Spanning

Marinier René van Selm (20) vond het een uitdaging om naar Irak te gaan. Onder andere omdat het zijn eerste 'uitzending' was.

"Daar train je altijd voor. Je wilt het dan ook weleens in het echt doen, zonder een lachje erbij. Het is m'n werk en je hele groep gaat. dus ga je mee." In zijn opleiding heeft hij wel gemerkt dat het teamverband heel belangrijk is bij hel Korps Mariniers. "Als jij iets verkeerd doet, wordt de hele groep gestraft. Je moet een team worden en trainen om elkaar te leren kennen en op elkaar in te kunnen spelen."

Normaal traint de marinier uit Breukelen in Doorn. Daar werkt hij aan zijn conditie, volgt lessen, en hij gaat regelmatig een paar weken 'het veld in'.

Wat zijn werk in Irak zou inhouden, wist René niet precies vooraf. Hij werd gelegerd bij de stad As Samawa. "We hadden een rooster van vier weken, waarbij we iedere week iets anders deden: patrouilleren door de stad. konvooien begeleiden, wachtlopen op het kamp of in de stad, de woestijn in. Het gevaarlijkste was huizen binnenvallen. We hadden dan informatie dat een belangrijk persoon van 'de lijst' daar binnen moest zijn: je hebt het dan wel over zware criminelen. Omdat zo'n inval onverwacht is, wordt er weinig bij geschoten, maar er kan altijd iemand om het hoekje staan."

Niemand vertrouwen

Wie de pakweg driehonderd foto's bekijkt die René tijdens zijn verblijf in Irak gemaakt of gekregen heeft, krijgt een idee van het werk dat hij daar gedaan heeft, maar voelt ook steeds meer de spanning die dat meebracht. René als uitkijk op een legervoertuig. achter een fiks wapen. Als lijfwacht mee naar een diner met de burgemeester.

Een plaatje van de Amerikaanse basis met een fikse muur eromheen. Een school die ze geholpen hebben weer op te starten. "Kijk deze kinderen eens lachen. Schattig hè, voor de foto. Maar een minuut later gooiden ze stenen en kluiten naar onze auto. Dan weet je wel hoe er bij hen thuis over ons gepraat wordt." De militairen voelden zich een soort bevrijders. "Er werd veel gezwaaid. Maar ze schrokken ook als je een dorp binnenreed. Je moest natuurlijk de baas zijn. Dat was wel een aparte ervaring."

Een groep Irakese mannen die stuntelig proberen te marcheren, maken een leuke foto. "Deze Irakezen hebben wij een korte politietraining gegeven. Ze zijn wel geselecteerd, maar dat betekent niet dat ze absoluut betrouwbaar zijn. Omdat de meeste van hen geen Engels spreken, gebruikten we tolken. Wie zegt dat die alles goed vertalen? Misschien gaven die de nieuwe Irakese militairen de gekste informatie. Je kunt niemand vertrouwen, alleen je kameraden. Je weet niet wie je vijand is."

Een foto van zeven kleine raketten op een rij ziet er, na zoveel foto's van wapens, niet schokkend uit. Totdat René vertelt dat er op een ochtend een man in paniek bij de poort van het kamp kwam vertellen dat hij ontdekt had dat deze apparaten precies op het Nederlandse kamp gericht stonden! Er bleken al twee raketten afgeschoten: tot dan toe mis. René besefte wel degelijk dat ze gespaard waren. Dan komt de spanning pas achteraf.

Briefje

Toch heeft hij niet echt het idee gehad dat hij grote kans liep om te sneuvelen. "Er werd wel over gepraat en je moest thuis met de familie papieren invullen voor als er iets zou gebeuren. Toch denk je: dat zal mij niet overkomen. Je verwacht ook niet dat je zij aan zij moet gaan liggen schieten. Wij gingen in Irak de orde handhaven, dat is iets anders dan oorlogvoeren." René vindt een vergelijking van zijn uitzending naar Irak met de landing in Normandië niet helemaal op zijn plaats. "Ik ben wel getraind in zo'n amfibische landing, van het water naar het land. Als de klep van het vaartuig opengaat, moet je zwemmen of rennen. Dan is de kans dat je het overleeft klein. Die militairen hebben toen tegen elkaar dingen gezegd als: Als jij het overleeft. stuur dan een briefje naar die en die.' Daarover heb ik met m'n maten niet gesproken. Als ik een huis binnenviel, klopte het hart wel in de keel, maar die jongens in Normandië hadden toch veel meer spanning."

René vindt het een moeilijke vraag of hij zijn leven zou willen geven voor de vrijheid van een vreemd land. "Voor je eigen land wil je wel echt vechten. Maar in Irak moet het ook gebeuren, want wie weet wanneer het bij ons nodig is. Toch blijft er een verschil."

Het bericht van de eerste Nederlandse dode onder de militairen zorgde voor een schok in Nederland. "Toen ik hoorde waar het gebeurd is, herkende ik dat: op die brug heb ik ook gelopen. Het had ons dus ook kunnen overkomen. Aan de andere kant kende ik hem niet; als het een marinier was geweest, had ik hem zeker wel gekend. Dan was het nog dichterbij gekomen. Overigens volg ik het nieuws over Irak nu echt niet helemaal, hoor. Ik weet wel hoe het daar toegaat."

Spanning

"Uit de stapels kaarten die ik in Irak kreeg, blijkt hoe ontzettend onze gemeente meeleefde. Ook is er gebeden in de gemeente. En thuis natuurlijk ook." Renés moeder, die koffie komt brengen, voegt daaraan toe: "Ik denk wel eens dat wij nog meer in spanning gezeten hebben dan René zelf. Wij moesten maar afwachten wanneer hij belde. Dat vonden we helemaal niets. Toen hebben we een vaste tijd afgesproken."

René bleef voorzichtig. Daarom durfde hij maar één keer een chip met foto's te sturen en gaf hij enveloppen uit Breukelen niet mee aan de Irakese vuilnisman. Als ze het adres zouden noteren... "Dan staan ze straks thuis voor de deur."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen