Opstandig zijn...

Wat is opstand eigenlijk? Het is het niet eens zijn met de gang van zaken, zoals het in je leven gaat. Dat kan thuis zijn, op school, op je werk, in de kerk, in de politiek, overal. Meestal wordt dit veroorzaakt door bepaalde omstandigheden. Daar reageert iedereen anders op. Maar wanneer het ongewone, ongezonde vormen aanneemt, dan spreken we van opstandig zijn. Ook daar is verschil in. Je kunt even heel erg boos zijn, maar na een halfuur of een paar uur is je boosheid weer weg. Bij een ander kan het best dagen, weken of maanden duren. Maar telkens merk je die opstand. De Bijbel noemt het 'murmureren'. Lees maar in de geschiedenis van het volk van Israël.

Hoogmoed voor de val

Het opstandig zijn begon al in Genesis 3. De Heere had alles goed geschapen, maar... de satan en met hem een derde van de engelen nam geen genoegen met een plaats onder God. Ze wilden zijn als God en kwamen in opstand. En trek nu geen verkeerde conclusie: ik kan er niets aan doen, als ik opstandig ben. De mens luisterde maar al te graag naar de duivel. Eva had ook niet genoeg aan de woorden van God, maar bezweek voor de verleiding van satan. Hij vond een goede voedingsbodem voor zijn hoogmoedsplannen. Ook Eva en Adam wilden als God zijn. Hier heb je de oorzaak van alle opstand. En we mogen dankbaar zijn, als de Heere ons voor uitbreken van die opstand bewaart. Toch zit het in jouw en mijn hart. Wij zijn niet van die gehoorzame, volgzame mensen. Als het maar even verkeerd gaat, dan briesen we van vijandschap en opstand. En als het bij jou anders is, dan is er in je leven iets gebeurd: dan ben je van een rebel een volgeling geworden. Van een vijand een vriend. Dat is genade van God, dat is Zijn onbegrepen liefde tot opstandige zondaren.

Waarom?

Soms is het wel begrijpelijk, dat je opstandig bent, al is het daarom nog niet goed te praten. Wat te denken, wanneer een vader of moeder in een gezin sterft en nog verschillende jonge kinderen thuis zijn. Waarom, God? Of wanneer ouders uit elkaar gaan en de kinderen de dupe zijn van deze scheiding. Kon het niet anders? Zal ik nog meer situaties noemen? Je kunt ze zelf aanvullen: een langdurige relatie gaat stuk, het lijkt of God intense gebeden om een vriend of vriendin niet hoort. Een ander gaat het voor de wind en jij krijgt tegenslag op tegenslag: ernstige ziekte, een ongeluk. Is dat niet om opstandig te worden? Om nog maar te zwijgen van de gruwelijkheden, die dagelijks in de krant staan. Dat raakt je toch diep, zeker als het zo dichtbij komt. Mag je dan nog niet opstandig zijn? Moet je dat maar gelaten over je heen laten komen?

Hoe uit jij het?

Dat meisje, waarvan de moeder vroeg stierf, vluchtte het huis uit, want ze kon niet zien, dat vader al heel snel een ander had. Ze kwam sporadisch meer thuis. Die jongen, die na twee keer gezakt was en geen toekomst zag, ging niet meer naar de kerk en kwam thuis wanneer hij zin had. Bij de één zie je agressie opkomen, zowel met de mond als met daden. Niets is veilig, overal wordt mee gegooid. Een ander die opstandig is, wordt juist heel stil en teruggetrokken. Soms reageer je die opstand af op een ander (vaak iemand, die je graag mag), een andere keer ben je ontzettend boos op jezelf en doe je jezelf pijn aan. Vaak moet God het ontgelden. Tenslotte blijven haat en wrokgevoelens achter in het hart. Waarom moest mij dat nu juist overkomen?

De Heere hoort...

Vaak kun je ook niet meer bidden, want je bent boos op God. Toch mag je ook met al je opstandigheid tot Hem gaan, want voor dat jij roept, weet Hij wat in jouw opstandige hart leeft. Dat is niet verborgen. Hij aanschouwt de moeite, verdriet, opstand, opdat je het in Zijn hand geeft. Zolang je het zelf wilt verklaren, oplossen en in orde maken, blijf je dezelfde. Die boosheid mag je eerlijk vertellen. En... Hij hoort.

Verhoren is een stap verder, maar Hij wil dat je het Hem bekend maakt. Je hoeft je niet mooier voor te doen dan je bent. Hij weet wat van Zijn maaksel is te wachten, hoe zwak van moed, hoe klein wij zijn van krachten en dat wij stof van jongsaf zijn geweest. Ik zou je er voorbeelden van kunnen noemen, dat onderworpenheid aan Gods wil juist rust geeft. Met opstand, wrevel, jaloezie, haat en zondige gevoelens in je hart, kun je geen vrede, geen rust hebben. En je mag het niet, je kan het niet en je hoeft het niet in eigen kracht te doen: de Heere vraagt wel bekering en strijd tegen de zonden. Al wat jou ontbreekt, ook gehoorzaamheid, eenswillensheid en onderworpenheid aan de Heere, wil Hij schenken, zo jij het smeekt: mild en overvloedig. Hij maakt dan van gebalde vuisten en opstandige harten: gevouwen handen en zachtmoedige harten.

Gerben van der Wulp (16 jaar), havo 5

Opstandig zijn heeft te maken met ongehoorzaamheid. In de Catechismus wordt geschreven dat wij, ondanks de gebreken, degene die over ons gesteld zijn alle eer liefde en trouw moeten bewijzen. Bovendien moeten wij ons met gehoorzaamheid aan hen onderwerpen. Met schaamte moet ik dan zeggen, dat ik me heel veel aan opstandigheid heb schuldig gemaakt: èn op school èn thuis. Hoe uit je dat je opstandig bent? Ik denk door niet te gehoorzamen.

Opstandig zijn kan door niks te zeggen en niet te gehoorzamen, of door heel brutaal te zijn. Je laat jouw mening de boventoon voeren. Als je ten onrechte niet gehoorzaamd en opstandig bent, sta je niet op één lijn met Gods Woord.

Elise van Veelen, (16 jaar), havo 5

Opstandig zijn tegen je ouders, je familie of tegen God. Alles in twijfel trekken: is God er wel? En als Hij er is, mag Hij dan nu ingrijpen in mijn situatie? Zelf ben ik het niet altijd eens met de beslissingen, die mijn pa neemt. Dan ga ik schreeuwen en heeft iedereen het gedaan. Maar tegenover mijn vader durf ik het niet, dus moeten anderen het ontgelden en mijn moeder sust dan vaak de situatie.

Voordat mijn opa overleden was, heb ik veel gebeden, maar hij is toch gestorven. Soms denk je dan: heeft bidden nog wel zin? Toch was er ook troost bij de rest van de familie. Ik weet dat God mijn leven niet vernietigt, dat is mijn eigen schuld. God wil het niet! Soms mag ik uit Gods Woord en mijn dagboekje weten, dat Hij het altijd goed doet. Juist op het moment dat ik het nodig heb. Als ik dit jaar niet overga dan is dat eigen schuld en hoop ik dat ik niet opstandig ben. Maar ik zal wel boos op mezelf zijn. Niet op de Heere of op anderen.

Sandra van Setten, (16 jaar), havo 5

In het woord 'opstandig' zie je het woord 'opstand'. Je bent boos om iets, of op iemand of op God. Ik ben heus wel eens opstandig.

Toen mijn vader pas was benoemd tot evangelist, had ik even zoiets van: waarom is mijn vader benoemd, nu moeten wij alles achterlaten? In gedachte ben ik opstandig of ik ga dingen denken, die ik niet hoor te denken.

Soms gooi ik het er ook gewoon uit. Maar in het gebed kan je alles aan de Heere voorleggen, Hij kan je helpen en troost geven, de Heere geeft je rust.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen