Als het gebod gekomen is

Het geloof van Paulus verschilt niet fundamenteel van dat van andere kinderen van God en hij heeft de dingen niet heel anders beleeft. In zijn brieven schrijft de apostel - gedreven door Gods Geest - over zijn bekering dingen die niet alleen sommigen maar al Gods kinderen beleven. Er zijn zogezegd kruispunten die ieder kind van God oversteekt. Ik denk aan een woord als dit: n zonder de wet, zo leefde ik eertijds; maar als het gebod gekomen is, zo is de zonde weder levend geworden, doch ik ben gestorven (Romeinen 7:9).

Betreft wat Paulus hier over het geloof schrijft slechts sommigen van Gods kinderen of allen? Als wij dit hoofdstuk aandachtig lezen, moeten wij aannemen dat hij in algemene termen over de hele kerk Gods schrijft. Het wordt erg gekunsteld om aan te nemen dat deze geloofsbevindingen alleen door sommigen worden ervaren.

Gestorven

Paulus lééfde eertijds zonder de wet. Paulus was een expert in de wetgeving van het Oude Testament en leefde stipt volgens de wetten van de Farizeeërs, maar hij verstond de geestelijke inhoud van de wet niet. begreep niet wat zonde was en dacht niet zo slecht van zichzelf. Daarom is het waar wat hij schreef over zichzelf. Hij lééfde zonder de wet.

Totdat het 'gebod kwam'. Toen liet de Heere hem zien wie God was en wie hij zelf was en de zonde werd 'weder levend'. Hij had de zonde proberen te verstoppen, maar de Heere haalde het voor de dag. Paulus 'stierf' eraan. Hij kon geen leven meer in zijn ziel vinden en de zonde werd hem de dood. Dat zijn sterke uitdrukkingen!

Paulus schrijft niet dat hij spijt had of dat hij zijn verontschuldigingen moest aanbieden. De apostel kwam met lege handen voor God te staan en zo lopen al Gods kinderen vast met hun eigengerechtigheid en beleven dat het een verloren zaak is van onze kant. Ik ben gestorven, schrijft hij. Om van genade te leren leven moeten we alle hoop opgeven om door de wet zalig te kunnen worden. De Heere maakt leeg om te kunnen vullen.

Hoe diep?

Hoeveel ellendekennis hebben we nodig? Zoveel als nodig is om aan de voeten van Christus gebracht te worden. We hoeven niet dieper ontdekt te worden! De wet moet ons zo hard slaan als nodig is om ons daar te brengen waar wij midden in de dood liggen en het leven buiten onszelf in Jezus Christus zoeken. Als we daar zijn gebracht, is onze ellendekennis diep genoeg. We hoeven niet lager te komen dan aan de voeten van Christus. Dus al hebben we misschien wel eens moed gehad en een mooie preek gehoord, we moeten in Christus leren geloven. Misschien zijn we weieens radeloos geworden en in paniek 's nachts de straat opgegaan. De vraag is echter waar het ons heeft gebracht en hoe het is opgelost.

Johannes Calvijn zegt het niet anders dan Paulus. Hij had hetzelfde geleerd ook al was zijn bekering niet zo dramatisch als die van Luther. Een paar uitspraken van hem. Naar aanleiding van Hebreeën 4:12 schreef hij: Wij moeten niet alleen gevoelen enige lichte aantasting of aanprikkeling, maar moeten gekwetst of doorstoken zijn tot in des harten grond, opdat wij neergeslagen zijnde door het gevoelen van de eeuwige dood, onszelf leren afsterven."

In de Institutie (III. 12) schreef hij: "En de strengheid van dat onderzoek moet zo ver gaan, totdat het ons tot een volkomen verslagenheid gebracht heeft, en ons op die wijze toebereid heeft tot het ontvangen van Christus' genade." En ook (III, 12, 6): "De toegang tot de zaligheid staat niet open, tenzij alle trots is afgelegd en een grondige nederigheid is aangenomen."

ets. P. van Ruitenburg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen