De preek en de wereld

Als ik 's zondags naar de preek luister, dan hoor ik soms iets wat mij raakt. Dan neem ik dat mee naar huis. Het zet me stil bij mijn zonden en de kortstondigheid van het leven.

De volgende dag is het weer maandag. Het leven van elke dag eist je weer op. Ik ben weer bezig met m'n studie, de mode, de reclame. En de preek van gisteren? Soms denk ik er nog aan. Maar als de zon volop schijnt en ik loop in de stad, wat zie je dan veel: toffe winkels, zwerver die bedelen, piercings, schaarse kleding, vreemde mensen, punks, rijke zakenlui... van alles. Denk je dan nog aan de preek van gisteren? En als je tijdens de les achter je computer zit? Of in de pauze gezellig in de kantine babbelt... denk je er dan nog aan? Nee, want dan heb je er geen zin in en geen tijd voor. Wanneer dan wel?

Mijn vraag is: hoe duw je de aantrekkelijkheden van het leven weg, ondanks dat je ze overal tegenkomt? Biddend? Maar hoe als de wereld je pakt met z'n verlokkingen? (een meisje van 19)

Het is in mijn leven zo donker. Ik ben onbekeerd en kan zo niet sterven, maar ik wil zo ook niet verder leven. Ik weet dat de dienst van de Heere een liefdedienst is. Ik hoor het in de kerk, in de preek. Maar er is zo'n onoverbrugbare kloof tussen God en mijn ziel. Hoe kan dat ooit opgelost worden? Soms vertel ik er iets over aan een ander. Ik krijg dan als antwoord: Je moet eenvoudigweg in Christus geloven, Hij stierf aan het kruis en daarom mag je daarop zien. Misschien is het wel zo, maar wat moet ik dan geloven, hóe moet ik dan geloven?

(een jongen van 19)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen