George W. Bush

George W. Bush of John F. Kerry? De afgelopen week stond in het teken van de verkiezing van de machtigste man van de wereld. Gelukkig werd zittend president Bush herkozen. Althans, daar ga ik vanuit op het moment dat ik dit schrijf. Is het anders, dan dient deze Daniël-bladzijde spiegelbeeldig te worden gelezen. Dat wil zeggen: de vreugde over Bush' herverkiezing moet dan worden geïnterpreteerd als teleurstelling over diens nederlaag tegen Kerry.

Ligt het werkelijk zo zwart-wit? Jawel, we hebben het hier over Amerika, de 'nation under God' waar conservatieven en liberalen lijnrecht tegenover elkaar staan. Het land ook, waar de discussie over abortus op z'n felst wordt gevoerd, waar de christelijke identiteit van de natie tegelijk heftig aangevallen en fel verdedigd wordt en waar sommigen het homohuwelijk bepleiten, maar anderen juist de Grondwet willen wijzigen om dat onmogelijk te maken.

Mede door de onderlinge verdeeldheid in Europa, is Amerika al jaren hét leidende land van de vrije westerse wereld. En juist in dit land wordt het gevecht tussen de christelijke vrijheid en de ongebonden liberale vrijheid scherp gevoerd. In Europa hebben we als christenen dat gevecht helaas verloren. Ons werelddeel telt nog wel veel behoudende christenen, maar de politieke macht is inmiddels overgenomen door de geseculariseerde meerderheid. Eén voorbeeld maakt alles duidelijk. De Italiaanse rooms-katholiek Rocco Buttiglione kon vorige week geen Europees Commissaris van Justitie worden, omdat hij homoseksualuteit openlijk 'zonde' noemde. De regering-Bush kent daarentegen al vier jaar lang een zeer behoudende Justitieminister, die er vast niet anders over denkt. Ashcroft, zoals hij heet, voerde op zijn ministerie onder andere weer wekelijkse bidstonden in.

Geseculariseerd

Het is dan ook niet verwondelijk dat de meeste Europese politici de democratische presidentskandidaat Kerry graag hadden zien winnen. In onze eigen Tweede Kamer wees een peiling uit dat slechts een kleine minderheid van vooral christelijke parlementariërs voor Bush was. Kerry noemt zich weliswaar ook christen - je moet wel om in Amerika president te kunnen worden - , maar hij is duidelijk van het geseculariseerde soort, waar Europa dol op is. Kerry is pro-abortus, Bush anti. Kerry is voor het homohuwelijk, Bush ertegen. Kerry wil het ethisch omstreden stamcelonderzoek de vrije hand geven, Bush wil het aan banden leggen. Kerry benadrukte in zijn verkiezingscampagne dat hij geen gelovige president zal zijn, maar een president die toevallig ook nog een geloof heeft. Bush doet daar niet zo moeilijk over. Met enige regelmaat wint hij adviezen in bij kerkleiders. Hij ontvangt ze ook op het Witte Huis.

Onze eigen Gereformeerde Gemeenten overzee zijn blij met Bush' herverkiezing; vier jaar geleden werd er vanuit deze gemeenten al campagne gevoerd voor de republikeinse kandidaat. Maar als er één politiek-relevante groepering blij is met de overwinning van Bush, dan zijn dat de evangelicals. Nog nooit hadden zij een president die zo sterk bij hen hoorde, die zich zelfs tot hen rekende. Bush zegt 'born-again-christian' te zijn en noemt de bekende evangelist Billy Graham als zijn geestelijk vader.

Arminiaans

In de jaren zestig werden de evangelicals wakker geschud door de afschaffing van het bidden en Bijbellezen op openbare scholen. Ze steunden veel republikeinse kandidaten, maar ook de democraat Jimmy Carter. Carter noemde zich net als Bush 'born-again-christian'. Maar eenmaal president, vervreemdde hij de evangelicals mijlenver van zich door te komen met een actieprogramma voor vrouwenrechten, waaronder het recht op abortus.

In 1988 leek dominee Pat Robertson succes te gaan boeken met zijn poging de nieuwe presidentskandidaat van de Republikeinse Partij te worden. Een seksschandaal rond tv-evangelist Jimmy Swaggart gooide echter roet in het eten. Robertson verloor het van George Bush senior, die het ook daadwerkelijk tot president schopte. De evangelicals bleken hem massaal te hebben gesteund.

Nog enthousiaster zijn de evangelicals over Bush junior, die openlijker dan zijn vader het conservatisme en het christelijk geloof belijdt. Zeker na de morele misstappen van president Clinton was Bush' aantreden voor christelijk Amerika een verademing. Wat we verder persoonlijk ook mogen vinden van de Irak-oorlog of Bush' sociale politiek, die verademing kunnen we toch zeker een beetje meebeleven?

Maar moeten wij nu wel blij zijn met zo'n evangelical, zo'n ronduit Arminiaanse president? Toch wel. Kijk naar het alternatief. Kijk ook eens hoe God in het verleden Romeinse keizers als Constantijn, Gratianus en Theodosius heeft willen gebruiken ten behoeve van het christendom. Van hun precieze theologische opvattingen weten we weinig, des te meer van hun ethische en politieke keuzes. Die zorgden voor de nationale doorbraak van het christendom.

Het is te hopen dat de herverkiezing van Bush een rem zet op de verdere secularisatie van Amerika en van de westerse beschaving met haar christelijke wortels. God bless America!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen