"Wie ben ik?"

Acht jaar geleden werd Aagje uitgezonden voor het vrouwenwerk. De tekst die zij meekreeg staat in 2 Kronieken 20: 12. Want in ons is geen kracht tegen deze grote menigte die tegen ons komt, en wij weten niet wat wij doen zullen; maar onze ogen zijn op U. Alles van de Heere verwachten is voor een mens, ook voor een zendingswerker, onmogelijk. Genade is nodig om telkens weer op Hem te zien. "Tijdens de uitzending leek het zo logisch om alles van de Heere te verwachten. Nu moet ik bidden of de Heere mijn ogen wil vasthouden en op Hem richten, want ik kijk zo vaak de andere kant uit."

Het vrouwenwerk is ontstaan door vrouwen van zendingswerkers en vrouwelijke zendingswerkers. Zij hebben het initiatief genomen om meisjes en vrouwen onderwijs te geven. Met het doel om de vrouwen meer van de Bijbel en zingen te leren. Daarnaast zijn zij gestart met het leren lezen en schrijven, gezondheidszorg en handwerken. De vrouwen vormen volgens de enthousiaste werker een belangrijke groep in de samenleving van Papua. Zij hebben immers de opvoeding van de kinderen tot hun taak. De meeste tijd trekken de kinderen met de moeders mee naar de tuinen. Daar liggen zoveel mogelijkheden om de kinderen bijvoorbeeld te leren bidden.

Uitvoerders

Deed Aagje eerst de toerusting van de vrouwen zelf, al snel veranderde dit. Zij gaat verder met het vrouwelijk kader. Vrouwen of jonge meisjes worden door haar opgeleid, zodat zij naar de dorpen gaan om daar een cursus te geven. De vrouwen gaan hiervoor met z'n tweeën op pad en moeten soms wel acht uur lopen. De cursussen aan de vrouwen in de dorpen duren meestal vijf tot zeven dagen. Al die tijd zijn ze dus van hun eigen huis weg. "Ik hoop dat de vrouwen in de dorpen na de cursus gemotiveerd zijn om een vrouwenvereniging te vormen, zodat er een groep is die regelmatig onderwijs ontvangt." De zending werkt al lang in Papua en steeds meer moet de kerk zelfstandig verder. Aagje zal dit jaar specifiek aandacht schenken aan het toerusten van twee of drie uitvoerders. Op de posten Sumtamon, Bomela en Nipsan leren deze vrouwen het werk wat nu de zendingswerker doet. Zij zullen de vrouwen aansturen die naar de dorpen gaan en samen met hen programma's schrijven.

Het grote doel van het werk met en voor de vrouwen is dat zij meer van de Heere en Zijn dienst leren. Lang niet iedereen kan de Bijbel lezen, maar met elkaar kunnen zij wel doorpraten over wat zij gelezen hebben. Volgens Aagje gebeurt dit nog te weinig. Als zij de kans ziet om hier met de vrouwen over te praten, zal ze die zeker niet voorbij laten gaan. Tijdens de cursussen leren de vrouwen een tekst uit hun hoofd. Door deze tekst elke dag te herhalen kunnen de vrouwen elkaar helpen om het te onthouden. Aagje praat met de vrouwen hoe zij hun christen-zijn vorm geven in de praktijk. Een christen moet herkenbaar zijn doordat hij wil leven naar Gods Woord. De vrouwen moeten met elkaar, met hun kinderen, maar ook met hun mannen praten over wat zij geleerd en gehoord hebben. Om de vrouwen bewust te maken praat Aagje veel met hen, stelt vragen en doet daarnaast ook praktische voorstellen. Juist op die momenten is het zo duidelijk dat de Heere Zelf met Zijn Geest in al het werk moet meekomen. Zijn Geest kan en zal harten van mensen neigen tot Zijn dienst.

Blijdschap

De praktische kant van het christen-zijn krijgt binnen de vrouwenvereniging handen en voeten. "Ik wil graag dat vrouwen het leuk blijven vinden om netten te maken, kleding voor hun kinderen te maken en wat kapot is te herstellen. De vrouwen maken met elkaar tuinen en verkopen de oogst. Of zij brengen samen een varken groot en delen de winst tussen de vrouw die het varken groot brengt, de kas van de vrouwenvereniging en de diaconie. Zo kunnen zij helpen bij diaconale activiteiten. Ik hoop dat vrouwen oog krijgen om voor een arm kind bijvoorbeeld een truitje te breien uit de spaarpot van de vrouwenvereniging of diaconie. Vrouwen kunnen meer dan hout en water halen, tuinen maken en eten koken."

Het werk is niet altijd eenvoudig. Aagje werkt binnen verschillende gebieden van de zending in Papua. Daardoor komt zij in aanraking met verschillende taalgroepen. Het is voor haar onmogelijk om vier verschillende talen te leren. Hierdoor kan zij in de dorpen niet rechtstreeks communiceren met de meeste vrouwen. De medewerkers uit het eigen land zijn daarom hard nodig voor de vertaling en het onderwijs geven aan de eigen mensen.

Tegenslagen blijven de vrouwenwerker niet onbekend. Toch geeft de Heere ook momenten dat zij alles aan Hem kan overgeven. Dan kan zij alles weer aan, want de Heere zorgt dan Zelf voor Zijn eigen werk. Het hangt dan niet meer van Aagje af. Zo zijn tegenslagen geen tegenslagen meer, maar middelen in Gods hand.

Bemoedigingen en mooie momenten geven Aagje blijdschap in haar werk. Bemoedigend is het als vrouwen en meisjes graag en trouw naar de cursus komen. Zeker als ze daarna bij elkaar willen blijven komen om met elkaar te bidden en Gods Woord te lezen. Mooie momenten ervaart Aagje als er weer een Bijbelboek in hun eigen taal komt en de mensen dit gaan lezen. Of als ze merkt dat er bij iemand een verlangen leeft om de Heere lief te hebben en Hem te dienen. Zo zorgt de Heere door Zijn Woord en persoonlijke contacten dat de werkers in Zijn dienst kracht krijgen om verder te gaan. Verschillen tussen Papua en Nederland zijn er zeker te noemen. Zo is Aagje bijna altijd op reis en is weinig in haar eigen huis. Toch maakt zij niet graag een vergelijking. "Ik ben en ik werk in Papua."

Meel en olie

Binnen al haar werk is het gebed noodzakelijk. "Het wonderlijke is dat ik ook vaak het antwoord mag zien. Bidden om regen omdat de watervoorziening leeg is en het gaat regenen. Bidden voor een zieke omdat we maar beperkte middelen hebben of de middelen niet helpen en zo iemand mag beter worden. Iemand kan niet naar het ziekenhuis want de lucht zit potdicht, er kan geen 'plane' landen. We gaan bidden, want er is geen andere mogelijkheid. En dan kan er toch nog een helikopter komen. Ik weet zeker dat ik wel eens twee eieren van de Heere kreeg. Ik had niets meer te eten en had nog een klein beetje meel en olie. Ik zou moeten wachten tot 's avonds voor een vrouw iets uit de tuin voor me zou meebrengen. Ik wist niet hoe ik iets zou krijgen maar de Heere wist het wel. Na het gebed deed ik een luik open van de keuken en daar lag een ei op 100 meter afstand. Ik rende naar buiten en dacht als er één ei ligt, dan is er misschien nog één en ik vond er nog één. Ik heb twee dagen een pannenkoek kunnen bakken en toen kwam het vliegtuig om me te halen."

De Heere heeft geen mensen nodig om Zijn genade in een mens te verheerlijken. Zo mag de zendingswerker er tussenuit vallen en Zijn Naam zal zijn tot in eeuwigheid; zolang als er de zon is, zal Zijn Naam van kind tot kind voortgeplant worden; en zij zullen in Hem gezegend worden; alle heidenen zullen Hem welgelukzalig roemen (Psalm 72: 17).

"Een paar jaar geleden werd er een oude vrouw begraven in Bomela. Zij kon niet lezen en schrijven, maar was zeer trouw om te luisteren naar de Bijbel. Al kon zij de taal niet altijd verstaan. De kerk was bij de begrafenis overvol en de predikant mocht getuigen van deze vrouw. Zij had haar grasrokje al verwisseld voor een rein en blinkend fijn lijnwaad, zoals alleen degenen krijgen die geroepen zijn tot de bruiloft des Lams. Wie ben ik, om te dienen voor deze Koning? Ootmoed is echt de beste plaats die de Heere mij kan geven."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen