Een onbegrijpelijke vraag

De Heere vraagt teer, liefdevol en vol geduld om ons hart

Nooit heeft God aan Adam deze vraag hoeven stellen. Hij bezat heel de mens. dus ook zijn hart. De mens was als zoon van God naar Zijn beeld geschapen, vol wijsheid, kinderlijke liefde en volmaakte gehoorzaamheid. Wederkerig gaf de mens zijn hart gewillig aan de Heere.

Hier spreekt de Heere echter tot de gevallen mens, die een kind des toorns en een afkerig kind is geworden. Waarom? Omdat Hij een onveranderlijk recht op jou heeft.

Naast de wereld en de duivel en verkeerde vrienden die allen om ons hart vragen en die wij het geven, vraagt ook de Heere om ons hart. Hoe teer, liefdevol en vol geduld doet Hij dat. Bijzonder als we jong zijn: Laat de kinderkens tot Mij komen. En: Die Mij vroeg zoeken zullen Mij vinden.

Wat vraagt de Heere? Niet ons geld, want al het zilver is van Hem. Niet ons verstand, want dan werden alle schriftgeleerden zalig. Niet ons gevoel, want dat gaven de vrouwen van Jeruzalem.

Niet onze deugden, want dan was de rijke jongeling niet bedroefd weggegaan. Niet onze mond, want God houdt niet van onze mond. Hij vraagt het hart, waaruit de uitgangen van ons leven zijn. Het hart was bij Adam het beste wat hij geven kon. En bij ons? Ons hart is het slechtste wat we bezitten. Het is een woonplaats van de duivel geworden, een vuile bron van ongerechtigheden, een smederij van boosheid, een moordspelonk.

Wat wil God dan met zo'n hart? Uitroeien? Wegdoen? Dat zal Hij rechtvaardig en eeuwig doen wanneer wij onbekeerd sterven.

Nu vraagt God om dat hart weer goed te maken. Nee. dat verwacht Hij niet van ons. Dat is geen voorwaarde.

Misschien zeg je mijn hart is zo hard. Dat weet de Heere, maar Hij zegt: Ik zal het stenen hart wegnemen uit het binnenste van u en u een vlesen hart geven. Misschien is je hart liefdeloos, onwillig, vuil en goddeloos. Het is nog veel erger. Gods kinderen hebben er hun hele leven voor nodig om enigszins hun hart te leren kennen. Het heeft de Heere echter nog nooit in de weg gestaan. Onbegrijpelijk, Hij vraagt het om het met liefde te vervullen, zeer gewillig te maken, te herscheppen en met Zijn vrees te vervullen.

Geef zegt de Heere. Hoe neerbuigend is Hij toch. Hij bedelt als het ware om ons hart. Tegelijk eist Hij het van ons. Hij heeft er recht op.

Geef: dat wil zeggen doe het vrijwillig. Betekent dit dat wij hiertoe in staat, gewillig zijn? Ligt dit in het menselijk vermogen? Dit is de aloude dwaling van de remonstrant.

Deze maakt van de rechtmatige eis van God een vermogen in de gevallen mens. Wij hebben ons hart al aan de duivel weggegeven. En wie kan iets twee keer weggeven? Onmogelijk.

Wat de Heere echter vraagt, is wat Hij ook Zelf schenkt en werkt. Hij stelt deze vraag om ons juist tot Hem te lokken en het van Hem te begeren. Zou er voor de Heere iets te wonderlijk zijn? Als Hij dit werkt door Zijn Geest, is er niets eenvoudiger dan dat. De ingestorte liefde maakt dit onwillige hart even gewillig als Ruth om met Naómi mee te gaan.

De Heilige Geest maakt dat hart niet vroom, maar zo goddeloos en verloren dat het nergens meer voor deugt. Maar dan is er Eén Die zo'n hart wil hebben, dat is Christus. Hij weet er raad mee. Hij vernieuwt het naar Gods beeld. Hij wast het in Zijn bloed. En dan zal een godvrezend leven openbaren aan Wie we ons hart hebben mogen geven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen