Bolivia

De vrouwenvereniging in Asubi. Moeders als u en ik...

"Precies half twee wordt er getoeterd. Ik sta klaar. Connie Stam, als verpleegster werkzaam voor de zending van de Netherlands Reformed Congregations, komt me halen. Ze houdt vandaag een vrouwenmiddag in Asubi, een klein achteraf-dorpje in het binnenland van Bolivia, een arm land in het midden van Zuid-Amerika. Zuster Stam heeft de leiding op meerdere vrouwenverenigingen, bijvoorbeeld in Loma Alta en Rincoon, die allebei in de kerk kunnen worden gehouden. Maar in Asubi is het nog helemaal buiten, ver weg in de 'bush'. Hotsend en botsend rammelen we de zandweg af. De jeep heeft geen koeling, dus de ramen moeten open en we kunnen stofhappen. Af en toe maken we een grote bocht, want koeien en paarden drentelen op hun gemak overal rond. Twee dames staan ergens in de hete zon te wachten en mogen meerijden.

Eindelijk stoppen we bij een huisje, op traditionele wijze van modder gebouwd, met een bladerdak. Tussen de twee daken van het huisje en de kookhut heeft de 'heer des huizes' wat boomstammetje gelegd en ook daarover grote takken met bladeren uitgespreid, zodat er een heerlijk schaduwrijke vergaderplaats voor de vrouwen is ontstaan... Er komen nog meer dames aanwandelen, sommigen met een paraplu vanwege de felle zon. Er zijn handgemaakte stoelen op de harde, aarden grond gezet, waar magere kippen nog iets proberen te vinden.

Connie heeft alle materialen in grote zakken meegenomen, Ook een keyboard krijgt een plaats op een tafeltje. Uiteindelijk zijn er ongeveer twintig dames gekomen en word ik eerst voorgesteld als 'Signora Alicia', de vrouw van 'Pastor Cornelio' (achternamen worden in Bolvia bijna nooit gebruikt). Er wordt een psalter gezongen en Connie leest voor uit Genesis 3.

Een varken komt ons storen en wordt vlug aan een boom vastgebonden, waar het zich tevreden knorrend in een modderpoel ronddraait. Als een haan te dichtbij komt en te luidruchtig is, krijgt hij een kluit naar zijn kop. Een hond dut onder de ene tafel, onder de andere tafel hebben twee kinderen zich op een doek gerold en slapen door alles heen.

En intussen vertelt Connie over de schepping, over de val en over de moederbelofte. Heel simpel, want de meeste vrouwen komen (nog) niet naar de kerk. Er wordt goed geluisterd. Sommigen horen dit misschien voor de eerste keer.

Na de vertelling worden de namen in groepjes op het bord gezet: Bernarda, Claudia, Modesta, Marcia, enzovoort, en wordt de geschiedenis teruggevraagd. Door het vormen van groepjes kan men elkaar helpen en ontstaat er geen 'gezichtsverlies'.

Hierna is er iets heel anders aan de beurt: gezondheid. Elke keer probeert de verpleegster een ander belangrijk onderwerp onder de aandacht te brengen. Deze keer dringt ze er bij de vrouwen op aan regelmatig naar de kliniek te komen voor onderzoek. Doordat de meeste mannen verschillende contacten onderhouden, lopen de vrouwen gevaar allerlei ziekten op te lopen. Daar wordt vrijmoedig over gepraat, en ook hoe dat vroegtijdig is te ontdekken. Een stukje praktische gezondheidszorg. Intussen wordt er al ijverig wol opgewonden en geborduurd. Omdat ik geen ander werk heb, weet ik me alleen verdienstelijk te maken door ook een streng wol op te houden en ik word beloond met een brede lach en het woord 'rapido' wijst erop dat het nu toch wel snel ging.

De groep heeft een kostbaar bezit: een trapnaaimachine die elke keer na gebruik heel zorgvuldig met karton weer wordt ingepakt.

De dames hebben eerst iets voor zichzelf leren maken, en verschillenden zijn al goed in haken en borduren. Nu probeert Connie ze ertoe te krijgen dingen voor anderen te maken: een slab als er een baby is geboren, of iets maken om te verkopen en dan een arm gezin helpen. Ik vraag me in stilte af hoe dat moet... ze lijken zelf al zo vreselijk arm...

Ik verbaas me ook over de kinderen. Verschillende moeders hebben ze meegenomen, maar je hoort ze niet. Ze zitten stilletjes naast moeder te kijken en te luisteren, en af en toe verdwijnt er een in de bosjes. Zelfs een jongen van ongeveer elf jaar zit de hele tijd naast zijn moeder en houdt af en toe een streng wol op!

Ik word stijf van het zitten op de kaarsrechte, handgemaakte stoel en loop wat rond. De kinderen volgen me met hun donkere ogen, en als ik een rol snoep tevoorschijn haal, is het ijs gebroken en drommen ze allemaal om me heen. Een zorgzaam zusje gaat zelfs haar broertje erbij halen, die het niet in de gaten had. Hij krijgt ook zijn deel, en tevreden zuigend zitten ze weer stilletjes naast hun moeder.

Het is een lange middag. Om half vijf wordt alles weer ingepakt, en de vrouwenmiddag in Asubi wordt gesloten. Over de zandweggetjes lopen ze weer naar hun hutten. Ik kijk ze na... Moeders, als u en ik..."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen