Mag je je leven beëindigen?

Met enige aarzeling stel ik deze vraag in Daniël aan de orde. Het is een moeilijke vraag, maar ook een tere vraag. Je begrijpt dat dit onderwerp mensen pijn kan doen. Als je van nabij hebt meegemaakt dat iemand van wie je veel hield het leven beëindigde, sta je daar heel anders tegenover dan in een gesprek op afstand. En als je van nabij de geestelijke strijd hebt gezien van iemand in psychisch lijden, die uiteindelijk toch tot deze daad kwam, dan maakt je dat heel voorzichtig in je uitspraken.

Toch wil ik de vraag niet uit de weg gaan omdat jongeren er wel mee in aanraking komen. Er zitten twee belangrijke vragen aan vast. De eerste vraag is: hoe komt het dat suïcide de tweede doodsoorzaak is onder jongeren? De tweede vraag: wat kan de kerk doen voor (jonge) mensen in psychische nood?

Wat is suïcide?

Het woord suïcide is het Latijnse woord voor 'zelfdoding'. We denken dan aan situaties waarin iemand een handeling verricht, iets doet of nalaat dat zijn dood tot gevolg heeft. Dat betekent dat er sprake kan zijn van een voor opgezet doel om het leven te beëindigen. Dus bedoelt en gelukt. Het zal je duidelijk zijn dat de Bijbel dit nadrukkelijk verbied. Het is in strijd met het zesde gebod: Gij zult niet doden. Het maakt een inbreuk op het recht van God als de Schepper en Beschikker van ons leven. Alle leven ligt in Zijn hand. Elk menselijk leven is uniek en door God gewild. Daarom zegt de Catechismus in zondag 40 dat ik mijzelf niet mag doden, kwetse of moedwillig in gevaar mag begeven. Daar wordt vandaag in onze geseculariseerde samenleving heel anders over gedacht.

Jonge mensen merken dat. Je kunt zelfs in de Metro of Sprtsi lezen dat jongeren het niet meer zien zitten en daarom 'uit het leven stappen'. Laat het helder zijn dat Gods Woord dit verbiedt en dat de bijbelse voorbeelden van Saul., Achitofel en Judas niet zijn beschreven ter navolging, maar als waarschuwing.

De Bijbel geeft geen voorbeelden van gelovigen die ten gevolge van een suïcidepoging het leven verliezen. In een catechismuspreek over het zesde gebod van één van onze predikanten las ik dat hij schrijft dat ongeloof en satan Gods kind zover kunnen krijgen, dat het de hand aan eigen leven slaat, maar tot bekering gebracht zal ervaren dat het bloed van Jezus Christus Gods Zoon ook van deze zonde reinigt. Zeer pastoraal voegt hij er aan toe dat we maar niet hooggevoelende moeten zijn, maar vrezen mogen, en bij Jezus, ook tegen deze zonde schuiling zoeken en vinden mogen. Voorzichtig

heid is dus gepast; wij hoeven geen oordeel uit te spreken. Dan blijft over: Strijdt gij om in te gaan.

Poging tot suïcide

Het woord suïcide wordt ook gebruikt als er sprake is van een poging tot suïcide, niet bedoeld en uitgevoerd om het leven te beëindigen, maar om op een aangrijpende manier hulp te vragen. Je begrijpt dat ook in strijd is met het zesde gebod, want je mag je immers niet in gevaar begeven. Maar omdat er sprake is van psychisch ziek-zijn en lijden beseft de patiënt veelal niet wat het gevolg kan zijn. Het gevolg van een suïcide-poging kan zijn dat er tijdig hulp wordt verleend en de patiënt in leven blijft of dat de betrokkene niet tijdig kon worden geholpen en de schreeuw om hulp de dood tot gevolg heeft.

Wie kan zich voorstellen wat een eenzame strijd er soms gestreden wordt door jongeren en ouderen in psychische nood. Soms leven jonge mensen in een donkere tunnel, zonder uitzicht of met dwanggedachten die hen verschrikkelijk benauwen. Het leven kan soms zo oneindig zwaar zijn dat er geen moed meer is om verder te leven. Ik denk aan dat meisje dat jarenlang was misbruikt en geen enkele uitweg meer zag. En aan die jongen die op de middelbare school altijd door klasgenoten werd gepest, steeds meer in een isolement terecht kwam en ging denken dat God niet wilde dat hij bleef leven. Zo kunnen er veel situaties zijn van angst, schuld, agressie, verdrongen wraakgevoelens, contactstoornissen. Zelfdoding lijkt dan de enige oplossing. Daarbij komt dat satan op de been is om mensen in psychisch lijden nog eens extra te benauwen.

Oog voor elkaar

Een jongere of oudere die suïcidaal is, heeft het stuur van zijn leven niet meer in handen.

Daarom hij hij of zij hulp nodig, deskundige hulp. Gelukkig wordt er in onze tijd veel aan gedaan om mensen te begeleiden in de thuissituatie, woonprojecten of door middel van een opname. In de kerkelijke gemeente mag het niet zo zijn dat we aan de mensen in psychische nood voorbij gaan. Het is heel erg als iemand van ons door een poging tot suïcide aan het eind van zijn leven komt. terwijl niemand een hand uitstak om te helpen.

Laten we boven alles de ander bij de Heere brengen. We lezen van Elia dat hij zo moedeloos was dat hij onder een jenerverboom ging zitten; en bad. dat zijn ziel stierve. en zeide: het is genoeg, neem nu, HEERE. mijn ziel want ik ben niet beter dan mijn vaderen.

En hoewel de vraag van Elia uit ongeloof voortkwam, is het toch de beste weg om tot de Heere te gaan als het leven te zwaar wordt. Twijfel om verder te leven is ten diepste twijfel aan God. Terwijl er bij de Heere veel ontferming is en grondeloze barmhartigheid. Als onze woorden tekort schieten, is Zijn Woord vol van troost en uitzicht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen