't Geknakte riet

Ik ging langs 't riet bij zomerdag waar ik geknakte stengels zag, geslagen, diep gebogen. Het vlas stond op het akkerland, Tezaam gebonden met een band, In zon en wind te drogen.

Ik voelde m'aan dat riet verwant, 'k ben tegen stormen niet bestand, het kan zo angstig wezen... toen dacht ik aan een troostend woord, waar had ik dat ook weer gehoord, had ik het eens gelezen?

't Geknakte riet verbreekt Hij niet, Hij zal het zwakke sterken. De vlaspit die daar walmend schijnt, Een flakkerlicht dat stil aan kwijnt. Beschermt Hij met Zijn vlerken.

Hij blust niet uit die zwakke pit, Wat wonder van gena is dit. Hij zal er altijd wezen Om te beschermen dag en nacht 't geloof dat het van Hem verwacht. Wat zal ik dan nog vrezen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen