Lichtpuntjes

De kritische noot kon volgens mij geen betrekking hebben op de zendingsdag van ZGG. In de Veemarkthallen in Utrecht stond op 18 juni juist de innerlijke ontferming centraal waarmee Christus bewogen is over de scharen. Verheffend en bemoedigend! Toch vond ik dat het ingezonden briefje ook ons, en niet in de laatste plaats mijzelf, wel wat te zeggen had. Ook wij hebben immers wel eens de neiging somber te doen over onze cultuur en over het moderne Nederland.

Zelf heb ik op deze pagina al een aantal malen betreurd dat het zo donker aan het worden is. Ik vroeg me af in hoeverre ik mezelf als christen nog kan identificeren met mijn vaderland, nu dat niet langer staat voor klompen, kaas en tulpen, maar voor euthanasie, drugs en homohuwelijk. Verder wees ik op de snelle secularisatie, de oppervlakkigheid van het moderne levensgevoel en op de vijandigheid en het onbegrip waarmee we als reformatorischen steeds meer worden geconfronteerd.

Die kritiek houd ik staande. Christelijke cultuurkritiek, zou je het met een deftig woord kunnen noemen. Maar nadenkend over dat ingezonden briefje, wil ik er wel iets aan toevoegen. Een christen hoort met twee woorden te spreken. Tegenover de menselijke zonde en onmogelijkheid staan toch altijd weer Gods almacht en trouw. Daarom is het nog niet zo'n slecht idee van die briefschrijver om bij het klaaglied ook aandacht te hebben voor de lichtpuntjes, de zegeningen die God nog geeft.

Onbevangenheid

Deze gedachte komt niet zomaar uit de lucht vallen. Eén van m'n laatste activiteiten als RD-journalist was het uitvoeren van onderzoek naar de religiositeit van politici. Om eerlijk te zijn: het viel me mee. Ik heb de paarse jaren meegemaakt, waarin zoveel van ons christelijke erfgoed werd opgeruimd. Nu, na alle gedoe rond fundamentalisme en moslimterrorisme, stel ik met enige dankbaarheid vast dat 67 procent van de kamerleden positief tegen religie aankijkt. En maar vier procent negatief. Maar wat nog belangrijker is: de jongste generatie

kamerleden blijkt over het algemeen aanzienlijk opener voor gesprek over hun diepste drijfveren en religieuze gevoelens dan hun oudere collega's. Ze tonen ook meer interesse voor een traditioneel-christelijke geloofsovertuiging. Ze staan merkbaar verder af van de christelijke wortels van onze cultuur, maar juist dat geeft ze een stuk onbevangenheid.

Dat is iets wat je breder tegenkomt. Eén van m'n eerste activiteiten als zendingswerker was het deelnemen aan de cursus Cultuur en Ontwikkeling van het Hendrik Kraemer Instituut (HKI), verbonden aan de Protestantse Kerk. Ongeveer een derde deel van de medecursisten zou uitgaan voor de christelijke ontwikkelingsorganisatie ICCO, maar had zelf geen enkele religieuze achtergrond. Niettemin waren zij verrassend geïnteresseerd in wat ons, zendingswerkers, nu eigenlijk dreef om in verre oorden het evangelie te verkondigen.

In gesprek

Zien we de lichtpuntjes in onze cultuur? Daar is nog wel wat positiviteit voor nodig. Ook bij mij gaan de protestantse nekharen overeind staan als ik op een voorpagina van de Volkskrant (19 augustus) zie hoe honderden jongeren paus Benedictus toejuichen, terwijl de een forse

kop vaststelt dat het weer 'cool' is om religieus te zijn. Toch kun je dit soort zaken ook opvatten als een signaal dat geseculariseerde jongeren in een materialistische wereld weer op zoek gaan niet iets diepers.

Wat hebben wij reformatorische jongeren hen te bieden? Staan we open voor de vragen van een generatie die van huis uit maar zo weinig heeft meegekregen? Zijn wij in gesprek met onze cultuur, hoe moeilijk ook, of keren we ons iets te graag naar binnen, naar de eigen kring? Ik moest het helaas wel vrezen, toen ik de opmerkingen van mijn

medecursisten hoorde. De één was nog nooit een echt overtuigde christen tegengekomen, een ander kende ze alleen als naargeestige, teruggetrokken mensen. Natuurlijk mogen we weeklagen over de vele verleidingen en bedreigingen die er in onze moderne cultuur op ons afkomen. Maar laten we ook de zegeningen tellen en de lichtpuntjes waarnemen. We hoeven onze handen toch niet eerder van onze samenleving af te trekken dan God dat doet? Dat deed Jeremia in zijn Klaagliederen bepaald niet. En Ezechiël, die eigenlijk niet kon geloven dat een dal vol dorre doodsbeenderen ooit weer zal leven, leerde toch met twee woorden te spreken: Gij weet het Heere.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen