Op weg naar de refo-school

Het plenst van de regen als Mark zijn rugzak onder de snelbinders doet. Kwart over zeven in de morgen en tijd om naar school te gaan. Een beetje chagrijnig fietst hij de straat uit, de hoek om, langs de brievenbus. Op weg naar de brug. Het eerste stuk tot aan die brug rijdt hij eigenlijk altijd in z'n uppie. Saaie boel natuurlijk. Uit z'n jaszak peutert hij de oordopjes van zijn walkman. Even later schettert Radio 538 in zijn oren.

De brug is het vaste verzamelpunt. Het grijze ding steekt overal bovenuit. Bijna halverwege is het punt waar iedereen op iedereen wacht. Daar komen de stromen fietsers bij elkaar. Als Mark aankomt, ziet hij dat Cornelis weer eens ruzie heeft met Dirk. Altijd het zelfde liedje met die twee: kunnen elkaar niet luchten of zien. Cornelis heeft de sjaal van Dirk afgepakt en houdt hem uitdagend over de reling van de brug. Oud grapje. Laten vallen durft-ie toch niet, maar Dirk hapt weer.

Mark sluit achteraan de groep. Joost probeert al voorzichtig zijn fiets naar achter te bewegen, ziet hij tot z'n opluchting. En Lukas kijkt ook al achterom. "Hee Mark, kerel! Hebbie ook zo'n zin vandaag?" Natuurlijk is Rick er nog niet. Die zal zich wel weer verslapen hebben.

Even later fietsen ze kletsend over het smalle fietspad, de brug af. Pêêh-pêêp schettert het even later achter het drietal. Het is een scooter met een oude man erop. "Hee, effe dimmuh joh!" brult Joost naar achteren. "Je ziet toch zeker wel dat je hier zo niet langs ken?" Als even later de scooter toch voorbij komt, steekt de man zijn vuist even in de lucht. Hoongelach en gefluit is het antwoord van de groep. Over de smalle Perenstraat dendert de trein van scholieren voort. "Die container staat weer veilig achter het hek", lacht Joost naar zijn twee buren.

Mark, Joost en Lukas waren eergisteren later dan de rest. Dat gebeurde wel vaker. Die akelige kerel van bio had weer een hele preek afgedraaid. Na de les, dan durfde hij wel. Orde houden tijdens de les, dat ging hem heel wat moeilijker af. Vorige week nog had-ie zitten janken achter z'n bureau. En die bloempot die achterin het lokaal op de kast stond, had hem niet eens geraakt. Niet dat zij dat hadden gedaan, maar toch had hij een hekel aan ze. Altijd moesten zij op het matje komen. En altijd had hij wat te zeuren. En dus fietsten zij wat later door de Perenstraat. 

Zoals iedere dinsdag stond die weer vol containers. De ene week de grij ze, de andere week de groene. Langzaam fietsten ze richting huis. Joost durfde als eerste. Deze week was de grijze container aan de beurt. De zool van zijn bruine Timberland raakte de zijkant vol op. Het ding - net geleegd - schoof een halve meter op zij. Stopte net voor de achterbumper van die geparkeerde Golf. De volgende ging met veel lawaai ondersteboven. Tegen de tijd dat de drie scholieren de hele Perenstraat door waren gefietst stond er nauwelijks nog een container overeind.

Aan het eind van de Perenstraat gaat het met een scherpe bocht naar rechts, dan flauw naar links. Richting de dijk. Iets voor de oprit naar de dijk staat een verkeerslicht. Het springt net op groen als de voorste van de groep het zwart-witte gestreepte bereiken. Tegen de tijd dat de laatste langs rijdt, is het verkeerslicht een stoplicht geworden.

Mark, Joost en Lukas hebben het te druk om op het rode licht te letten. Tot het grommen van de donkerblauwe BMW het drietal doet schrikken. De dikke wagen scheert rakelings langs de drie spatborden. "Die sukkel reed gewoon door, man" schreeuwt Mark geschrokken. En Joost steekt voor de duidelijkheid zijn middelvinger nog omhoog, richting de kofferbak. De dijk is dunbevolkt: aan het begin en eind huizen, tussenin vooral boerderijen. En een winkeltje.

Vorige week uit school hadden Mark, Joost en Lukas dorst. Op de dijk waren ze even gestopt om bij het kleine supermarktje wat drinken te halen. Blikje cola, blikje Red Buil. En voor Joost een pakje vla. Mark en Lukas hadden 'm uitgelachen. "Welke malloot koopt er nou een pakje vla." Joost had geprotesteerd. "Als ik dat lekker vind, dan koop ik dat toch? Jij hoeft 't niet te drinken, dus hou je waffel. Drink je eigen blik maar leeg." Toen ze nog wat stonden te praten voor het winkeltje, kwam de eigenaar naar buiten. Of ze niet ergens anders konden gaan praten. Hij had er last van. En dat had hij iedere keer als ze langs kwamen. Altijd die herrie die zij maakten. Konden ze niet normaal doen? Waarom... en zo ging hij nog een tijdje door.

Lukas had een grote mond teruggegeven. Jammer voor Mark, maar Lukas stond niet vooraan. Mark wel. De dreun van de winkeleigenaar raakte hem. Niet hard. Maar zo'n man had gewoon metz'n vingers van hem af te blijven. En terwijl ze stommelend pro beerden met de fiets uit de buurt van de man te komen, gritste Mark het pakje vla uit de handen van Joost. Hij was altijd al goed in basketbal. En dit was beslist een driepunter. Terwijl de winkelier de vla uit zijn haren probeerde te schudden, hoorden de jongens hem nog naar zijn vrouw roepen: "En dat zijn nou die braverikken die iedere zondag twee keer met hun ouders naar de kerk gaan. Begrijp jij dat?"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen