Albanië

"Toen we hier pas werkten, kwamen er nog maar heel weinig vrouwen naar de gemeente. We hebben hen op een gegeven moment uitgenodigd voor een Bijbelstudie", zo schrijven Nellie en Ineke. "Omdat het speciaal voor vrouwen was opgezet, zijn we begonnen met het bespreken van de levens van verschillende vrouwen uit de Bijbel. De leefwereld van de vrouwen in Albanië sluit daar erg goed bij aan. Het is heel belangrijk dat we steeds weer de toepassing maken naar de praktijk van hun leven van elke dag. Zo wordt het leven als christen voor hen concreet. Hoe leefden zij, hoe leef ik, wat vroeg God van hen en wat vraagt Hij van mij? Om nog meer vrouwen bij ons werk te betrekken, hebben we een aantal ouders van kinderen die naar de kinderclub komen bezocht. We hebben hen verteld dat we ook een bijeenkomst hebben voor vrouwen en hebben ze meteen uitgenodigd voor de volgende bijeenkomst. Inmiddels is deze groep gegroeid tot ongeveer vijftien vrouwen. Ze komen nu ook bijna allemaal 's zondags naar de kerk."

Hoe verloopt een bijeenkomst over het algemeen?

"We komen om de veertien dagen op woensdagmiddag bij elkaar. In de wintertijd beginnen we om drie uur, maar naarmate de temperaturen stijgen, wordt de aanvangstijd verlaat. Op dit moment (juni) beginnen we om vijf uur. Omdat op tijd beginnen een rekbaar begrip is in deze cultuur, hebben we een inlooptijd met koffie van zo'n twintig/vijfentwintig minuten. Daarna gaan we met elkaar zingen, beginnen met gebed en lezen het Bijbelgedeelte waar de Bijbelstudie over zal gaan en een uitleg daarover. Aansluitend bespreken we een aantal vragen. leder wil graag vertellen wat men er thuis van heeft opgeschreven. Onlangs behandelden we de geschiedenis van de Samaritaanse vrouw. De Heere Jezus schaamde Zich niet om met deze vrouw een gesprek aan te gaan. Eén van de vrouwen vroeg opeens: 'Maar wie van ons heeft vriendschap met een prostituee en loopt er zonder schaamte mee over de markt? We kunnen allemaal wel zeggen dat het zo moet, maar wie brengt het in de praktijk...?' Na de bespreking zingen we doorgaans nog een lied en sluiten af met gebed.

Creatieve middag

Na twee Bijbelstudies hebben we een creatieve middag. We moeten hier natuurlijk roeien met de riemen die we hebben. Verschillende keren hebben we materialen uit Nederland laten komen. De eerste keer kan ik me nog goed herinneren. We hebben toen een plankje beplakt met servetten en een Bijbeltekst. In veel huizen hangt het nog steeds aan de muur. Wat hebben ze genoten van deze middag. 'Eens even helemaal je problemen vergeten!'

Het zo samen bezig zijn rondom Gods Woord en het maken van allerlei mooie en/of nuttige dingen heeft een hechte band geschapen. Kujtima, een vrouw die er nu drie keer bij is geweest, zei na de eerste keer tegen haar vriendin: 'Waarom heb je me hier niet eerder mee naartoe genomen? Het is zo fijn.'

Meeleven in de gemeente 

Het meeleven met elkaar is in deze cultuur veel sterker dan in Nederland. Bij overlijden komt de hele buurt om een blijk van meeleven te geven. De eerste dag, meteen ook de dag van begraven, kom je samen, daarna de derde dag, dan na zeven dagen en daarna na veertig dagen, om het daarna ieder jaar weer te herdenken met een eenvoudige maaltijd. Wij brengen nu als vrouwen van de gemeente ook samen een bezoek wanneer er iemand in de familie van een 'kerkganger' is overleden. Dit doen we ook bij ziekte of bij blijde gebeurtenissen.

We zamelen wat geld bij elkaar en dat wordt dan gegeven als gift van 'de vrouwen van de gemeente'. Een keer per jaar maken we met elkaar een uitstapje.

Contact met andere verenigingen

Er zijn in het zuiden van Albanië nog maar weinig kerken. Enkele keren per jaar hebben we een gezamenlijke bijeenkomst met de vrouwen van de kerk in Saranda, bijvoorbeeld een gezamenlijke kerstviering of het bezoeken van een seminar. In Gjirokaster (ongeveer een uur hier vandaan) heeft de vrouw van een Engels zendingsechtpaar ook een vrouwenbijeenkomst. Zij is een keer hierheen gekomen om een onderwerp te behandelen. Verschillende vrouwen uit Gjirokaster zijn toen met haar meegekomen.

Vrouwen in een bergdorpje

Het is kwart over twaalf. Drie vrouwen uit de gemeente van Delvinë staan bij onze auto te wachten want zij gaan vandaag mee naar het bergdorpje Varfaj, twee van hen om daar kersen te plukken en één om de Bijbelstudie bij te wonen. Het is maar een afstand van negen kilometer, maar we doen er een aardig tijdje over om daar te komen. Het is een prachtige tocht door de bergen; alleen de weg is heel slecht. Door de vele regen zijn er grote geulen ontstaan.

We komen hier samen met zo'n vijf vrouwen, 's middags om een uur. Daarna hebben ze geen tijd meer want dan moet het eten worden klaargemaakt en de schapen en geiten worden binnengehaald. We behandelen een boekje waarin stapsgewijs wordt uitgelegd wie wij zijn, hoe God alles gemaakt heeft, wat de zonde teweeg heeft gebracht en hoe we daarvan verlost kunnen worden. Vandaag gaat de les over: 'De enige Brug'. Met behulp van verschillende Bijbelgedeelten wordt duidelijk gemaakt dat de Heere Jezus zowel God als Mens is en waarom dat nodig is. We zullen eens gaan kijken hoe het vandaag gaat...

Ineke gaat naar de vrouw van de dorpsoudste, want zij heeft de sleutel van het gebouwtje waar we samenkomen. Al snel komen de andere vrouwen ook. Een vrouw heeft haar zieke kindje meegebracht. Samen drinken we wat fris en eten een lekker stukje cake. Daarna vertelt een van de vrouwen over de situatie van haar man en twee kinderen die in Italië verblijven in verband met een ernstige ziekte van hun dochtertje. Ze heeft leukemie en moet daar een beenmergtransplantatie ondergaan. Nu zijn ze er al maanden en steeds wordt de operatie uitgesteld. Wat een nood en verdriet. Tranen vloeien en we dragen haar en haar gezin op in het gebed. Na een opfrisser van onze vorige Bijbelles gaan we verder met les vijf. Door de zonden is er een grote kloof ontstaan tussen God en ons en we hebben een brug nodig die deze kloof helemaal kan overbruggen. Niet onze godsdienst is toereikend, noch onze goede werken.

De enige brug is Jezus, de Zoon van God. We lezen samen de Bijbelgedeelten en bespreken die met elkaar. Je kunt het niet eenvoudig genoeg brengen. Een van de vrouwen kan niet lezen. Ze luistert stil naar wat er door de anderen gezegd wordt. Aan het eind leren we nog een nieuw lied dat gaat over de vraag of we gewassen zijn in het bloed van het Lam van God. We nemen hartelijk afscheid van elkaar, waarbij het geven van vier zoenen normaal is, maar het stille vrouwtje geeft er wel zes en nog een knuffel erbij. 'Fijn dat jullie weer terugkomen', wordt er door verschillenden gezegd. Laten we bidden dat er honger mag zijn naar het Woord van God. Hongerigen worden immers met goederen vervuld..."

Hartelijk dank, Ineke en Nellie, dat jullie ons zo spontaan wat wilden vertellen over jullie mooie werk in Delvine. Keer op keer mag de boodschap van Gods Woord worden doorgegeven. Dat is toch - ook in Holland - het allerbelangrijkste op de verenigingen. We hebben in Albanië én in Holland hetzelfde nodig. Geve de Heere dat het Woord, dat in eenvoudigheid gebracht mag worden, eenmaal een rijke oogst zal openbaren in de dag dat de grote Landman zal komen om de tarwe in Zijn schuur samen te brengen. Een hartelijke groet namens alle vrouwenverenigingen in Holland!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen