Eenzaam of alleen in de gemeente, bestaat dat?

Op 26 oktober j.l. kwamen velen uit de omtrek van Capelle aan den IJssel bijeen in de Elimkerk, om de regionale avond bij te wonen. Nadat ouderling J. van Asperen een ieder hartelijk welkom heette, opende hij deze avond door met elkaar te zingen Psalm 25 vers 1. De schriftlezing was uit Lukas 17:26-37 en Johannes 11:1 - 5. Daarna ging hij voor in gebed.

De meditatie ging over: 'Een allesbeslissend onderscheid'. " In Johannes 11 lezen we over Maria, die de voeten van de Heere Jezus zalfde. In Lukas 17 staan de ernstige woorden: Gedenkt aan de vrouw van Lot. De Heere Jezus stelt tijdens Zijn omwandeling op aarde deze twee vrouwen voor: de één als voorbeeld van godzaligheid en liefde, de ander als een afschrikwekkend voorbeeld.

Maria die gaarne aan de voeten van haar Meester zat en veel

van Hem geleerd had, zalfde Zijn voeten met dure nardus. Daarmee bracht ze tot uiting wat er in haar hart omging. In eigen oog - maar ook in Gods oog - was ze zwart en walge lijk. Daarover weende ze bittere tranen. Maar met haar tra nen konden haar zonden niet afgewassen worden. Dan, op het onverwachts, gaat de Heere Jezus tot zulke rechtelozen van vrede spreken en hen met Zichzelf vertroosten.

Toen de Zaligmaker tot Zijn discipelen sprak (Lukas 32:17), stelde Hij tegenover deze Maria een andere vrouw, namelijk de vrouw van Lot. Wat bewoog deze vrouw toch om tegen Gods gebod in om te zien naar Sodom? Sommigen wijzen erop dat hieruit haar laatste hunkering bleek naar het leven in Sodom. In plaats dat ze het een wonder vond dat ze nog behouden kon worden, zag ze om en werd een zoutpilaar. Hoever kan het gaan! Hoeveel schijngodsdienst kan er zijn tegenover rechtvaardige Godsvreze! Lots vrouw wenste het leven van Sodom en zij hééft het lot van Sodom ontvangen. Waar gaat uw leven naar uit? Wat is de wens van uw hart? Dat u en ik dan ernstig zouden onderzoeken of het ons om Hem te doen is. 't Is zo'n persoonlijke zaak."

Na de meditatie hield mevr. H. de Groot uit Nunspeet haar referaat, met als titel: 'Eenzaam of alleen in de gemeente, bestaat dat? '

" Eenzaam en alleen zijn twee woorden die veel overeen komst hebben, maar toch ook een groot verschil inhouden. Het zijn twee heel oude woorden. Het woord 'alleen' wordt als eerste in de Bijbel genoemd in Genesis 2:18: et is niet goed dat de mens a//een zij. Alles was volmaakt en tóch zei de Heere van Zijn eigen schepping dat het niet goed was dat de mens alleen zij. God maakte een hulpe tegenover hem. Dit onderwerp omvat het hele leven. Veel is er al over geschreven. De ouderen onder ons kennen vast het aangrij pende boek van Koningin Wilhelmina: enzaam, maar niet alleen. De koningin heeft zelf ook veel eenzaamheid gekend, zowel in haar huwelijk als in haar ambt. Toch zegt ze: Gods weg is de beste weg.'

In alle lagen van de bevolking komt eenzaamheid voor. Niet alleen in de wereld, maar ook onder ons. Het wordt wel eens volksziekte nummer één genoemd. Jaarlijks zijn er 15.000 jongeren die een poging tot suïcide doen. Dat is 15.000 keer een schreeuw om aandacht, om liefde. En dat in onze hoog ontwikkelde cultuur.

Ook het woord 'eenzaam' is een oud woord. In Genesis 3 komen we het woord in al zijn diepten tegen. Wat is nu het verschil tussen eenzaamheid en alleen zijn? In Genesis 1 en 2 lezen we over de schepping. De mens was het kroonjuweel op de schepping. Adam kreeg de taak alle dieren een naam te geven en hij zag ze, mannelijke en vrouwelijke dieren. Hier door groeide bij hem een verlangen. Hij zag zichzelf in deze volkomenheid alleen, zonder wederhelft. Alleen is dus: zon der medemens zijn. Als mensen alleen door het leven gaan en zij verlangen naar een wederhelft, is dit dus geen zondig verlangen. Het is geen vanzelfsprekendheid als we elkaar mogen vinden, maar het is het ontvangen van een geschenk. Adam vroeg niet om een hulp tegenover hem, maar de Heere schonk Adam een vrouw.

In Genesis 3 lezen we het woord eenzaamheid: de eenheid, de saamhorigheid die eerst volkomen was, werd door de ongehoorzaamheid van Adam en Eva verstoord. Na het eten van de vrucht zagen ze elkaar met andere ogen. Er groeide schaamte en ze verstopten zich niet alleen voor elkaar, maar ook voor de Heere. Zo vervreemden ze van elkaar. Zo beroof den ze de Heere van Zijn eer.

We kennen ook het alleen-zijn in het 'een uitzondering zijn'. Ziekte, kinderloosheid of ongehuwd zijn, kunnen groot verdriet en diep verlangen in ons leven bewerken. Wat kan het dan fijn zijn als wij een betrouwbaar iemand in onze omgeving of in onze gemeente hebben, met wie we kunnen spreken. Aan de andere kant: lleen-zijn kan ook goed zijn om tot ons zelf te komen, zéker in deze jachtige tijd. De Heere Jezus ging vaak op de berg alleen om te bidden (Mattheüs 14:23). Eenzaamheid gaat vaak gepaard met veel verdriet. Ook in de Bijbel zijn hiervan duidelijke voorbeelden. Denk aan Job in zijn ziekte, Hanna in haar kinderloosheid of aan de 38-jarige kranke, die zei: k heb geen mens. Binnen onze gemeenten komt ook eenzaamheid voor. De tijd waarin wij leven brengt dat met zich mee. Onze tijd kenmerkt zich onder andere door materialisme, individualisme en jacht van het leven. Er is weinig tijd voor onze naaste en als gemeente worden we door de samenleving aan de kant geplaatst. Er moeten veel keuzes worden gemaakt; er zijn veel ontwikkelingen gaande en we hebben te maken met veel onrust, veel vragen. Maar de gemeente heeft het Woord. En het Woord is de Levensbron! De kerk staat midden in deze wereld met haar verleidingen. Wel hebben we onze opdracht te verstaan. Er zijn alleenstaanden in de gemeente, gehuwden die eenzaam zijn, kinderen die zich onbegrepen voelen I Hebben wij oog voor onze naasten die het moeilijk hebben, of is er gebed voor hen? Wat is het waardevol als er iemand in de gemeente is, met wie je je zorgen kunt delen. Als er mensen zijn, die respectvol met je omgaan en bij wie je je kwetsbaar kunt opstellen.

Soms is het moeilijk om contact te leggen met eenzame mensen. Dit kan specifieke oorzaken hebben, zoals psychische problemen of karaktertrekken. Wanneer er toch vertrouwen groeit, maar de eenzaamheidsgevoelens blijven, dan zou hulpverlening gewenst kunnen zijn. Eenzaamheid, een probleem dat tussen mensen voorkomt. Maar eenzaamheid ligt dieper, wij zijn weggelopen bij God vandaan. De Heere zocht Adam en Eva als Eerste op. De Heere kan en wil ook dit lijden van ons gebruiken om mensen tot Zich te trekken. Dan kan eenzaamheid leiden tot de volheid in Christus, Die alles met Zichzelf vervult."

Na de pauze werd er door mevrouw Bei-Benard een gedicht voorgedragen, getiteld Draagt elkanders lasten. Naar aanleiding van het onderwerp kwamen er ook vragen die door mevrouw De Groot zorgvuldig werden beantwoord. Ouderling van Asperen beëindigde de avond met het laten zingen van Psalm 89 vers 1 en dankgebed, waarna een ieder huiswaarts ging.

We mogen terugzien op een mooie en leerzame avond.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen