"Van m'n moeder heb ik 6 jaar niets gehoord..."

Het Dorcas kindertehuis waar wij werken, biedt onderdak aan zestien kinderen. Het is erop gericht om een gezinssituatie te scheppen. Elk kind heeft zijn of haar 'tweede moeder': één van de medewerkers van het tehuis. Van die tweede moeder krijgen ze extra begeleiding en daar brengen ze bijvoorbeeld de kerstdagen door. De kinderen zijn tussen de zeven en zestien jaar.

Onze dagen zijn gevuld met knutselen, sportief bezig zijn, wandelen, kletsen met de oudere kinderen, stoeien, spelletjes doen. Maar ook helpen we door de kinderen te douchen, te bakken en met ze te eten. Zondags nemen we na de morgendienst twee kinderen mee naar onze kamer. We doen spelletjes, zingen en eten gezellig met elkaar. Ze genieten dan enorm van de persoonlijke aandacht. Want door de week is daar vaak geen tijd voor. Het geeft ons veel voldoening om ze te zien genieten! Het is soms pittig om met de kinderen te werken, omdat ze in hun gedrag niet zijn zoals 'normale' kinderen. Vanuit hun thuissituatie zijn ze al vroeg met de meest uiteenlopende dingen in aanraking gekomen: gescheiden ouders, mishandeling, alcoholisme, armoede, afwijzing, liefdeloosheid. Naar anderen toe kunnen ze daarom enorm aanhankelijk zijn. Maar tegelijkertijd ook heel respectloos tegenover degenen die boven hen staan. Soms zijn we blij dat we na een dag werken naar onze eigen kamer kunnen gaan Die huren we een straat verderop in een bejaardentehuis.

Ouders

De kinderen hebben allemaal hun eigen trieste achtergrond. Erika, Attila en Hunor zijn al wat ouder en wonen ook in Dorcas. Erika is zestien jaar en vertelt over haar ouders: "Mijn moeder is vroeger zelf achtergelaten door haar ouders en is opgegroeid in een weeshuis. Op haar zestiende is ze getrouwd en kreeg drie kinderen van verschillende mannen. We waren erg arm en mijn moeder dronk veel. Toen de situatie onhoudbaar werd, zouden we gescheiden in kindertehuizen geplaatst worden. Omdat ik wist hoe erg dat zou zijn, bad ik tot God of Hij ons bij elkaar wilde houden. Vlak voor onze scheiding kwam de boodschap dat we in Dorcas mochten komen en bij elkaar konden blijven. Hier woon ik nu vier jaar samen met mijn zusje. M'n broer woont en studeert in een andere stad." Op de vraag hoe ze over het leven in Dorcas denkt, reageert ze: '"We are lucky'. Gelukkig omdat we te eten krijgen, een dak boven ons hoofd hebben, naar school kunnen en kleren hebben om aan te trekken. Maar echt een familie vind ik het niet. Ik vind het meer een internaat waar we opgevangen en verzorgd worden. M'n moeder komt wel eens langs, maar het maakt mij eigenlijk niks uit of ze wel of niet komt. Ik heb geen hekel aan haar persoonlijk, maar veracht haar levensstijl."

Eén van de dingen die ons het meest opviel tijdens de gesprekken met de jongeren in Dorcas is dat ze allemaal onverschillig over hun moeder praten of haar zelfs helemaal niet meer willen zien. Voor hen is het heel moeilijk te verwerken dat juist hun moeder, de meest belangrijke persoon voor een kind, hen mishandelde en in de steek heeft gelaten. Attila (14): "Toen ik één jaar was, zijn mijn ouders gescheiden. Mijn moeder trouwde opnieuw en sloeg me heel vaak. Toen een familielid daar achter kwam, werd ik in een jongenstehuis geplaatst. Er woonden meer dan honderd jongens, die veel vochten en anderen seksueel misbruikten. Gelukkig heb ik daar maar één jaar gewoond en ik ben heel blij dat ik in Dorcas woon. M'n moeder wil ik nooit meer zien. Ze is een grote leugenaar."

Over hun vader praten ze positiever. Misschien ook wel omdat die onbekend is of verder van hen af staat. Sommige vaders komen hun kinderen nog weleens opzoeken of de kinderen gaan zelf naar hen toe. Attila: "Elke week ga ik samen met Hunor naar mijn vader. We computeren, praten en helpen hem met klussen."

Hunor (15): "Ik vind het leuk om met Attila mee te gaan. Van mijn eigen vader weet ik alleen hoe hij heet. Ik wil hem ook niet op gaan zoeken."

Erika zou haar vader wel graag willen leren kennen. Zij kent hem alleen van een foto en heeft via een opsporingsprogramma een aantal keren naar haar vader gezocht. Het enige wat ze te weten is gekomen, is dat hij in Hongarije verblijft. Hoever het missen van een vader kan gaan, bleek uit haar hechte relatie met een leraar op school die ze soms vader noemde. Regelmatig zie je ook dat één van de ouders een tijdlang in het buitenland werkt. Vooral Amerika is in trek. Hoewel vader of moeder daardoor soms maanden van huis zijn, wordt er toch voor gekozen, omdat het extra geld hard nodig is.

Toekomst

In gesprek met een aantal vrienden bleek dat veel jongeren die aan de universiteit studeren, gedemotiveerd raken doordat de kans op een baan maar erg klein is. Wat heeft het voor zin om medicijnen, rechten, autotechniek, economie of wat dan ook te gaan studeren als je vervolgens met die opleiding achter de kassa in de supermarkt komt of taxichauffeur wordt? We zijn blij dat we de mogelijkheid hebben om iets voor de kinderen te betekenen en zo zelf ook ervaring op te doen. Het verbreedt je blik en door de armoede en problematiek die je tegenkomt, leer je je eigen thuis meer waarderen.

Johanneke de Braal en Jorien van Groningen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen