Bommen op het Bezuidenhout

Op 3 maart 1945 kwam een groot aantal bommen van de geallieerden niet op een militaire installatie van de Duitsers in Den Haag terecht, maar op de woonwijk Bezuidenhout, er pal naast. Door deze fout kwamen meer dan 500 burgers om, ruim 400 werden er vermist, van wie velen nooit werden teruggevonden, en meer dan 200 mensen raakten ernstig gewond. Ongeveer 30.000 Hagenaars waren opeens dakloos.

De Engelse premier Winston Churchill veegde zijn luchtmacht de mantel uit: "In de eerste plaats laat het zien, hoe zwak onze pogingen zijn geweest om de raketten (van de Duitsers, LV) te bestrijden. Ten tweede het buitengewoon slecht mikken op de doelen, die tot deze slachting van Nederlanders heeft geleid."

Voorzover bekend kwam één lid van de Gereformeerde Gemeenten bij het bombardement om het leven: een meisje uit Goudswaard, dat bij een echtpaar in de hofstad in de huishouding werkte. Vanuit Den Haag schreef ds. P. Honkoop sr. aan de bedroefde ouders:

"De boodschap door één der knechten meegegeven, zal u zeker wel ontvangen hebben, u officieel mededeeling doende van den toestand der zaken. Ik heb tot nu toe er mede gewacht, in de hoop dat Nel Klein met haar Mijnheer en Mevrouw in het een of ander ziekenhuis mocht gevonden worden. Hiermede kan ik u, tot mijn spijt en leedwezen, niet troosten. Ik zal trachten de zaak eerlijk mede te deelen. Zaterdagmorgen is Den Haag verschrikkelijk gebombardeerd en voornamelijk het Bezuidenhout. Om kwart voor acht des morgens was 't dienstmeisje van Krijgsman bij hun in huis. Nauwelijks had zij het huis van Mevr. Arends verlaten of een zwaar bombardement barstte los boven hen, waarvan één der eerste bommen op het huis van Mevr. Arends terechtkwam. Door deze voltreffer van zwaar caliber stortte hun huis met een naburig geheel in elkaar of uit elkaar geslagen. Kort daarop stond de geheele boel in brand, en zijn zeker Nel en Mevrouw en Jan geheel vermorzeld. Al de ziekenhuizen zijn we afgegaan, maar nergens eenig spoor van hen te vinden, ook op de doodenlijst van vele honderden komt zij niet voor. Het staat dus vrij vast, dat ze alledrie onder het puin bedolven zijn. Ze zijn daar thans aan het opruimen, maar tot nu toe weinig resultaat. (...)

Mijn boodschap is hard, de toestand verschrikkelijk voor het ouderlijk hart en hartverscheurend en voor ons smartelijk. En voor Nel, ik geloof dat dit de weg was tot haar eeuwige verlossing. Ik schrijf dit niet om u honig om den mond te smeren: maar het is mijn vaste overtuiging dat de wortel der zaak bij haar gevonden werd, wat ik Zondag openlijk in de kerk gezegd heb. (...) Haar leven was in Christus; aan eigenschappen en kenmerken ontbrak het haar niet. (...) Het lijdt bij mij geen twijfel of Nel is naar Huis. Ik weet, dat dit uw leed niet weg kan nemen, maar wel lenigen. O, wat zoudt gij gelukkig zijn, wanneer het zoete kruishout van Christus in het bittere van Mara mocht geworpen worden; gij zoudt met David mogen uitroepen: "Ik ben verstomd, ik zal mijnen mond niet opendoen, want Gij hebt het gedaan." (...) Het is waar, het druischt alle dagen tegen ons vleesch, verstand en bestaan in; maar het is ook waar dat God niet in de war kan zijn, noch kwaad kan doen."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen