Geroepen tot navolging

Volgen, navolgen, nawandelen zijn woorden die heel vaak in de Bijbel voorkomen. Vaak hebben ze een letterlijke betekenis. Heel vaak ook een geestelijke, overdrachtelijke betekenis.

In het Oude Testament betekent navolgen of volgen vaak hetzelfde als het houden van Gods geboden. We lezen in het Oude Testament ook de keerzijde, namelijk dat het volk Israël de afgoden navolgde,

Als Elia het volk Israël op de berg Karmel heeft samengeroepen en voor de keuze gaat stellen om de Heere te dienen of de Baal, dan lezen we in 1 Koningen 18:21: oen naderde Elia tot het ganse volk en zeide: oelang hinkt gij op twee gedachten ? Zo de HEERE God is, volgt Hem na, en zo het Baal is, volgt hem na.

Van David, de man naar Gods hart lezen we dat de Heere zegt in 1 Koningen 14:8b: ie Mijn geboden hield en die Mij met zijn ganse hart navolgde om te doen wat recht is in Mijn ogen.

Navolgen van de Heere in het Oude Testament betekende leven zoals God had voorgeschreven in Zijn heilige wet. Israël was een geheiligd volk, geroepen om te leven afgezonderd van de heidense volken en geroepen om te leven naar Gods geboden en inzettingen. Dit navolgen was ' niet alleen een zaak van de buitenkant. Steeds weer laat de Heere horen dat dit navolgen in de eerste plaats een zaak van het hart moet zijn.

rood des JevensSgï In het Nieuwe Testament lezen we dat de Heere Jezus dezelfde beeldspraak gebruikt als Hij oproept om Hem na te volgen. In Johannes 6:2 lezen we: n Hem volgde een grote schare, omdat zij Zijn tekenen zagen, die Hij deed aan de kranken. Vele mensen waren diep onder de indruk van wat de Heere Jezus predikte en deed. Ze waren verbaasd, ontzet. Zo'n koning, zo'n leraar wilden ze wel volgen!

En als de Heere Jezus dan het wonder verricht van de wonderbare spijziging, dan zijn de mensen in extase. Ze begeren Hem

koning Ce maken. Zo'n Jezus van wie ze beter worden en die ze zoveel aardse zegeningen brengt, die willen ze wel volgen.

Maar dan blijkt dat de Heere Jezus helemaal niet blij is met al dat enthousiasme.

Hij gaat de schare vertellen dat Hij nog iets veel groter te geven heeft dan aards brood, dan aardse zegeningen. Hij gaat de schare vertellen dat Hij is gekomen als het Brood des levens, Johannes 6:48. Hij roept de schare op tot het geloof in Hem. Hij noemt het geloof dan het eten van dit hemelse Brood.

Wat een boodschap! Hij is gekomen om de gevallen mens te verlossen van de zonde en het eeuwige leven te geven in Hem. En wat is dan de reactie van de schare? In Johannes 6:60 staat: ele dan van Zijn discipelen, dit horende, zeiden: eze rede is hard: ie kan dezelve horen? Het blijkt dat ze zich ergeren aan deze boodschap.

Waarom? Omdat ze zich liever verzadigen met het brood van de zonde en hun eigen leven willen blijven leven dan de zonde haten en vlieden en te leven van genadebrood uit de hand van de Zaligmaker. Hier blijkt zo duidelijk dat de mens een liefhebber is van zichzelf en wél de zonde wil navolgen maar een vijand ervan is om Jezus na te volgen.

Oppervlakkig willen ze eerst wel volgen... maar als het erop aan komt... als de Heere Jezus de schare erop wijst wat het navolgen van Hem precies inhoudt... dan haken ze af.

In Johannes 6:66 staat: an toen af gingen velen Zijner discipelen terug en wandelden niet meer met Hem.

Het lijkt alsof er bijna niemand overblijft. De Heere Jezus blijft over met een kleine kring discipelen. En dan vraagt Hij aan Zijn discipelen: wilt gijlieden ook niet weggaan?

Als antwoord daarop volgt het antwoord van Petrus: Heere tot wien zullen wij heengaan? Gij hebt de woorden des eeuwigen levens. We zien in Johannes 6 dus dat er groot verschil is in de manier waarop we spreken over het volgen van Jezus.

In Mattheüs 8:19 komt er een zekere schriftgeleerde tot de Heere Jezus en hij zegt: eester, ik zal U volgen, waar Gij ook heengaat.

Hij krijgt een heel ander antwoord dan hij verwacht. In vers 20 staat: en Jezus zeide tot hem: de vossen hebben holen, en de vogelen des hemels nesten; maar de Zoon des mensen heeft niet waar Hij het hoofd nederlegge.

Als de Heere Jezus iemand uit Zijn discipelen vervolgens oproept Hem te volgen, geeft deze man als antwoord, vers 21: Heere, laat mij toe, dat ik eerst heenga en mijn vader begrave. Jezus is dan heel radicaal in Zijn antwoord: Doch Jezus zeide tot hem: volg Mij, en laat de doden hun doden begraven.

De evangelist Lukas schrijft ook over deze gebeurtenis in Lukas 9:57-62. In dat hoofdstuk is er nog een derde die bereid is Jezus te volgen. Die persoon zegt in vers 61: eere ik zal U volgen; maar laat mij eerst toe, dat ik afscheid neme van degene die in mijn huis zijn.

Ook nu volgt weer een heel radicaal antwoord van de Heere Jezus als Hij zegt in vers 62: Niemand die zijn hand aan den ploeg slaat en ziet naar hetgeen achter is, is bekwaam tot het Koninkrijk Gods.

Navolgen heeft alles te maken met zelfverloochening. Dit zien we ook heel duidelijk in Mattheüs 16:24 en 25 (zie ook Lukas 9:23 en 24). Daar staat: oen zeide Jezus tot Zijn discipelen: o iemand achter Mij wil komen, die verloochene zichzeli/en, en neme zijn kruis op en volge Mij. Want zo wie zijn leven zal willen behouden, zie zal het verliezen; maar zo wie zijn leven verliezen zal om Mijnentwil, die zal hetzelve vinden.

Navolgen van de Heere Jezus kost dus alles van onszelf, ja het kost onszelf. Het is het gaan van een kruisweg waarin al onze gedachten, verlangens, gevoelens moeten verdwijnen en alleen overblijft wat Gods wil is.

Geroepen tot navolging, dat is een roeping waarbij de mens van zichzelf afhaakt. In de navolging van Christus wordt God verheerlijkt. Want Christus heeft niet anders gedaan dan Zijn Vader verheerlijkt op de aarde. Het navolgen van Christus is eigenlijk niet anders dan dat de Heere de bede gaat verhoren in ons leven: 'O Zoon maak ons Uw beeld gelijk'. Christus navolgen is wat

anders dan Hem nabootsen, Hem als een voorbeeld zien. Dan moeten wij in eigen kracht volgen. Dan kunnen wij er nog wat mee worden. Maar

navolgen van Jezus brengt geen enkele roem en eer mee.

Navolgen is ook wat anders dan uiterlijk wat regels in acht nemen.

Navolgen is een zaak van het hart. Navolgen is niet zoeken naar eer, macht en aanzien in de wereld.

In het leven van de Heere Jezus is te zien dat de wereld Hem heeft gehaat en dat de godsdienstige Joden Hem hebben verworpen.

Navolgers van Jezus zijn dan ook op deze aarde vreemdelingen en bijwoners. Ze zoeken een stad die fundamenten heeft welker kunstenaar en bouwmeester God is. Hebreeën 11 tekent ons in rijke schakeringen wat het geloof in Christus inhoudt en hoe of de navolging van Hem in de praktijk van het leven inhoud krijgt.

Door navolging bouwde Naoch de ark. Door navolging ging Abraham uit zijn land. Door navolging baarde Sara boven de tijd haars ouderdoms. Door navolging kon Mozes het niet uithouden in Egypte en wilde liever met het volk van God kwalijk behandeld worden dan voor een tijd de genietingen van de wereld.

Zo zien we in Hebreeën 11 een rij van mensen die door de kracht van het geloof Christus mochten navolgen en Hem belijden, Zijn voetstappen drukken en Hem mochten laten regeren door Zijn Woord en Geest.

Geroepen tot navolging, dat is niet anders dan sterven aan onszelf en Christus door Zijn Geest in ons laten werken. Dan gaat er wat van ons leven uit. Dan zien de mensen aan ons dat we wel in de wereld zijn maar niet van de wereld.

Hem navolgen, dat kost onszelf. Dat is geen prestatie van de mens. Het navolgen is ook geen weg of opstap om tot geloof te komen. Nee, Christus navolgen is genade die de Heere schenkt, het is een vrucht van het geloof. Navolgen om wat te zijn als christen, dat is uit de mens. Navolgen om niets te zijn, dat is uit God.

Geroepen tot navolging, dat is niet een kwestie van wereldverachting, zoals we dat zien in de Middeleeuwen in het kloosterleven.

Dat was alleen een uiterlijke zaak, alsof wij de wereld buiten de deur kunnen zetten en onszelf zo kunnen opwerken tot een heiligheid die boven de wereld doet uitstijgen.

Thomas a Kempis heeft een heel bekend boekje geschreven over de navolging van Christus. Een mooi boekje waarin hij veel waardevolle dingen schrijft. In dit boekje waarschuwt hij ervoor dat het leven van navolging van Christus niet alleen moet bestaan in uiterlijk de wereld verzaken maar dat het vooral moet gaan om een innerlijk en geestelijk beoefenen van de deugden van ootmoed, nederigheid, zachtmoedigheid en lijdzaamheid. Al neigt Thomas a Kempis er nog te veel toe de wereld totaal te verachten in een leven in pure afzondering in een neiging tot wereldverachting, toch schrijft hij vele waardevolle en behartenswaardige dingen.

Wat staat ons tegenwoordige leven vaak ver af van het leven zoals de Heere Jezus dat ons voorhoudt in de evangeliën, in de weg van navolgen.

Thomas a Kempis had de neiging om de wereld te veel te verachten. Wij hebben juist de neiging om veel te veel op te gaan en mee te gaan met alles van de wereld. Navolgen alleen in woorden, in een lippenbelijdenis heeft geen waarde. Zalig wie in de weg van zelfverloochening Christus mag leren navolgen.

De Heere roept iedereen op tot navolging van Christus, niemand uitgezonderd. Wat zijn er helaas velen die net doen als de schare die zei: deze is hard, wie kan dezelve horen.

Wat is het groot als persoonlijk, door Gods genade, roepstem tot navolging mag worden gehoord, verstaan en mag worden opgevolgd.

In bepaalde omstandigheden kan de navolging een bijzondere inhoud krijgen als de Heere roept tot een bijzondere taak in het leven of tot een bepaald ambt.

Dan wordt in die roeping tot navolging ervaren dat de Heere alles geeft wat nodig is tot die taak of dat ambt, maar alleen in een weg van zelfverloochening. Opdat alleen de Heere de eer van het vervullen van dat werk zal krijgen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen