God ter sprake brengen: wanneer en hoe?

Wanneer en hoe brengen wij God ter sprake? Misschien moeten we eerst eens over die vraag nadenken. God ter sprake brengen kan te pas en te onpas gebeuren, kan op een goede en op een niet-goede manier gebeuren.

Te pas God ter sprake brengen

We brengen God ter sprake bij geboorte en bij sterven. Want we belijden dat Hij onze geboortestond bepaalt en onze stervensure. We mogen niet aborteren en euthanasie toepassen wanneer het ons gelegen komt. God beschikt over het leven. Hij geeft het en neemt het. Op Zijn tijd.

Dit punt van belijden brengen wij onder woorden in berichten waarin wij kennis geven van geboorte of van sterven. We geven dan uitdrukking aan onze gevoelens van blijdschap en droefheid, maar belijden vooral ook Gods handelen in dit gebeuren. Want Hij is de Heere van leven en dood. We brengen Hem ter sprake, passend bij de situatie, met erkenning van Zijn grootheid. Hij staat boven leven en sterven; Hij wordt niet begrensd door onze maat van tijd. Hij beheerst en beheert deze zelfs, zo belijden wij. Er zijn veel meer situaties in ons leven waarbij we God ter sprake brengen. Te pas. Bij het ontvangen van goede dingen, zoals ons voedsel, enzovoorts.

Maar ook als we zorgen en verdriet hebben, als we moeilijke dingen meemaken en de weg niet zo goed weten. Of juist als we Zijn leiding en uithelpen ontvangen en zien. Wanneer we geestelijke vragen hebben. Dan vooral en als we geestelijk onderwijs en troost ontvangen. Dan brengen we de God aller genade ter sprake. Als de God van Zijn Woord, van Zijn heil in Christus, van Zijn zorg in Zijn voorzienigheid, als de God van het gebed.

Zo wordt God, Zijn naam en Zijn werk, op een goede manier ter sprake gebracht. We doen dat onder elkaar. Zulke gelegenheden moeten we ook proberen te benutten tegenover mensen met wie we omgaan en die 'nergens aan doen'. Dan is er een positieve insteek en dat is heel belangrijk. Misschien levert het niet veel respons op. We moeten het ook niet te pas en te onpas doen. Maar bij gelegenheid moeten we het vooral niet nalaten. De Heere is het waard. Onze naaste mag, ja moet het horen. En wijzelf zijn er goed mee.

Te onpas God ter sprake brengen

Vaak ook wordt God te onpas ter sprake gebracht. Vloeken zijn er wel de meest schrijnende voorbeelden van. Of discussies waarbij eigenlijk verwijtend of schimpend over God gesproken wordt. Als God zou bestaan, waar komt dan al die ellende vandaan die er in de wereld is? Een aardbeving als in Iran; aids als in Afrika; oorlog onder volken; droogte waardoor honger ontstaat. Als God almachtig is, zou Hij dan al die narigheid niet kunnen voorkomen?

Is het terecht dat wij op zulke momenten met zulke vragen God ter sprake brengen? Is het terecht dat mensen, die zeggen dat ze niet in God geloven, dat doen? Men heeft Hem een hele tijd buiten beschouwing gelaten. Velen willen Hem eigenlijk liefst helemaal ontkennen. De mensen willen autonoom zijn. Zelf beslissen wat ze doen en hoe ze leven. Ze willen niet weten van God en van waarden en normen die van Hem komen. Ze willen niet weten van Hem als Schepper, als Gever van het goede, als Rechter straks. Maar dan doen zich ineens onder de mensheid die autonoom wil zijn, die los van God het leven wil inrichten, dingen voor die al ons denken en kunnen ver te boven gaan. En dan ineens wordt God toch ter sprake gebracht. Eigenlijk ter verantwoording geroepen. Is dat niet te onpas? Toen Hij, ondanks de afval van de mensheid van Hem, aan die autonomie-opeisende mensen veel goeds gaf, werd Hij verzwegen. Toen werd ook niet naar Zijn normen gevraagd en geleefd. Maar nu het los-van-God-willen-leven zich schrijnend en diep ingrijpend als ellendig doet gevoelen, blijkt de mens niet zo zelfstandig te zijn. Hij brengt toch God ter sprake. Wel wat te onpas.

Een moeilijke opgave

Het is, zeker in een post-christelijke samenleving, niet gemakkelijk om God op een positieve manier ter sprake te brengen. Dat voelen we juist als we bij onze studie, op ons werk of door andere contacten met niet-kerkmensen omgaan. Vaak denken we achteraf: ik had iets moeten zeggen. Het belangrijkste is eigenlijk dat wij door onze levenswijze als het ware vanzelf God tersprake brengen. Niet met veel woorden, maar gewoon door ons zijn. Laten we er maar om bidden of dat zo zijn mag.

Ingaan op vragen naar aanleiding van zo'n verschrikkelijke ramp in Iran, is best moeilijk. Zou het verkeerd zijn iets van bovenstaande gedachten eerst eens eerlijk uit te spreken? Vervolgens kunnen we dan proberen weer te geven wat de Bijbel ons leert. Dan zullen we God in Zijn grootheid moeten benoemen. Hij is zo groot; wij begrijpen het niet. En vooral zullen we moeten spreken over het feit dat de mens van God is afgevallen. De mensheid heeft niet gewild dat God zou regeren, maar heeft zelf als God willen zijn. Heeft zelf willen uitmaken wat goed en kwaad is. Heeft zelf de teugels van het wereldbestuur in handen willen nemen. Samen met de vorst der duisternis. En daarom is de vloek gekomen over de aarde en is de mensheid aan allerhande ellende onderworpen. Deze werkelijkheid zullen we moeten proberen uit te leggen. En tegen die achtergrond kunnen we ter sprake brengen dat God toch barmhartig is en nog veel goeds geeft aan zondige mensen. Dat er bij Hem ook een schuilplaats is in verdriet en dat Hij wil sterken in nood degenen die het bij Hem zoeken. Tegen deze achtergrond blijkt Zijn bijzondere barmhartigheid juist in de zending van Zijn Zoon. Dan mag je proberen uit te leggen: Alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk, die in Hem gelooft, niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe.

Het zal moeilijk zijn om door allerlei vooroordelen en onbegrip heen toch de kern van de Bijbelse boodschap uit te leggen. Als de gelegenheid zich voordoet, moeten we het maar proberen te doen met een biddend hart. Biddend of de Heere ons de goede woorden geeft. En of Hij het wil zegenen.

Woord en Geest brengen God ter sprake

God brengt Zichzelf ter sprake. Ook in ons leven. Door gebeurtenissen. Maar vooral doet Hij dat telkens als wij Zijn Woord horen en als wij het lezen. Letten we er op? Of komt ons dat niet te pas?

Als de Heilige Geest door het (gepredikte) Woord zaligmakend in ons leven komt, brengt Hij God ter sprake. Dan kunnen, dan willen we er niet meer onderuit. "Heere, Wie bent U; wat wilt U dat ik doen zal?" Dat is een gezegende Godsontmoeting.

En weet je, dan komen ook de vragen van het grote wereldgebeuren toch in een ander licht te staan. Want als de Heere in ons leven komt, leren we dat Hij groot is. Hij is zo groot, Hij laat Zich niet narekenen. En als we op onze plaats zijn, willen we dat ook niet. Want God is God. Niet dat we dan alles begrijpen. Vaak geldt: Gij zult het na dezen verstaan. Maar dan mag je ook met moeilijke vragen bij Hem te rade gaan. Zijn Woord onderwijst. En bij Hem is een schuilplaats.

Ds. P. Mulder en de heer J.H. Mauritz beantoorden vragen van jongeren. Heb je vragen? Mail naar steljevragen@cbgg.nl. Je kunt natuurlijk ook schrijven naar Redactie Daniël, Stel je vragen, Postbus 79, 3440 AB  Woerden. Voor deze rubriek hoef je niet per se je naam er bij te zetten, maar dan krijg je ook geen antwoord als je vraag niet in Daniël beantwoord kan worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen