Thuis kerkelijk meelevend... maar zonder veel inhoud!

Niet zo lang geleden stond er op de voorkant van de Daniël een grote foto van hèt beeld in Rotterdam. Op de Blaak staat het bekende beeld 'Verwoeste stad' van de beeldhouwer O. Zadkine. Het is een tragische figuur, de handen ten hemel gerezen in afweer, zo onmachtig om de gruwel van de verwoesting tegen te houden. Het meest treffend is echter het gat in dit beeld op de plaats waar het hart zou moeten zitten. Maar het hart is eruit! Het is te vrezen dat er hetzelfde gezegd moet worden van het godsdienstig en geestelijk leven in veel gezinnen. Natuurlijk, de Bijbel wordt nog wel geopend aan tafel, de handen worden nog wel gevouwen, maar het hart is er niet wezenlijk bij betrokken. Het gebeurt allemaal zo automatisch, zo vluchtig en gedachteloos.

Natuurlijk gaan vader en moeder nog wel naar de kerk. Wat zullen de mensen er anders van zeggen? Trouwens, 't is ook best lastig als je dan vragen krijgt van ambtsdragers die op huisbezoek komen. Maar met even veel plezier kijken vader en moeder een dvd of video, die de toets van Gods Woord absoluut niet kan doorstaan. Eigenlijk is hun levensstijl puur werelds met een godsdienstig sausje er over heen. De door-de-weekse-dienst staat niet hoog genoteerd en al snel is er een reden gevonden om 'deze keer' maar over te slaan. En willen opgroeiende pubers in het gezin eens wat vrijer adem halen, de teugels wat meer laten vieren, dan wordt hen door hun ouders niet veel in de weg gelegd. Je kunt immers ook niet overal 'nee' tegen zeggen? En trouwens, wanneer de opgroeiende kinderen de puberleeftijd ontgroeid zijn, dan worden ze vanzelf wel weer wat serieuzer. Toch? Je leeft tenslotte ook maar één keer! Inderdaad, als we zo leven als gezin is het hart eruit en de godsdienstige opvoeding is verworden tot een lege huls met nog een enkele vorm.

'Bekeerd of zo?'

Wat moeilijk is het dan voor jou als je zelf serieus wilt leven. Niet omdat het moet, maar omdat het je gebed geworden is: "Leer mij naar Uw wil te handelen". Wat moeilijk is het in een sfeer, een klimaat te leven waar de oppervlakkigheid de boventoon voert. Misschien mag je zeggen dat de zondag je lief geworden is en dat Zijn Woord je "bovenmate dierbaar" is geworden, zoals Luther ergens zegt.

Nee, je slaat niet graag een weekdienst over, je Bijbel en je dagboek op je nachtkastje zijn de gidsen geworden voor je jonge leven. Je leest graag een goed boek en dvd's en dergelijke wil je niet bekijken, omdat ze je alleen maar van Zijn dienst aftrekken. Je hebt er absoluut geen zin in om je kostelijke tijd te verspillen. Je zoekt dagelijks Zijn aangezicht, want je weet het: het kan alleen maar goed komen in mijn leven als ik een hartelijke keus mag maken als Ruth. Tegelijkertijd krijg je opmerkingen van een broer of zus: "Wat word je vroom joh? Je leven gaat helemaal de verkeerde kant uit. Je wordt veel te serieus voor je leeftijd. Ben je bekeerd of zo?"

Nou, die laatste opmerking snijdt door je heen. Bekeerd? Was het maar waar! Je voelt je juist zo onbekeerd, zo buiten het Koninkrijk van God staan. Wist je het maar zeker dat de Heere in je leven was begonnen! Zeker, soms heb je wel eens wat moed als je in de kerk zit. Weet de Heere dan toch van me af? Je hoort de dominee dingen verwoorden waar je juist zo mee hebt geworsteld voor Gods aangezicht. Maar zelfs je vader en moeder begrijpen je niet en op al die opmerkingen van je broer of zus reageren ze maar mat. Zijn ze het ten diepste soms met hen eens? Hoe moet je daar toch mee omgaan?

Geduld met de ander

Voorop moeten we stellen dat het God heeft "beliefd je door deze ouders te regeren", zoals in het antwoord van de Catechismus over het vijfde gebod staat (vraag en antwoord 104). De Heere roept ons op om met hun zwakheden en gebreken geduld te hebben. Nergens zegt Hij dat onze ouders geen fouten en gebreken hebben! En als zij zich onttrekken aan hun opdracht om hun kinderen op te voeden in de vreze des Heeren staan zij metterdaad schuldig aan Gods gebod. Daar doen we niets vanaf, laat dat helder zijn! Wanneer ouders straks voor Gods rechterstoel staan, zullen zij rekenschap moeten afleggen hoe zij hun kinderen hebben voorgeleefd ... of niet!

Zij hebben hun ja-woord gegeven bij de Heilige Doop, waar zij beloofd hebben jou op te voeden in de lering en vermaning des Heeren! Zij weten dat zij voor hun kinderen geen hinderpaal mogen zijn. Zij weten dat Mozes heeft gezegd, dat de woorden van God in hun hart moeten zijn (Deuteronomium 6). Zij weten wellicht dat Kohlbrugge gezegd heeft, dat ouders de handen van God dienen te zijn. En wee die ouders, die deze zaken niet serieus nemen en hun godsdienstige opvoeding laten versloffen, ja zelfs hun kinderen verhinderen! Maar nogmaals: de Heere vraagt van jou en mij geduld te hebben met hun zwakheden en gebreken. Dat is onze verantwoordelijkheid, dat gebiedt de Heere ons zelfs in dit geval. Trouwens, als ik mijn eigen zwakheden werkelijk ken voor Gods aangezicht dan heb ik wel geduld met de ander.

Tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd, dat je juist dan ook elke dag weer voor je ouders en broers en zussen zult bidden. Immers, God kan doen boven jouw bidden en denken. Hij kan het hart van je vader, moeder of onverschillige broer aanraken door Woord en Geest en daar wil Hij om gebeden zijn. De Heere is bij machte om hen te bekeren en juist dan zal er een diepe, hartelijke liefde ontstaan tussen jou en je ouders. Dan zoek je samen geborgen te zijn!

Andere adviezen?

Het zou kunnen zijn, dat je na het lezen van de laatste alinea nog verdrietiger bent geworden. Immers, je bidt al zo lang of de Heere de harten van je ouders en je broer of zus wil vernieuwen. Je smeekt de Heere dagelijks of Hij in het gezin een positief klimaat wil geven als het gaat over de meest wezenlijke zaken van het leven. Maar 't blijft zo stil. Er verandert niets, ja het lijkt zelfs wel of je nog eenzamer wordt. Mag ik oproepen om toch te blijven roepen tot God? Zeker, Hij is ons niets verplicht en ook dat is een hele les! Maar weet dat Hij de Hoorder van het gebed is. Op Zijn tijd en op Zijn manier!

Daarnaast zou ik je het advies willen geven: bespreek je zorgen, je vragen, je problemen eens open en eerlijk met je ouders. Vertel hen maar dat je niets, maar dan ook niets beter bent dan zij. Vertel hen maar, dat je anderzijds zo graag Zijn wil in je leven wil verstaan. Dat Zijn Woord je lief is geworden en ook Zijn dag. Dat je weet dat je Hem moet gaan ontmoeten, maar dat je ook weet dat dat alleen kan wanneer je in Christus bent geborgen. Vertel ook maar eerlijk dat je je eenzaam voelt in huis, onbegrepen. Het zou toch kunnen dat er een goed gesprek ontstaat en dat er begrip ontstaat voor jouw gedachten en gevoelens? Je mag toch aan je ouders vragen om een positieve verandering? Het zou het begin kunnen zijn van wezenlijke ontmoetingen in jouw gezin. En wanneer heb je die? Als er goede gesprekken ontstaan over de Heere en Zijn dienst en er ruimte komt om al je levensvragen te bespreken. Zeker, dat veronderstelt dat er een vertrouwensband is in het gezin, een sfeer waarin je alles kunt vragen en zeggen. Misschien zeg je: dat zal bij ons thuis nooit gebeuren! Laten we samen maar niet te klein denken van God. Zijn Naam is Wonderlijk!

Wettige weg

Ik mag je ook de weg naar de ambtsdragers wijzen. Zij zijn door de Heere aangesteld als herders van de kudde. Jouw nood mag je bij hen neerleggen. Dat is een wettige weg!

Hoe goed kan het je doen jouw persoonlijke vragen met hen te bespreken en ze samen de Heere voor te leggen in het gebed, 'k Weet het: de drempel is soms hoog naar de ambtsdragers, maar echt: dat hoeft niet. Probeer het maar eens!

Er ligt bij dit alles - eerlijkheidshalve - ook een groot gevaar. Wij zijn van huis uit hoogmoedige mensen. Hoe snel voelen we ons beter dan een ander. En als we dat uitstralen naar onze gezinsleden, die oppervlakkig leven, hebben we veel verloren. Dan stoten we eerder af dan dat we aantrekkingskracht uitoefenen! Wie een voorbeeld wil zijn mag wel bidden - met Augustinus - om ootmoed, ootmoed en nog eens ootmoed. Een meisje hoorde ik eens zeggen: "Mijn zusje is voor mij de beste preek geweest die ik ooit gehoord heb. Hoe zij leefde... daar ging echt wat van uit."

Onbegaanbare wegen

Wat is Gods Woord trouwens ook eerlijk als het gaat over dit onderwerp. Er staat in de Bijbel dat 's mans huisgenoten zijn vijand kunnen zijn. Nee, dat valt niet mee. Wie wordt er nu graag bespot door een broer of zus? Wie vindt het fijn als zijn vader of moeder totaal niet begrijpen wat je ten diepste bezighoudt? Niemand toch! Gods Woord laat jou en mij echter zien dat op het belijden van Zijn Naam ook lijden volgt. Dat zit zelfs in het woord "belijden" opgesloten. Wie Zijn naam belijdt, zal lijden in de wereld, in de kerk - ja, daar ook! - en in het gezin. Die zal lijden in de wegen waarop de Heere leidt. Wat een moeilijke wegen, wat een onbegaanbare wegen soms. Je moet Psalm 27 nog maar eens aandachtig doornemen. Wat moet David veel meemaken en wat is zijn levensweg onbegaanbaar. Achternagejaagd door Saul is zijn leven nergens meer veilig. Het leven van David is een lange zwerftocht geworden. En dan ineens hoor je hem zingen, boven al die barre omstandigheden uit: Want mijn vader en mijn moeder hebben mij verlaten, maar ...de HEERE zal mij aannemen (Psalm 27: 10). Wat een wonder is het als je hem dat mag nazingen.

Tenslotte: onthoudt het: alle ware belijders zijn op weg. Aangevochten en bestreden van alle kanten, zeker! Met hinken en zinken, inderdaad! Maar hun belijden hier op aarde loopt uit op het belijden voor de troon van God.

Want ware belijders komen Thuis. Nee, niet door eigen kracht, maar door de kracht van Jezus Christus, Die de goede belijdenis betuigd heeft onder Pontius Pilatus. En die hoop doet al hun leed verachten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen