DE BRANDENDE KAARSJES VERVOLG

Daar is mama al weer! Gelukkig was her niet zoveel werk bij de buurvrouw. Snel loopt mama naar de kamer. Hé, wat is dat? Wat ruikt ze daar? Een brandlucht? Kaarsjes? Dan ziet mama het. Drie kaarsjes op de tafel zijn aangestoken geweest! Maar...dat betekent dat Rianne de kaarsjes aangestoken moet hebben! En dat mag helemaal niet! Waar is Rianne trouwens? "Rianne, waar ben je? " roept mama streng. "Kom eens heel snel bij me!" Rianne hoort mama roepen. En aan mama's stem hoort ze dat mama erg boos is. Zou mama het misschien door hebben dat zij de kaarsjes heeft aangestoken? En Riannes izoet, o, haar voet doet zó'n pijn! Wat is alles opeens naar. "Eigen schuld, eigen schuld, " zegt een stemmetje in haar. '"t Is allemaal je eigen schuld. Dan had je maar niet ondeugend moeten zijn." "Rianne, waar blijf je nou? " Mama's stem klinkt nu ongeduldig. Tranen springen in Riannes ogen. Tranen van pijn, tranen van verdriet, van spijt. Daar gaat ze, de trap af naar beneden. Rianne begrijpt nu wel dat ze alles aan mama zal moeten vertellen. En haar voet, die doet nog steeds zo'n pijn, dat kan ze echt niet verbergen voor mama. Want mama heeft altijd alles door. "Kom eens bij me, Rianne." zegt mama streng. "Kijk eens naar die kaarsjes op de tafel. Toen ik weg ging hadden ze nog niec gebrand. Maar nu wel. En ik ruik ook een brandlucht. Hoe kan dat, Rianne? " Mama kijkt Rianne aan. Opeens flitst er een gedachte door Riannes hoofd. Als ze nu eens net doet alsof ze er niks vanaf weet dat die kaarsjes gebrand hebben... dan hoeft mama ook niet boos op haar te worden! Maar hoor, daar is dat stemmetje ook weer: Dat is niet eerlijk, Rianne! Jij bent ondeugend geweest, dus nu moet je ook eerlijk zijn tegen mama! En dan voelt Rianne ook haar voet weer. Haar voet, die zo'n pijn blijft doen. Nee, ze moet eerlijk zijn, ze moet alles eerlijk aan mama vertellen. Schuldig kijkt Rianne naar de grond. "Ik heb dat gedaan, mama, " fluistert ze. Angstig blijft ze naar de grond kijken. Wat zal er nu gaan gebeuren? Het blijft stil. Mama zegt niks. En Rianne blijft naar de grond kijken. Waarom zegt mama nu niks? Schichtig kijkt Rianne omhoog. En dan ziet ze mama's gezicht. Mama kijkt niet boos. Nee, mama kijkt verdrietig. En dat...dat is nog erger dan dat mama heel boos zou zijn. Want nu heeft mama verdriet. En dat komt door haar! Maar mama mag geen verdriet hebben! "Ik heb er zo'n spijt van. mama, " huilt Rianne. "En die lucifer, die viel zomaar, boven op mijn voet! Mijn voet doet zo'n pijn!" "O, o, " zucht mama, "wat een narigheid nou. Laat me eerst je voet eens zien. Over die kaarsjes hebben we het straks nog wel." Als mama Riannes voet ziet, dan schrikt ze. Wat een grote brandplek! "Daar moet een speciale zalf op en een verbandje omheen, Rianne!" zegt mama. "Dat ziet er helemaal niet goed uit!" Even later zit Rianne op de bank. Haar voet zit in het verband. En onder het verband zit een speciale zalf. Het lijkt wel alsof de pijn al wat minder wordt! Maar da t komt ook omdat: mama nu alles weec. Sa men hebben mama en Rianne gepraat. Rianne weet heel goed dat het fout is wat ze heeft gedaan. Maar gelukkig is mama nu niet meer boos op haar. Straks, als papa thuis komt, dan gaan de kaarsjes aan. Mama steekt ze dan aan, want Rianne zal dat nooit meer doen!

Juf Wilma Rijfers

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen