Hoe kun je weten of Bijbelse personen behouden zijn?

Vanuit de Bijbel leren wij heel veel personen kennen. Van sommigen staat er alleen de naam. In een geslachtsregister bijvoorbeeld. Van anderen wordt bijna een hele levensgeschiedenis beschreven. Van David bijvoorbeeld en ook van Mozes. Zo is het ook ten aanzien van het geestelijke leven van de personen uit de Bijbel. Van velen weten we daar niets van. Bijvoorbeeld van veel mensen uit geslachtsregisters. We mogen over hun geestelijke staat niets zeggen; we weten er gewoon niets van. Bij anderen ligt het heel anders. Van hen wordt bijvoorbeeld hun bekering verhaald. Van Saulus van Tarsen bijvoorbeeld en van Levi de tollenaar, die apostel werd onder de naam Mattheüs. In het Oude Testament vinden we de bekering weergegeven van bijvoorbeeld Abraham en in het kort ook van koning Manasse.

Niet oordelen

Als het gaat over de vraag of iemand nu begenadigd is of niet, dan moeten we voorop stellen: ons past het oordeel niet. Ook niet over personen die in de Bijbel genoemd worden. Uiteraard is het vaak heel duidelijk. Als het gaat over Abraham, Noach, Jakob, David, Paulus, Maria, enzovoort. Maar soms is het ook niet zo duidelijk. Bijvoorbeeld koning Rehabeam. Wij hebben voorzichtigntezijn. En uit de aard der liefde het goede te denken, tenzij het tegendeel naar voren is gekomen.

Is het van belang te weten of iemand begenadigd is of niet? Voor de exegese, voor de preek kan dat inderdaad van waarde zijn. Uit het leven van Abraham kunnen we veel dingen leren. Juist over de omgang met de Heere en hoe de Heere Zijn genade verheerlijkt in het leven van deze Bijbelheilige. Overigens moeten we daarbij vaststellen dat er zelfs in het leven van Abraham verkeerde dingen waren. Ook die worden eerlijk gemeld. Het is tot onderwijzing hoe de Heere, en ook Abraham zelf, daarmee omgaat. Daarin is Abraham uiteraard geen voorbeeld om na te volgen. Maar het is wel verduidelijkend hoe ook kinderen van God zondaar blijven.

Boodschap voor ons?

Maar nu een ander voorbeeld. In Johannes 5 lezen we de geschiedenis van de genezing van de lamme man te Bethesda. De Heere Jezus maakt hem beter. Is hij nu ook een kind van God geworden? Persoonlijk denk ik van niet. Mag ik dat beoordelen? Is dat belangrijk? Het uiterste oordeel past mij uiteraard niet. Dat is aan de Heere. Bovendien kan de man later, bijvoorbeeld op de Pinksterdag, best alsnog tot bekering gekomen zijn. Dus moeten wij altijd heel voorzichtig zijn. Wij kunnen ook alleen maar letten op deze man voor zover het deze geschiedenis betreft. Verder kunnen wij niet gaan in ons denken over deze man. Maar lettend op deze geschiedenis, dan denk ik persoonlijk dat wat er geschreven staat in vers 14 en 15 ons de gedachte geeft dat hij hier nog onbekeerd is gebleven.

Is dat belangrijk voor de exegese, voor de preek? Dat denk ik wel. Want dan komt de klemmende boodschap tot ons, dat het mogelijk is door de Heere genezen te zijn, door Hem te zijn aangesproken en te zijn gewaarschuwd en dat een mens dan toch onbekeerd blijft. Hoe we deze man zien, is dus wel terdege van belang voor de preek en de boodschap die aan ons hart wordt gelegd. En hoe ernstig is dan de boodchap. Zo kan het ook in ons leven zijn. Dan moge dat door de kracht van Woord en Geest maar leiden tot verootmoediging en tot een verslagen buigen voor en vragen naar de Heere. Want anders zal ons wel iets ergers overkomen... Omgaan met het Woord, in aanraking komen met de Heere Jezus en met Gods weldaden, is niet vrijblijvend. Het zal zijn tot ons voordeel of tot ons oordeel.

Niet toevoegen

Nu moeten we er ook voor oppassen, dat we niet teveel in een geschiedenis of een gelijkenis gaan leggen. Dat doen we wanneer we bijvoorbeeld Zacheüs een hele bekeringsgeschiedenis laten beleven voordat de Heere Jezus hem aansprak. We moeten steeds vooral goed luisteren naar wat de Heere ons door deze geschiedenis of gelijkenis te zeggen heeft. En als het dan gaat over het werk der genade, dan moeten we eerbiedig letten op datgene wat in dat Schriftgedeelte ons wordt voorgehouden. Het is niet zo dat we in de Bijbel veel uitgewerkte bekeringsgeschiedenissen vinden. Het is juist zo dat de Heere telkens weer het licht op een ander deel laat vallen.

Bij Lydia in Handelingen 16 gaat het over de opening van het hart onder het Woord. Daar wordt de wedergeboorte werkelijkheid, waarover de Heere Jezus met Nicodemus sprak in Johannes 3. Bij de moordenaar aan het kruis komt een ander belangrijk punt naar voren. Daar horen we een schuldverslagene om ontferming bidden. En hij ontvangt deze. Van koning Manasse lezen we hoe hij op zijn zondeweg stilgezet wordt. Van Hizkia lezen we hoe hij persoonlijk een Borg nodig krijgt en in een bange weg heel bewust leert dat zijn zonden vergeven zijn.

Zo lezen we in de Bijbel van heel wat kinderen van God een enkel facet van hun geestelijk leven. Van sommigen lezen we veel meer over de weg die de Heere met hen hield, zoals bij Abraham en Jakob, David en Petrus. Maar ook in hun levens zal meer gebeurd zijn dan in de Bijbel staat. Wat beschreven is, dat is steeds tot onze lering.

Rijk en veelkleurig

De ene keer valt licht op dit facet van het geestelijke leven en dan weer op een ander aspect. Dat is zo in geschiedenissen en gelijkenissen. Maar dat is ook zo in de brieven en in de psalmen.

De Psalmen 6, 38, 51 geven onderwijs omtrent de bevindelijke doorleving van de kennis der ellende. In Romeinen 4 gaat het over de rechtvaardigmaking door het geloof. En in Romeinen 7 schrijft Paulus over de worsteling in de weg van de heiligmaking. Dan weer gaat het over het ambt en de zorgen die daaraan verbonden kunnen zijn. In 2 Korinthe 4 bijvoorbeeld. Op een ander moment lezen we over de leiding en de zorg van de Heere in het leven van alle dag. Denk aan het boek Esther en de geschiedenis van Daniël.

We moeten maar steeds leren dat de Heere groot is en wij het niet begrijpen. Ook moeten we goed beseffen dat Hij vrij en soeverein is. Hoe kan Simson nu een kind van God zijn? En Salomo? En Lot? Maar toch mogen we dat weten uit het geheel van de Schrift. Van Lot bijvoorbeeld uit 2 Petrus 2: 8.

Zo leren we temeer dat wij voorzichtig moeten zijn in ons oordelen. Uiteraard wordt nooit de zonde goedgepraat, laat staan er een vrijbrief toe gegeven. Integendeel; we leren uit de Bijbel juist dat Gods kinderen niet goedkoop zondigen. Denk maar aan David en aan Jakob. Wat hebben ze later veel last gehad van of schade ondervonden vanwege hun vroegere zonden. Wel leren we vooral ook dat Gods genade zo groot is dat zelfs diepgezonken zondaren genade krijgen. En dat de Heere de Getrouwe is die Zijn werk niet laat varen, ondanks de zonden van mensen. Zo blijft er over: Wie roemt, die roeme in de Heere.

Ds. P. Mulder en de heer J.H. Mauritz beantwoorden vragen van jongeren. Heb je vragen? Mail naar steljevragen@cbgg.nl. Je kunt natuurlijk ook schrijven naar Redactie Daniël, Stel je vragen, Postbus 79, 3440 AB  Woerden. Voor deze rubriek hoef je niet per se je naam er bij te zetten, maar dan krijg je ook geen antwoord als je vraag niet in Daniël beantwoord kan worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen