Behouden aan land

Ik ben nog nong, mijn levens-scheepje ight aardig op koers, totdat...

In dit gedeelte ontmoeten we de apostel Paulus als gevangene en stuurman tegelijk. Als gevangene had hij bezwaar gemaakt tegen voortzetting van de zeereis: Want ik zie grote hinder en schade. Een duidelijker waarschuwing had hij niet kunnen afgeven. Maar de stuurman en het merendeel van de zeelieden waren ervan overtuigd dat het zo'n vaart niet lopen zou. Het was prachtig weer. Er woei een zoele zuidenwind. Het beloofde een voorspoedige reis te worden. Soms werd er nog wel wat spottend naar Paulus. die ernstige prediker, gekeken, want wat wist deze ervan.

Zo gebeurt het nog. We denken zo makkelijk: ie prediker bedoelt het misschien wel goed, maar ik ben nog jong. Er ligt nog een leven voor me. Mijn levensscheepje ligt aardig op koers. Alle dagen zijn voor mij vrolijk en prachtig, totdat... het ineens begint te waaien en de storm opsteekt. Dan zal de waarheid blijken van wat eens Mozes heeft gezegd: angaande de dagen onzer jaren, daarin zijn zeventig jaren, of, zo wij zeer sterk zijn, tachtig jaren...; want het wordt sneliijk afgesneden, en wij vliegen daarheen (Psalm 90:10). Vele roepstemmen hebben in mijn leven geklonken, maar ik heb er nooit acht opgeslagen. En wat moet ik nu doen? Kon ik mijn leven nog eens overdoen. Maar dat zal niet gaan, de weg terug is afgesloten. Er lijkt nog maar een mogelijkheid: ard werken, misschien kan ik zó behouden worden.

Zo doen deze scheepslui ook. Ze werken zoals ze nog nooit hebben gedaan. Hoe meer ze zich inspannen, hoe onmogelijker het wordt. De zaak lijkt hopeloos verloren. En dat is het ook. Na enkele dagen geeft de stuurman de hoop op. Die kundige zeeman weet het niet meer. Ja zelfs de grootste geleerde komt eens aan het einde van zijn kunnen. Want er is geschreven: k zal de wijsheid der wijzen doen vergaan (1 Korinthe 1:19). Het schip wordt overgegeven aan de golven. Stuurloos dobberen ze rond, met de dood voor ogen. Maar nee, toch niet. De gevangen prediker is nog op het schip. Die mag nu aan het roer van het schip gaan staan, in de naam des Heeren. Wat een voorrecht als er in het bangst gevaar een prediker op onze weg komt. Hij mag het Woord Gods tot deze radeloze zeevaarders richten: r zal geen verlies geschieden van iemands leven onder u, maar alleen van het schip. Hij predikt behoudenis van het leven, maar met verlies van al hun zekerheden. Alles wat steun en veiligheid bood moet overboord. Het scheepsgereedschap en het kompas en ook de reddingssloep moet van de touwen los. Niets houden ze over. En alzo is het geschied, dat zij allen behouden aan het land gekomen zijn.

Is dit niet een treffend beeld van de weg die God gaat met een zondaar? Die zijn leven liefheeft, zal hetzelve verliezen; en die zijn leven haat in deze wereld, zal hetzelve bewaren tot het eeuwige leven (Johannes 12:25). De weg van behoud betekent: mkomen aan 's mensen kant. Het is een opgeven van de laatste redmiddelen. Een bekennen dat er niets is waarmee we voor God kunnen bestaan. Het is anderzijds een leren drijven op de wateren van Gods genade. En die Man zal zijn als een verberging tegen den wind, en een schuilplaats tegen den vloed (Jesaja 32:2). Christus is voor Zijn Kerk in de golven van Gods toorn is ondergegaan. Gelukkig de mens die alzo behouden wordt. En alzo is het geschiedt, dat zij allen behouden aan land zijn gekomen. Alzo! Dat wil zeggen: oor U, door U alleen om het eeuwig welbehagen.

"Nu wijkt verslagenheid, Na zoveel angstig slaven. Daar God hen veilig leidt In hun begeerde haven" (Psalm 107:15b)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen