Geduld

Om acht uur vertrekken wij uit Amsterdam richting de Veluwe; samen met een vrijwilliger en op de achterbank onze man voor deze dag. Hij heeft al zeven halve liters Grolsch op en weet niet dat hij op de wereld is. Voor de zekerheid hebben we maar een plaid over de achterbank gelegd. Aangekomen bij de instelling voor hulp aan verslaafden komt hij als een herrezen Phoenix uit de auto. Het intakegesprek verloopt voortreffelijk. Het lijkt wel alsof hij de vragen van te voren heeft kunnen doornemen. Het gebouw wordt bezichtigd en onze bebaarde Amsterdammer besluit dat hij nu de stap neemt om af te kicken. Hij kan worden geplaatst. Ik slaak een zucht van verlichting. Zou het dan toch lukken? Na maanden van praten, twijfelen, wel bellen, niet bellen. Eindelijk!

Maar... pas over zes weken kan hij worden geplaatst. Oei, dat is te lang. Eindelijk hebbben we 'onze vogel' gevangen, maar nu moet hij niet weer ontsnappen, anders kunnen we weer opnieuw beginnen. Is er geen tijdelijke opvang te regelen? Na een belronde kan hij ergens in een uithoek van ons land tijdelijk worden opgenomen. Vol goede moed vervolgen we onze reis. We leveren onze man af, nemen hartelijk afscheid en beloven hem spoedig te bezoeken. Opgelucht rijden we naar huis. Zo'n dag geeft weer moed om door te gaan.

Als ik de volgende morgen de deuren van de inloop open doe, houd ik even mijn adem in. Daar sta ik oog in oog met... Zonder kaartje was hij in alle vroegte maar weer afgereisd naar Amsterdam. Zijn 'vrijheid' is hem heel wat waard...

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen