Hij roept Zelf op tot het gebed. Laten we dat ook echt mogen beseffen. En laat dat ook kleir, maken en nederig van hart tot Hem doen gaan. Maar ook zo dat we het alleen van de Heere verwachten. Want buiten Hem is er geen verwachting. Dat moeten we leren. Hartelijk en diep. En steeds weer. Daartoe is de werking van de Heilige Geest zo nodig en het onderwijs van het Woord. De Geest is Het Die bidden leert. En bidden doet. Deze bearbeiding Gods heb je absoluut nodig als je nog onbekeerd bent. Dan zul je echt leren bidden, roepen, smeken. Vooral om de Heere Zelf en om Zijn genade. Want dan ga je je verlorenheid en geestelijke nood leren kennen. Bidt dan maar, want de Heere is zeer genadig en vol ontferming. Deze bearbeiding hebben de ware gelovigen ook steeds weer nodig. Dan zullen ze echt hun begeerten met bidden, smeken en dankzegging bekend maken bij God. In de Naam van de Heere Jezus, de Voorbidder.

Veel van leren

Als we op deze manier mogen bidden, zou het dan verkeerd zijn het 'Onze Vader' te bidden? En als we echt zo mogen bidden, zullen we dan niet heel voorzichtig zijn om het 'Onze Vader' te gebruiken? Want we voelen dat dit eigenlijk heel teer is. Is de grote God mijn Vader? Als ik dat door het geloof mag weten, dat is rijk? En een wonder voor zo'n weggelopen verloren zoon!

Sommige mensen vinden het moeilijk om een 'vrij' gebed te doen. Dat is te begrijpen, juist als we besef hebben van Gods heiligheid en van onze geestelijke armoe. Als je dan als vader aan tafel een formuliergebed gebruikt, lijkt mij dat niet verkeerd. Achter in ons psalmboek staan een bedezang voor en dankzang na het eten. Zo kan ik mij ook voorstellen dat je af en toe, bijvoorbeeld op zondagochtend, het 'Onze Vader" bidt. Maar laten we ook formuliergebeden met eerbied en aandacht uitspreken. En laten we proberen om niet steeds een formuliergebed te gebruiken. In een vrij gebed kun je de noden die er op dat moment zijn, benoemen en aan de Heere voorleggen. Maar is het niet zondig tegenoverdegenen die erbij zitten? Ik vraag mij af of je zo moet denken. Wat zou er dan in de kerk nog gebeden kunnen worden? Bovendien moeten we ook bedenken dat het Vaderschap Gods op drie manieren te onderscheiden is. God is de eigen Vader van Christus. Hij is uit genade de Vader van Zijn kinderen. Hij is ook uit kracht van schepping Vader van alles wat bestaat en dus ook van alle mensen. Dat laatste blijft ook gelden, of men het erkent of niet. De Heere gaf het 'Onze Vader' als gebed aan Zijn discipelen, aan Zijn gemeente. Niet om het altijd letterlijk na te zeggen. Wel als voorbeeld. Wat kunnen we dan veel leren. Het moet eerst gaan om de Heere en dan om ons. En alle dingen moeten op Hem gericht zijn en van Hem komen. We moeten allen maar veel vragen: Heere, leert U mij bidden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen