Amerika

Wanneer we denken aan de vrouwenverenigingen in Amerika, komen we als vanzelf terecht bij de vrouw van ds. C. Vogelaar: mevr. A. Vogelaar-van Amersfoort. In 1984 verhuisde zij met haar gezin naar St. Catharines (Canada), omdat haar man daar een nieuw arbeidsveld van de Heere gekregen had. In 1988 moest de herdersstaf opgenomen worden in Franklin Lakes in de staat New Jersey in Amerika. In 1996 leidde de weg naar Grand Rapids (staat Michigan). Deze gemeente diende ds. Vogelaar tot oktober 2003. Op 21 oktober j.l. heeft ds. A.M. den Boer hem bevestigd in de gemeente van Kalamazoo (staat Michigan).

Evenals in Holland is het de eerste periode in een nieuwe gemeente voor een predikantsgezin een drukke tijd in verband met kennismakingsbezoeken. Daarom was het voor mevrouw Vogelaar niet mogelijk zelf een verhaal te schrijven voor onze serie Vrouwenverenigingen overzee. Gelukkig was zij van harte bereid alle nodige informatie te verstrekken. Zelf is zij in de achterliggende jaren presidente geweest van de vrouwenverenigingen in Franklin Lakes en Grand Rapids.

Mevrouw Vogelaar, kunt u een wezenlijk verschil noemen tussen de vrouwenverenigingen in Holland en in Amerika?

Een heel praktisch verschil is dat er hier geen overkoepelende organisatie is. De verenigingen staan op zichzelf. Dit is een logisch gevolg van het feit dat de afstanden tussen de verschillende gemeenten hier enorm groot zijn. Verder heeft elke streek en gemeente ook zijn eigen gewoonten. In de staat Michigan proberen de verenigingen van de twee gemeenten van Grand Rapids (samen ca. 45 leden) en de vereniging van Kalamazoo (ca. 20 leden) een maal per jaar een gezamenlijke avond te beleggen. Elke vereniging is om de beurt 'gastvrouw'.

Kunt u ons iets vertellen over deze gezamenlijke avonden?

Voor deze avonden worden ook de dames die geen lid zijn uitgenodigd. Meestal zijn er ruim honderd aanwezigen. Op het programma stonden in het verleden o.a. dia's over China, informatie over hartoperaties door een chirurg uit de gemeente Grand Rapids met bijbehorende gezondheidsadviezen, lezing over alternatieve geneeswijzen, informatie-avond Kom Over En Help en Zending. De gasten worden ontvangen met een glas vruchtensap en iedereen krijgt een naamkaartje op. Eerst is er een gezellig begroeten, herkennen en gelegenheid om bij te praten. Een predikant of ouderling opent de avond met gebed en meditatie, waarna de spreker het onderwerp behandelt. En natuurlijk hoort er een vragen-halfuurtje bij. De avond wordt nu eerst met gebed besloten, waarna er nog een informeel samenzijn is: een uitgebreide koffietafel met salades, gebak, fruit en kaas. Iedere aanwezige krijgt een presentje mee, dat gemaakt is door de vereniging die deze avond gastvrouw is: een klein bloemstukje, een sachet voor de linnenkast, een beschilderd vaasje, of iets dergelijks.

Wat is de gemiddelde leeftijd van de leden van een vrouwenvereniging?

We hebben hier oudere dames, maar ook de jongere vrouwen bezoeken de vereniging. Bij ons ontbreekt de 'middengroep', maar dat is wel te begrijpen. Dat zijn de gezinnen met de 'teenagers'; die moeders hebben hun primaire taak in het gezin liggen.

Hoe is het verloop van een 'gewone' verenigingsavond?

Vooraf wil ik opmerken dat onze avonden beduidend anders zijn dan in Holland. Het viel mij op toen we in Canada woonden, dat er daar niet veel verschil is tussen een verenigingsavond in Canada en in Holland. De presidente opende de avond met Bijbellezing, gebed en meditatie, en vervolgens werd een boek voorgelezen terwijl de dames handwerkten. In Amerika is er eerst een moment van ontmoeting. In New Jersey (Franklin Lakes) hadden sommigen er een hele reis - een half uur tot een uur - voor over. Hier in Michigan zijn de afstanden minder groot. De presidente opent de avond met Schriftlezing en gebed, waarna zij nog een meditatie leest. Soms wordt deze opening met meditatie verzorgd door de predikant, een student of ouderling. Na de notulen brengen de dames van de verschillende commissies verslag uit (daar kom ik straks nog wel op terug). Na deze mededelingen wordt er niet voorgelezen, maar gaan de dames aan het werk. leder kiest een eigen tafel waar men - meestal in groepsverband - aan de slag gaat. Wat er zoal gedaan wordt? In Franklin Lakes lag de nadruk op het naaien van grote slabben voor een tehuis voor gehandicapte kinderen. Ook voor bejaardentehuizen werd veel gedaan. Er werden bijvoorbeeld warme "laprobes" (kleine, warme dekens voor over de knieën) gemaakt en stevige tassen van stalen van gordijnstof. Deze tassen konden de bejaarderr meenemen naar de eetzaal. Zij krijgen hier in het bejaardenhuis hun eten namelijk niet op de kamer, maar ze moeten naar de eetzaal voor de gezamenlijke maaltijd. Dan is het maar wat handig als je zo'n fijne tas hebt waar je je handtas, zakdoek en sleutel in kunt stoppen om aan je rollator te hangen. Dan heb je twee handen vrij om te sturen... In Grand Rapids en Kalamazoo maken we ook plakboeken voor bijvoorbeeld Alzheimerpatiënten. ledereen brengt kleurige tijdschriften of oude kalenders mee. Die plakboeken worden geplastificeerd. Bejaarden kunnen er eindeloos in bladeren. Soms werken we over een bepaald thema: kinderen, dieren, natuur. Het is heel dankbaar werk.

Voor de verkoping wordt er eigenlijk niet veel op de verenigingsavonden gedaan. In Holland ligt de nadruk op het zoveel mogelijk verkoopartikelen maken, hier ligt de nadruk op het helpen van de "behoeftigen". Soms komen er ook aanvragen binnen van tehuizen als ze iets nodig hebben. En natuurlijk zijn er dames die niet de verenigingsavonden bezoeken, maar thuis heel wat werk verzetten!

U noemde zojuist de verschillende comités...?

Ja, we hebben hier verschillende committees:

• Het comité Helping Hands biedt hulp bij ziekte of bij de geboorte van een baby. Op de eerste verenigingsavond in het seizoen wordt gevraagd wie Helping Hands wil verzorgen. Deze dame is aanspreekpunt en zij krijgt telefoontjes als er hulp nodig is bij geboorte of ziekte. Zij heeft een lijst met namen van dames die een maaltijd willen verzorgen. Dat zijn niet alleen leden van de vrouwenvereniging, maar ook niet-leden bieden hun hulp aan bij speciale gelegenheden. In Grand Rapids bijvoorbeeld moest een lid lange tijd chemotherapie ondergaan, waardoor zij erg ziek was. Haar man was na een operatie verlamd. Jarenlang is bij dat gezin vier keer per week een warme maaltijd bezorgd. Soms kon men van een maaltijd wel twee dagen eten. Er was hiervoor een heel schema opgesteld. Bijna alle vrouwen uit de gemeente werkten er aan mee!
• Er is ook een Catering-committee. In Grand Rapids, maar ook in Kalamazoo, wordt de broodmaaltijd bij begrafenissen vaak geregeld door de vrouwenvereniging en andere dames uit de gemeente. Degene die de leiding heeft van het comité informeert hoe de familie het wil hebben; zij bestelt de benodigde boodschappen en nodigt de dames uit die zich hebben opgegeven om bij deze maaltijden te helpen. De kosten van de boodschappen worden door de familie betaald, de 'bediening' is dus gratis.
• We kennen hier ook het begrip 'dankdag-fruitmanden'. Naast alle bejaarden die in november een fruitmand krijgen, ontvangen gezinnen waar een gehandicapt kind is, of waar de vader zonder werk is, een extra grote mand. Voor de organisatie hiervan is weer iemand anders aangesteld, die alle inkopen doet en onderling regelt wie hulp biedt bij het klaarmaken en rondbrengen van de manden. Op een morgen komen we bij elkaar in de kerk, alle dames brengen hun eigengebakken lekkernijen mee. Aan de 'lopende band' worden de manden gevuld met fruit en koekjes. In Grand Rapids worden de bejaarden via de kerkbode uitgenodigd voor een lunch. Na afloop kunnen zij meteen hun eigen mand mee naar huis nemen. Deze middagen worden door de bejaarden bijzonder op prijs gesteld. De overige fruitmanden worden door de leden thuis bezorgd.
• Verder is er het Cheer committee. Zij versturen kaarten bij speciale gelegenheden en bezoeken de ouderen boven de zeventig jaar bij hun verjaardag.

Wat is het verschil tussen een verkoping in Amerika en een verkoping in Holland?

Zoals gezegd hebben we hier minder handgemaakte artikelen voor de verkoop. De "goede doelen" zijn Zending en Kom Over En Help, maar de meeste financiële steun gaat hier toch echt naar de scholen. Zij hebben onze steun heel hard nodig.

In Grand Rapids en Franklin Lakes is er ieder jaar een verkoping in de school. Niet alleen van de vrouwenvereniging, maar er is dan ook een "Hollandse kraam", boeken en muziek, soms zelfs planten voor de tuin. En voor de kinderen zijn er de rondjes op een paard of op een wagen met hooi. Verwacht wordt ook dat de bezoekers komen eten, en een hele groep jongelui is druk met bakken, braden en bedienen. In Kalamazoo heeft men een keer per jaar een marktkraam in een grote school in de stad, waar een groot 'arts and craftsale' wordt gehouden. In de enorme school staan wel honderd kraampjes met allerlei handgemaakte spullen. Allerlei verenigingen, maar ook particulieren bieden hun waren hier te koop aan. Behalve wat handwerken, heeft onze vereniging op deze verkoping als speciale attractie appel-bosbessentaarten en perziktaarten, die letterlijk als zoete broodjes over de toonbank gaan.

Toen men bezig was, ben ik even in de kerk gaan kijken. Ik hoefde mijn neus maar te volgen... In het basement (kelder) zaten in de grote zaal wat mannen emmers vol met appels te schillen en te snijden. Deze werden gemengd met kaneel en suiker. In de keuken was het lopende-bandwerk: een dame had (thuis alleen!!) voor vijftig taarten deeg gemaakt. Dat werd uitgerold, in de vorm gedaan, iemand anders schepte de vormen vol met appels, de volgende legde de kruimels deeg erop, daarna werd alles in de oven gezet. Op dezelfde manier ging het met de bosbessen of perziken. Vandaar die heerlijke geur... Jong en oud werkte mee. Alle werkzaamheden - ook de verkoop - verlopen aan de hand van een strak schema. Op de 'arts and craft sale' was het net zo druk als op een Nederlandse markt. Al schuifelend vond ik onze kraam. Ze stonden in de rij om de taarten te kopen.

Worden er nog speciale acties ondernomen om gelden voor de scholen bijeen te brengen?

De verkoop van allerlei appeltaarten is in Kalamazoo wel een specialiteit. Twee weken voor deze genoemde appeltaartendag was men ook al aan het bakken geweest; resultaat: 170 taarten. Die waren allemaal besteld voor de diepvries. In Grand Rapids heeft men op het ogenblik een andere 'fundraiser' voor de school: iemand heeft de eerste twee delen van Vertellingen bij de Kerkgeschiedenis in het Engels laten drukken, en die worden nu voor de school verkocht. In Franklin Lakes hebben ze ook elk jaar een pannenkoeken-ontbijt. Daar is het altijd heel druk.

En zo proberen de gemeenten extra geld binnen te brengen voor de scholen, maar ook voor de ouders die niet al het schoolgeld kunnen betalen.

Mevrouw Vogelaar, dankzij uw informatie hebben we een indruk gekregen van de activiteiten van de vrouwenverenigingen in Amerika. Wij zijn u heel dankbaar dat u - te midden van alle drukte - toch tijd gevonden hebt om ons een kijkje achter de schermen te geven. Wii willen vanaf deze olaats alle vrouwenverenigingen in Amerika onze hartelijke groeten overbrengen en Gods zegen toewensen over al het werk dat daar gedaan mag worden. Ook u en uw man willen wij alle goeds toewensen. Geve de Heere dat uw verblijf in Kalamazoo persoonlijk én ambtelijk een gezegende tijd mag zijn!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen