Vrouw(en) op de evangelisatiepost (l)

"Daar zaten we dan in de auto. Middenin de slechtste buurt van Amsterdam. Onze jongste twee kinderen achterin. Het was dankdagavond. De regen stroomde neer; de stroom was uitgevallen, 't Was donker in de straten, maar achter verschillende ramen zagen we de lonkende kaarslichtjes. Duistere schimmen liepen langs onze auto. Op weg naar de lichtjes...?

Vanavond was er tijdens de kerkdienst een vrouw binnengekomen. Na afloop dronken we koffie. Ze vertelde dat ze geen onderdak had, geen bed, geen familie, helemaal niets. 'Maar waar slaapt u dan vannacht? ' vroeg mijn man. Tja. dat wist ze niet. Uiteindelijk vond mijn man een plekje voor haar in een opvanghuis. Omdat wij toch naar huis wilden gaan, brachten we haar met de auto.

Het bleek in de slechtste buurt van Amsterdam te zijn. Mijn man ging met haar mee het opvanghuis in. Daar zat ik dan met twee kinderen van 6 en 1 2 jaar middenin de duistere stad met rode lonkende lichtjes. Wat een wereld! Ja, in zo'n situatie kun je terechtkomen."

Vrouw van een evangelist

"Wat het inhoudt om vrouw van een evangelist te zijn. is niet zomaar in een paar zinnen uit te leggen. Samenvattend zou ik willen zeggen: mede-evangelist of evangelistenechtpaar. Je bent samen volledig betrokken bij alles wat er op de evangelisatiepost gebeurt. Maar je bent ook moeder van je gezin. U kunt zich misschien wel voorstellen dat het er in mijn ogen soms wel eens chaotisch aan toe gaat.

Ruim twee jaar geleden verhuisden we van Benthuizen naar Amsterdam. Van een rustig dorpje naar een grote bruisende stad. Een ingrijpend gebeuren voor onze vijf kinderen die meegingen en de twee die achterbleven.

We moesten alles loslaten. Vrienden, verenigingsleven, school, kerk. We kwamen in een totaal vreemde omgeving waarin we onze weg moesten vinden. Eén van onze kinderen heeft wel eens geroepen: "Waarom zijn we dan ook verhuisd." Dat snijdt door je moederhart. Maar de verhuizing had ook een keerzijde.

We deden nu veel meer dingen met elkaar. Meisjes gingen niet met vriendinnen naar de stad, maar met elkaar. Ook gingen wij als ouders meer met de kinderen weg. Zo probeerden wij dat toch op te vangen.

Deze belangrijke beslissing neem je natuurlijk niet zomaar. De roeping tot evangelist gaat niet alleen de man aan, ook de vrouw en de kinderen. We hebben er veel over gesproken, maar we geloofden vast dat het Gods leiding was dat we naar Amsterdam verhuisden. Sommigen denken dat je als vrouw maar hebt

Ce volgen, maar zo ligt het gelukkig niet bij ons. De liefde tot dit werk is in ons beider hart gewerkt, en zo zijn we samen gewillig gemaakt. We proberen alles samen te doen in afhankelijkheid van de Heere. Ik hoop van harte dat ook de kinderen dit zo mogen ervaren. Elkander onderdanig zijnde in de vreze Gods."

Dagtaak

"Wat doet een vrouw zoal op de evangelisatiepost, werd mij gevraagd. Nou, gelukkig hoeven we niet alles alleen te doen. Er zijn bij ons veel vrijwilligers die heel veel werk verzetten. Denk aan de inloop/ bijbelshop die vijf dagen per week bemand wordt door twee vrijwilligers.

Niet alleen mannen, ook vrouwen draaien hierin mee. Mensen kunnen binnenlopen om een praatje te maken, koffie te drinken, even rond te kijken of iets te kopen.

Regelmatig komt er een vrouwenvereniging op bezoek. Ze maken er een dagje Amsterdam van. Eerst drinken ze koffie, bekijken de post, mijn man vertelt een verhaal, en vaak luncht men ook bij ons. Je bent er als vrouw wel een dag druk mee om dit allemaal te verzorgen.

We hebben ook een maaltijdproject. Elke donderdagavond wordt er voor dertig mensen een driegangen menu klaargemaakt en opgediend. Wij verzorgen dit samen met vrijwilligers die dit bij toerbeurt doen.

Eén keer per maand op zaterdagmorgen hebben we de kinderbijbelclub. Dit wordt verzorgd door drie vrijwilligers en meestal helpen één of twee van onze kinderen. Deze ochtenden zijn heel gezellig. Tegenwoordig komen er gemiddeld vijftien kinderen. Het is intensief werk en vergt veel voorbereiding."

Zondag

"Zondag is de drukste dag van de week. Er zijn twee samenkomsten waarna we koffie drinken, 's Morgens zijn er veertig a vijftig koffiedrinkers, 's avonds iets minder.

Een hele drukte. De kinderen helpen ook mee. Wij hebben geen koster of kerkenraad. Alles moeten we zelf doen: psalmbord klaarmaken, glaasje water klaarzetten, bijbels op de stoelen leggen, collecteren, vreemden opvangen die voor het eerst komen, stoelen bijzetten als het vol loopt enzovoort. Zelf zit ik altijd achterin met de kinderen. Als er onder de dienst nog mensen binnenkomen, kan ik ze een plaatsje aanwijzen.

Soms komen ze ook binnen om de dienst te verstoren! Eens, op hemelvaartsdag, was er een groep jongeren uit Zeeland te gast. De kerkzaal was erg vol. Tijdens de dienst kwam er een knul langs die even voor de glazen deuren bleef kijken. Ineens deed hij de deur open en schreeuwde iets raars naar binnen. Ik stond op en ging kijken wat hij wilde. Buiten zei ik hem dat hij best binnen mocht komen, als hij zijn mond maar dicht hield. Woest schreeuwde hij iets over de satanskerk, stapte dreigend op me af, griste snel mijn hoed af en rende weg. Totaal overrompeld stond ik daar. Een man met een racefiets ging er achteraan met iemand van onze bezoekers. De hoed is wel teruggekomen, maar vraag niet hoe. Gelukkig beleven we ook veel positieve dingen."

Komen tot hét Licht...

"Als ik nu terugkijk, denk ik: wat is er veel veranderd. Maar wat ben je ook snel aan alles gewend. Dan zijn we tóch dankbaar dat we een plaats hebben gekregen in Amsterdam. Er is een dimensie bij gekomen: we mogen werkzaam zijn in Gods Koninkrijk. Als Zijn Rijk uitgebreid mag worden - mede door ons werk - dan valt alles daarbij in het niet. Wat een wonder zal dat zijn als er mensen uit het duistere Amsterdam mogen komen tot hét Licht."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen