Gewoon èn bijzonder

Veel tijd voor een praatje heeft hij niet. Frans Jan (16 jaar) is druk met het helpen in de tuin van de buren. De plantjes moeten nodig gepoot. De buurman is er bezig met een paar buurmeisjes. FransJan helpt met inplanten. Na een poosje is hij degene die vooral kijkt naar wat er gedaan wordt. Hij vindt het veel gezelliger om daar te blijven, dan om binnen te komen praten. Na een handdruk verdwijnt hij weer snel. Op naar het werk...

Broer Richard (10 jaar) zoekt andere mensen niet zo op. Hij speelt liever alleen met zijn auto's of op de computer. Tijdens de thee wil hij wel wat vertellen over school hoor. Ja, want volgende week gaat de hele school op schoolkamp. Verder heeft hij een lieve juf, die helemaal in Papua heeft gewoond. Daar hebben ze wel eens over gewerkt. Alle kinderen kregen toen een armbandje uit dat land.

Handicap

Al tijdens de zwangerschap heeft mevrouw Rodenburg vermoedens dat er iets anders is. dan bij de andere kinderen. Door haar opleiding weet ze heel goed dat de kans op een kind met het Down syndroom groter is bij een zwangerschap op latere leeftijd. Als ze op een keer Psalm 127 leest, is het alsof het er met koeieletters voor haar staat geschreven: Zie. de kinderen zijn een erfdeel des HEEREN; des buiks vrucht is een beloning Dan kan zij accepteren dat ze weer een kindje verwachten. Dat heeft effect op de omgeving: ook zij nemen de positieve toon over.

Voordat Richard wordt geboren, houden ze er meer

rekening mee dat hun kindje weer een handicap kan hebben. "Prenataal onderzoek was mogelijk, ik zou het soms zo graag willen weten." Toch is de aanstaande moeder blij dat ze dit van zich af heeft kunnen zetten. "Telkens als dat weer naar boven kwam dat ik het zo graag wilde weten, dan ging het ook steeds weer weg." De berijmde Psalm 62 gaf haar dan rust: "Doch gij mijn ziel het ga zo't wil." Met het gezin praten zij over de tekst die ze dan op het geboortekaartje zullen zetten. "Je bent blij met de geboorte van je kind, " vervolgt moeder Rodenburg "maar je bent niet zomaar blij met de handicap van je kind."

Familie Rodenburg ziet het als een belangrijke missie om vooroordelen over mensen met het syndroom van Down weg te nemen. Vaak heerst er een verkeerd beeld, doordat mensen weinig weten of verkeerde voorbeelden hebben gehad. Als gezin hebben zij deze vooroordelen van dichtbij ervaren. Maar voor hen is het duidelijk dat het vooral de manier is waarop je zelf met deze handicaps weet om te gaan. Een positieve houding van ouders, broers en zussen, maakt dat ook de omgeving sneller positief zal reageren. "Ik zie het als een opdracht om Frans Jan en Richard onder de mensen te brengen." Inlevend in de mensen om hen heen geeft mevrouw Rodenburg aan dat zij zelf nooit wist hoe ze naar ouders moest reageren die een kind met een handicap hadden. Ze zal het dan ook niemand kwalijk nemen, die niet weet hoe te reageren.

'Gewone' school

Als schooljongen gaat Frans Jan naar de gewone basisschool in Amersfoort. In die tijd is dat nog heel bijzonder. Wat vindt hij het heerlijk om daar met de andere kinderen om te gaan. Als hij na vier jaar toch naar het speciaal onderwijs gaat, houdt hij gelukkig nog steeds vrienden van de 'gewone' school over. Ook Richard gaat twee jaar naar de gewone basisschool. Hij geniet volop, maar de juf wat minder. Met een klas vol kinderen is er veel inzet en creativiteit nodig om iedereen aan zijn trekken te laten komen.

Voor de ouders is het intensief. Telkens is er overleg met school nodig en de jongens hebben veel begeleiding nodig. Toch hebben ze nog geen moment spijt gehad. De vrienden van Frans Jan en Richard hebben deze inzet ruim beloond.

De kinderen van school komt Frans Jan ook weer tegen als hij op het jeugdkoor van de kerk gaat. Frans Jan zingt graag en hij wordt leuk betrokken bij het koor. Begeleiding blijft hij nodig houden, maar dan is het mogelijk. De reacties na uitvoeringen zijn ook van andere mensen zo positief.

Gastlessen

Inmiddels is het gezin verhuisd van Amersfoort naar Alblasserdam. Daar wordt Frans Jan gevraagd om op de - 12 JeV te komen. Al snel gaat hij mee met een fietstocht naar Lekkerkerk. Met een flinke wind en een zwakke knie valt dat voor hem niet mee. Onvoorstelbaar voor moeder dat de begeleiding hem toen zoveel op sleeptouw heeft willen nemen. En dat met zoveel enthousiasme!

Kinderen met het syndroom van Down zijn niet alleen lief en leuk. Het zijn gewone kinderen en er is ook echt wel eens wat. Voor broers en zussen is het lang niet altijd gemakkelijk om een gehandicapt broertje of zusje te hebben. Die verhalen heeft mevrouw Rodenburg wel gehoord als zij gastlessen gaf op scholen. "Natuurlijk hebben ook onze kinderen wel eens gemeend dat ik het anders zou moeten doen." Nu nemen de oudere broers en zus om de beurt Frans Jan en Richard een dagje per maand mee. Voor moeder is het fijn dat de grote broers, zus en schoonzussen zo meedragen. De zorg uit handen geven heeft ze echt moeten leren. Inmiddels gaan de jongens ook naar een gastgezin. Dat is een gezin wat zich opgeeft als vrijwilliger om met een bepaalde regelmaat iemand een dagje of dagdeel in huis te krijgen. Mevrouw Rodenburg: "Ik zie dan altijd hun zorgen en voel me zo snel bezwaard. Bijvoorbeeld een gezin wat zelf al tien kinderen heeft. Dat is al zo druk. Toch geven al die vrijwilligers aan dat ze het juist zo leuk vinden om te doen." Frans Jan en Richard hebben veel aan elkaar èn zijn blij

met de mensen om hen heen. Ze genieten van de buren waar ze pannenkoeken mogen eten als er thuis verbouwd wordt, de vrienden die hen uitnodigen op een verjaardag en de jongens van catechisatie die zwaaien als ze langskomen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen