Elke week een geschenk

Om de waarde van de zondag te leren kennen, slaan we, vanzelf, de Bijbel op. Wil je de waarde van een diamant weten, dan vraag je dat niet aan een klasgenoot, maar dan ga je naar een kenner. Zo is het ook met de zondag. Opvallend is dat we heel snel in de Bijbel over de wekelijkse rustdag lezen. Gaat het in Genesis 1 over de zes andere dagen van de week, in Genesis 2: 2-3 lezen we over de sabbat. Dat woord betekent letterlijk: rust. Even tussen haakjes, je weet dat wij de sabbat niet meer als rustdag vieren, maar de zondag. Dat is het gevolg van de opstanding van de Heere Jezus op de eerste dag van de week. We gaan daar nu niet verder op in, maar stellen eenvoudig vast dat de Heere dat zo heeft bestuurd. Als iemand zou vragen op welke dag het werk van de schepping gereed was, zou je misschien zeggen: op de zesde dag, toen de Heere Adam en Eva geschapen had. Op zichzelf is dat waar. We lezen in Genesis 1: 31 En God zag al wat Hij gemaakt had, en zie, het was zeer goed. En toch lezen we in Genesis 2: 2 dat God op de zevende dag Zijn werk volbracht heeft. Wat dit betekent? De rust van de zevende dag hoort helemaal bij de scheppingsweek. De zegen die de Heere aan de zevende dag verbindt, is net zo belangrijk als het scheppingswerk op de andere dagen.

Zegenen en heiligen

Met hoeveel zorg heeft God die zevende dag, de rustdag, omringd. Dat blijkt uit de werkwoorden in Genesis 2: 3. Drie woorden vallen op: zegenen, heiligen, rusten. De Heere rustte van Zijn werk. Dat betekent dat God ophield met scheppen en Zich verheugde in de zeer goede schepping. In het bijzonder verheugde God Zich in Adam en Eva, die Hem zo vrijwillig en met heel hun hart dienden. De Heere, zo lezen we verder, zegende de zevende dag. Hij verbond Zichzelf op een bijzondere wijze aan die dag. Hij heiligde de dag ook. Dat betekent dat Hij de dag op een bijzondere wijze aan Zichzelf verbond. Dus God verbindt Zich aan die dag en Hij verbindt de dag aan Zichzelf. Er ligt een dubbele band tussen de rustdag en God. En daarom bepaalt de Heere hoe die dag ingevuld wordt. Toch?

Letten we nu op Adam en Eva. De zevende dag moet voor hen een bijzondere betekenis hebben gehad. Het was de eerste dag nadat zij geschapen waren. Ze waren zo goed geschapen, naar Gods beeld. Ze kenden de Heere, leefden recht voor Zijn aangezicht en waren heilig in hun hart en leven. Heel hun hart was vol verlangen om de Heere te dienen. Ze kregen de opdracht om de hof van Eden te bouwen en te bewaren. Dat was geen zware en moeilijke arbeid. En toch kregen Adam en Eva als eerste dag een dag van rust, waarin ze mochten delen in de rust van hun God. Wat een rustdag is dat voor Adam en Eva geweest! Rust in hun ziel. Dat was het voornaamste. Vreugde in God. Maar ook een aangename rust naar het lichaam.

Val

Helaas was de rust in het paradijs van korte duur. Door te luisteren naar de duivei was het gedaan met de rust naar ziel en lichaam. Wat een schrik maakte zich van de eerste mensen meester toen zij de stem van de Heere hoorden aan de wind des daags. De zoete rust in de gemeenschap met God was totaal verstoord. God was hun Rechter geworden, Die hen buiten het paradijs verdreef. Hij is nu ook onze Rechter, met Wie we verzoend moeten worden.

Als God aan Adam en Eva geen enkele rust meer had gegeven? Niet in de ziel, niet naar het lichaam? Zou dat rechtvaardig geweest zijn? Ja! Het werkverbond lag immers verbroken, de vloek kwam rechtvaardig over de mens. Is het niet een groot wonder dat er nog rust naar de ziel kan worden gevonden? Dat kan alleen omdat God in het paradijs een ander verbond openbaarde, het genadeverbond dat vast ligt in Christus (Genesis 3: 15).

Is het in het licht van de zondeval ook niet een zeer groot voorrecht dat de Heere ons ook nog rust voor het lichaam gunt? Dat is Hij niet verplicht. De Heere kan ons rechtvaardig 365 dagen per jaar laten doordraven, totdat we erbij neervallen. In Zijn goedheid gunt Hij afvallige schepselen echter een dag van rust als een drempel tegen de tendens van het altijd druk zijn. We kunnen de wekelijkse rustdag wel een bloem uit het paradijs noemen, waarop we heel zuinig mogen zijn. Ook het huwelijk is zo'n paradijsbloem die de Heere ons nog schenkt. Ook om heel zuinig op te zijn.

Geknaag

Nu begrijpen we waarom de duivel zoveel pijlen afschiet op de zondag en op het huwelijk. Die staan onder grote druk in de moderne samenleving. Hoewel ook wereldse mensen van tijd tot tijd roepen om pas op de plaats te maken, draait de 24-uurseconomie nog altijd door. De duivel gunt ons de paradijsbloemen niet; satan is vooral vervuld met een diepe haat tegen God Die deze bloemen nog schenkt. Tegen deze achtergrond - de Heere schenkt, ondanks de zondeval, nog een rustdag; de duivel haat hem - zouden we alarm moeten slaan over al het geknaag aan de zondag. En er wordt wat aan de zondag geknaagd. Je moet maar vrachtwagenchauffeur zijn en je baas vraagt of je niet zondagavond om elf uur kunt gaan rijden. Prachtig toch, dan kun je twee keer naar de kerk? Prachtig? Geknaag aan de zondag! Je moet maar vrienden hebben die ver weg wonen. Mag je dan op zaterdagavond niet om kwart over twaalf thuis zijn? Toe nou, het zit 'm toch niet in dat kwartiertje? Geknaag aan de zondag!

Stel, op de kast in de woonkamer staat een antieke vaas. Erfstuk uit de familie. Door onvoorzichtigheid van jou valt hij op de grond. Het oor is eraf, maar verder is hij nog heel. Je zegt tegen moeder: Alleen het oor is eraf hoor! In moeders oog zie je een traan. Kom moeder, alleen het oor is eraf! Je begrijpt dan niet dat moeder zo aan die vaas is gehecht, omdat ze hem ooit kreeg van haar lieve oma. Ze kan je geredeneer over dat oor echt niet begrijpen. De vaas is stuk.

Herschepping

Als we het wonder van de bekering niet kennen, als we niet van dood levend zijn gemaakt, dan kennen we ook geen ware liefde tot Gods dag. Het is fijn als we graag naar kerk en catechisatie gaan, echt waar, maar ware liefde, liefde vanuit het hart tot Gods dag leren we alleen kennen als God ons het wonder van de wedergeboorte schenkt. Je hebt dat wel eens in een preek gehoord: Dan komt er liefde tot God en alles wat bij God hoort: Zijn dienst, Zijn Woord, Zijn dag, Zijn huis, Zijn volk. Dus ook Zijn dag. Wat is dat, liefde tot Gods dag? Wel, dat is een onverklaarbare aantrekkingskracht die de zondag krijgt als God genade schenkt. De zondag wordt dan een heel bijzondere dag, omdat de Heere dan de deuren van Zijn huis opent en daar Zijn Woord laat horen. Waarom krijg ik de Bijbel, het Woord van God zo nodig? Daar kan ik horen of ik nog bekeerd kan worden. Die bekering kan ik niet langer missen. Als de Heere me leert dat ik tegen Hem gezondigd heb, dat ik in het duister van de zonde leef, dat God de zonde straffen moet, dan besef ik dat ik bekeerd moet worden. Hoe dat moet? Ach, ik weet het niet, maar God weet het! Hij maakt dat bekend door Zijn Woord en in het bijzonder op Zijn dag in Zijn huis. Dat zorgt voor die onverklaarbare band aan de zondag. Dan kun je niet uit de kerk wegblijven, ook al word je door de preek veroordeeld als zondaar. Dan is er geen haar op je hoofd die eraan denkt om op zondagmorgen uit te slapen. Echt niet. Dan vind je het veel te laat om op zaterdagavond precies twaalf uur thuis te komen. Hoe kun je dan de volgende morgen, op de beste dag van de week, fit zijn?

Wat gelukkig zijn zij die dit stille verlangen naar Gods dag kennen. Ik geloof dat er zulke jongeren zijn. Zeg je tegen hen dat ze bekeerd zijn, dan zullen ze zeggen: Ik moet bekeerd worden. Vraag je hen of ze de zondag kunnen missen, dan zeggen ze: Nee. Bij zulke jongens of meisjes gebeurt het dat ze het jammer vinden als de dominee amen zegt en de kerk uitgaat, dat ze het jammer vinden als de zondag voorbij is, dat ze soms op maandag op school verlangen naar de volgende zondag. Zulke jongeren zijn zo blij als op de preekstoel bekendgemaakt wordt dat er doordeweeks kerk is. Dan hoef je niet tot de zondag te wachten om naar Gods huis te gaan. Zulke jongeren krijgen op zondag wel eens iets uit de kerk mee waar ze de rest van de week over lopen te denken. Dat maakt zo'n verschil, of je op zondag loopt te denken aan de rest van de week, of dat je doordeweeks loopt te denken aan de zondag. Je kunt echt jaloers worden op zo'n leven.

Lastigvallen

Wat diep, diep ongelukkig ben je als je die liefde tot Gods dag niet kent. Want dan ken je ook geen liefde tot God. Dan ken je geen geestelijk leven. Dan leef je ten diepste voor jezelf, voor de wereld en de satan. Dan heb je misschien het idee dat je op zondag niets mag. Misschien heb je dat verwijt wel eens in het gezicht van je ouders gegooid: Ik mag hier niks, 't is hier alles zo bekrompen! Erg is dat. Erg voor je ouders, maar vooral erg voor jezelf. Want dan laat je zien dat je God niet kent.

Misschien val je je ouders lastig met vragen over de zaterdagavond en vind je ze streng als ze zeggen dat je om elf uur thuis moet zijn. Probeer het van de andere kant te bekijken. Je ouders geven zoveel om je dat ze zo graag willen dat je op zondagmorgen niet te moe bent om goed te kunnen luisteren. Het is toch hopelijk niet zo dat je over negenen uit bed komt rollen, haastig een paar happen in je mond stopt en zo naar de kerk gaat. Heb je dan geen tijd nodig om voor de dominee te bidden? Blijft je Bijbel dicht? Wat erg!

Misschien vraag je keer op keer waarom je op zondag geen huiswerk mag maken. Of je wilt zo graag spelletjes doen die je ouders verbieden. Of je wilt achter de computer, terwijl pa heeft gezegd dat deze op zondag uit blijft. Mag je je ouders vragen waarom ze bepaalde dingen op zondag verbieden? Jawel, maar voorop staat dat je je ouders moet eren en gehoorzamen. Dat vraagt de Heere van je. Je bent toch ook wel bereid te luisteren als ze op grond van de Bijbel een antwoord proberen te geven? Daar ga je toch hopelijk niet tegenin? En als je met vragen zit, vraag je jezelf toch ook wel af of ze voortkomen uit liefde tot Gods dag?

Eeuwige rust

Daar is een volk dat door de Heere wordt voorbereid op een eeuwige rust. In dit leven hebben ze zo vaak gezongen: "Rust noch vrede wordt gevonden, om mijn zonden". In dit leven kennen ze een onrust in hun hart: Zou de Heere van me afweten? Ken ik die enige weg tot de zaligheid? Hoe kom ik ooit van mijn schuld verlost? Ken ik die enige Zaligmaker, de Heere Jezus, zonder Wie ik voor God niet kan bestaan? Toch schenkt de Heere aan Zijn volk in dit leven ook plaatsen van rust. Soms in het bijzonder op de zondag, in de kerk. Als ze vanaf de preekstoel horen met welke vragen ze tobben, als de Heere ze doet geloven dat Hij van hen afweet, als de Heere het hart in liefde doet ontbranden door de prediking van Christus. Zo werkt de Heere door Zijn Geest in de harten van de Zijnen. En door die werking begint er in het leven al iets van de eeuwige rust, waarvan het voornaamste kenmerk zal zijn dat God Drie-enig de eer zal ontvangen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen