Jong zijn en hulp nodig?

Vijfentwintig jaar geleden werd De Vluchtheuvel opgericht om iets te gaan doen aan 'De jeugd in nood'. Wat was dat toen voor nood?

De tweede helft van de zeventiger jaren nam binnen de kerk het besef steeds meer toe, dat er iets moest gebeuren voor onze jongeren. Heel praktisch! Men werd ermee geconfronteerd dat heel wat jongeren de weg kwijt waren. Ook toen ging het om allerlei problemen, zoals eenzaamheid, depressiviteit, andere psychische klachten, gezinsproblemen enzovoort. De aandacht was toen behoorlijk gericht op jongeren die los groeiden van de kerk en hun ouderlijk huis. Drank- en drugverslaving speelden nogal eens rol.

Is die nood nu even groot of groter? Zijn er wellicht andere problemen dan 25 jaar geleden?

Globaal gaat het nog steeds om dezelfde soort problemen. Wel zijn er nu veel meer mogelijkheden voor christelijke hulpverlening. Ongeveer vijfentwintig jaar geleden waren hulpvragers veel meer aangewezen op de reguliere instellingen. Dat gaf toen nogal eens problemen. Ze werden vaak geconfronteerd met een anti-houding of in ieder geval onbegrip.

Wel is het aantal problemen steeds meer toegenomen. Net als de zwaarte van de problematiek. In de loop der jaren deden steeds meer mensen een beroep op De Vluchtheuvel. In vijfentwintig jaar is het een bijna constant stijgende lijn. Die trend zie je ook bij andere instellingen. Volgens de wereldgezondheidsorganisatie is de psychosociale nood het probleem van deze eeuw.

Hoe zou dit komen?

Voor een deel is dit te verklaren uit de toegenomen openheid. De drempel om hulp te vragen is gelukkig lager geworden. Er waren niet alleen minder instellingen, maar er rustte ook nog een behoorlijk taboe op psychische hulp. Maar voor een deel is de nood ook echt toegenomen. We leven in een heel gecompliceerde wereld, waar ontzettend veel op ons afkomt. Zelfs op jonge leeftijd moeten er al allerlei belangrijke keuzes worden gemaakt. Via de media worden we indringend geconfronteerd met de ellende van heel de wereld. Daarbij leven we in een samenleving waarin Gods heilzame geboden steeds meer losgelaten worden. Daardoor is er veel eenzaamheid, verwarring en onzekerheid.

In jullie folders staat dat "Alle hulpvragen ván en óver jongeren (en kinderen) tot en met 17 jaar" een ander telefoonnummer moeten bellen. Waarom dat andere telefoonnummer?

Jarenlang was het onoverzichtelijk waar jongeren hulp konden krijgen. De overheid heeft hier iets op bedacht. In iedere provincie moet een Bureau Jeugdzorg komen, waar iedereen terecht kan voor jeugdhulpverlening. Alle jongeren en hun ouders. Christenen hebben een eigen levensstijl en eigen normen en waarden. Die staan vaak haaks op wat binnen een niet-christelijke instelling gebruikelijk is. Daarom hebben enkele instellingen binnen de Gereformeerde Gezindte (De Vluchtheuvel, Eleos en de Stichting Gereformeerd Jeugdwelzijn) gezorgd voor één landelijke toegang tot de christelijke jeugdhulpverlening: de Toegang Gereformeerde Jeugdzorg (TGJ).

Hoe werkt dat als ik hulp wil hebben? Kom ik dan bij iemand van De Vluchtheuvel terecht?

Er is één telefoonnummer. Voor heel Nederland hetzelfde nummer. ledereen die behoefte heeft aan christelijke jeugdhulpverlening kan daar naartoe bellen (sommigen worden via de huisarts direct naar Eleos verwezen, dat is ook een mogelijkheid). Daarna volgt er vrij snel een telefonisch gesprek om in te schatten bij welke instelling je het beste geholpen kunt worden. Voor hulpvragers vanuit de Gereformeerde Gemeenten is dit meestal De Vluchtheuvel. In de praktijk blijkt deze gezamenlijke voordeur goed te werken. De meeste hulpvragers komen snel op het goede adres terecht.

Moet ik bij een eventuele doorverwijzing mijn verhaal twee keer vertellen? Daar heb ik geen zin in!!

Dat kan ik begrijpen. In dat geval wordt, in overleg met jou, de informatie toegezonden aan die andere instelling. Een heleboel dingen hoeven daardoor niet opnieuw gevraagd en besproken te worden. Anderzijds wil een nieuwe hulpverlener, al is het dan maar samengevat, van jou zelf toch weer horen wat op dit moment jouw probleem is.

Ik wil naar de bioscoop, een televisie en open internet (beslist geen RD-net) op m'n eigen kamer. Ik wil mijn eigen gang gaan. En niet telkens dat gezeur!!! Dat geeft de grootste problemen thuis. Ik klop aan voor hulp. Hoe gaat u te werk?

Dat komt niet vaak voor. Meestal zijn het de ouders die hiervoor aankloppen. Maar in beide gevallen is het goed om zowel de ouders als de jongere te spreken. Natuurlijk heeft de hulpverlener een mening over dit soort principiële kwesties. Toch heeft het meestal niet veel zin om als hulpverlener, samen met de ouders, op de jongere in te gaan praten. Dat werkt alleen maar averechts. Zoals de jongere thuis afhaakte, zal hij dit vervolgens ook in de hulpverlening doen. Vaak wordt meer ingegaan op de achtergronden en de manier van communiceren met elkaar. Soms zit achter een dergelijke levensstijl een heel andere vraag. Of spelen er thuis nog veel meer of heel andere moeilijkheden. Het is goed als dit boven water komt en bespreekbaar wordt.

Hoe denkt u over de jeugdouderling? In de Gereformeerde Gemeenten niet zo bekend. Als hij er wel zou zijn, zou dat voor minder problemen bij jongeren zorgen?

De wereld wordt steeds gecompliceerder. Dat geldt ook de leefwereld van jongeren. Iedere ambtsdrager past een bewogen hart met de jongeren van de gemeente en hun levensvragen. Maar er is verscheidenheid van gaven. Dat geldt voor de financiën van de kerk, voor psychosociale problemen, maar dat geldt ook voor de omgang met jongeren. De ene ambtsdrager heeft daar meer gevoel voor dan de ander. Er zijn ook vragen bij jongeren die een zekere opleiding of kennis vragen, die niet iedere ambtsdrager heeft. Als een kerkenraad dit gezamenlijk vaststelt, kan het goed zijn om daar één iemand wat extra in te laten doen. Of je dit nu een jeugdouderling noemt is niet eens het belangrijkste. Als de noodzakelijke zorg en aandacht maar wordt ingevuld. Dit kan helpen problemen te voorkomen, eerder te onderkennen en er beter op in te spelen.

Bent u als directie en werkers van De Vluchtheuvel het eens met de stelling dat de kerk in de rechterflank van de Gereformeerde Gezindte zich te weinig met ons als jongeren bemoeit? De ambtsdragers staan niet naast ons.

Jarenlang was ik betrokken bij de toerusting van ambtsdragers, ook wat betreft de problematiek van jongeren. Ik heb veel ambtsdragers ontmoet, die met een bewogen hart betrokken waren bij onze jongeren. Ook door de Jeugdbond en op 'onze' scholen wordt veel goed werk verricht. Dat eerst! Anderzijds heb ik de indruk dat we ons vaak onvoldoende realiseren in wat voor wereld onze jongeren opgroeien. Ze zijn in hun denken, doen en laten al veel verder dan wij vermoeden. We hebben het wel vaak over de grote boze wereld, maar vullen dat vaak niet concreet in. Met het gevaar dat het allemaal te algemeen blijft en dat we achter de feiten aanlopen.

Hoe bedoelt u dat?

Openheid moet niet alleen een kreet zijn, maar heel praktisch ingevuld worden. Dat betekent dat je als oudere open moet staan voor dingen, die je eigenlijk liever niet hoort. Misschien wel omdat je er zelf ook geen raad mee weet. Maar ga toch het gesprek maar aan, zonder direct te oordelen en te veroordelen. Zonder kant en klare oplossingen. Maar wel bij een geopende Bijbel. Altijd in het besef dat een levend geloof zo noodzakelijk is. Anders ontstaat een bolwerk van regels en opvattingen los van Christus. Er zijn hoopvolle tekenen dat dit besef toeneemt. Overigens niet in de laatste plaats bij de jongeren zelf.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen