Gebrek aan pleeggezinnen is groot

Hans en Corrie Smits (42 en 39 jaar) zijn ouders in een gezinshuis. Hans werkt in de iT-sector. "Samen hebben wij vier eigen kinderen om voor te zorgen: Cees-Jan (17), Rick (14), Hans (13) en Hannah (7). Ruim 13 jaar hebben wij in Apeldoorn gewoond, maar sinds juni wonen wij in Kampen. Wij hebben onze wortels in de Gereformeerde Gemeenten en zijn in Kampen lid."

"Samen zijn wij benoemd als gezinshuisouders. Corrie doet dat in dienst van de Stichting Gereformeerd jeugdwelzijn (SGJ) en levert het belangrijkste aandeel, maar wij zijn samen verantwoordelijk voor deze taak. Wij wonen in het gezinshuis van de SGJ met ons eigen gezin." Het is de bedoeling dat in het gezinshuis uiteindelijk vier pleegkinderen komen wonen. Het gaat om kinderen die - om welke reden dan ook - niet meer thuis kunnen wonen. Kinderen voor wie een gezinshuis de beste oplossing is, beter dan bijvoorbeeld een pleeggezin of een jeugdhuis.

Gewoon gezin

"Heel gewone kinderen" volgens Hans en Corrie. "Maar ze hebben wel iets gemeenschappelijk, namelijk dat ze niet thuis, bij hun ouders, kunnen wonen; de redenen daarvoor zijn zeer divers. Wij proberen ze ook een thuis te bieden, maar dat is juist ook verwarrend voor de kinderen. Waar is hun thuis?"

Het gezinshuis in Kampen "is heeriijk groot. We hebben negen slaapkamers, zodat ieder kind zijn eigen plekje heeft. Maar de woonkamer is toch - zoals in elk huis - het verzamelpunt. Dat is de plaats waar we elkaar treffen. Aan de maaltijd. Bij de koffie. Ais we gezamenlijk een spel doen. Noem het maar op. In een gezinshuis gaat het er net eender aan toe als in een gewoon gezin. De tafel moet afgeruimd worden, de was moet gedraaid worden, de broodtrommels gevuld enzovoorts. Maar dat neemt niet weg dat er kinderen wonen voor wie het gezinshuis niet hun eigenlijke thuis is. Deze kinderen zijn aan de ene kant deel van het gezin, maar aan de andere kant zullen ze nooit eigen kinderen worden. Dat vraagt natuurlijk aanpassing van ouders, kinderen en pleegkinderen.

Maar wij willen een gewoon gezin zijn. Juist het wonen in een gewoon gezin, met de veiligheid, structuur en opvoeding die daar bijhoren, zijn zo belangrijk voor de ontwikkeling van een kind, van elk kind. Zo'n gezin willen we graag zijn. Bij die veiligheid hoort dat de pleegkinderen er mogen zijn, hun eigen plekje mogen hebben in het gezin zonder dat ze daarvoor hoeven te vechten. Structuur moet er ook zijn: voor de pleegkinderen gelden dezelfde regels als voor onze eigen kinderen. Die structuur en die regels geven weer de veiligheid waaraan de kinderen zoveel behoefte hebben. Ook voor de opvoeding van de kinderen dragen wij verantwoordelijkheid. En hoewel wij niet met hen bij het doopvont hebben gestaan, zijn wij ook verantwoordelijk voor hun godsdienstige opvoeding. Gebed en Bijbellezing, het samen bespreken van de preek en het spreken over de Heere en Zijn werk zijn daarin belangrijk. Voor eigen kinderen en pleegkinderen."

De beide ouders zien het werk dat zij mogen doen als roeping. "Wij weten ons inderdaad geroepen tot dit werk. We hebben eerder aan gastopvang gedaan voor De Vluchtheuvel en zijn later pleeggezin geworden voor de SGJ. Tegelijkertijd waren we de laatste jaren samen erg bezig met de vraag welke bedoeling de Heere met ons leven had. Alierlei mogelijkheden komen dan in je gedachten op. We wisten het niet goed en baden er samen om. We denken dat de Heere ons in deze tijd rijp maakte voor de taak die we nu hebben.

Prachtig

Nu ongeveer een jaar geleden zei Corrie dat het haar fijn zou lijken om samen gezinshuisouders te worden. We hebben het daar samen over gehad, maar wisten eigenlijk niet hoe het zover zou kunnen komen. Tot onze verwondering stond er enkele weken later een advertentie in Daniël waarmee de SGJ gezinshuisouders zocht voor een nieuw te starten gezinshuis in Kampen, bedoeld voor kinderen uit de Gereformeerde Gemeenten. We hoefden niet lang na te denken en hebben gesolliciteerd. Toen wij eenmaal waren benoemd, hebben wij voortdurend de leiding en zorg van de Heere ervaren. Hij is het die ons hier gebracht heeft en dat geeft ons moed om dit werk te doen."

Twee redenen zag het echtpaar om te solliciteren. "In de eerste plaats omdat we dat zagen als een gehoorzaam beantwoorden aan Zijn roeping en als de weg die de Heere met ons gaat. In de tweede plaats was het voor ons een soort logisch vervolg op een ontwikkeling die we zelf hadden doorgemaakt. Het begon met gastopvang en daarna werden we pleeggezin. In het verlengde daarvan ligt het werk dat we nu mogen doen. Deze twee lijnen kwamen voor ons samen in de advertentie van de SGJ. Het is prachtig dat de advertentie van de SGJ een direct resultaat is van de actie 'Een (t)huis voor jongeren' die de Jeugdbond heeft gehouden. Een actie die ons destijds erg aansprak, omdat we zelf al met pleegzorg bezig waren."

"Uiteraard stelde de SGJ pittige eisen aan de te benoemen ouders. Terecht, want het is nogal wat als kinderen van andere ouders aan je worden toevertrouwd. Voor die kinderen, voor hun ouders en voor de gezinshuisouders", stelt het echtpaar. "Wat heb je voor kwaliteiten nodig om ouder te zijn? Diezelfde kwaliteiten heb je als gezinshuisouder ook nodig. Overigens hebben we geen van beiden een beroepsopleiding in de jeugdhulpverlening gevolgd. Wel hebben we een jaar of wat geleden de cursus gevolgd die de SGJ aanbiedt aan pleegouders of echtparen die overwegen om pleegouders te worden. Zie ons verder vooral als gewone ouders, met fouten en gebreken. We hebben dagelijks nodig dat de Heere ons helpt bij het verrichten van de taak die Hij zelf op onze schouders heeft gelegd."

"We beseffen het steeds weer en steeds meer dat het een groot voorrecht is om in een 'gewoon' gezin op te groeien. Dat is niet vanzelfsprekend! Er is veel leed, veel ellende, veel verdriet bij kinderen, ook in gezinnen van de Gereformeerde Gemeenten. De zonde trekt diepe sporen en de gebrokenheid van deze wereld wordt concreet zichtbaar in gezinnen. Dat is erg en dat kan je diep raken. Maar we mogen wel weten dat de Heere wonderen werkt en door Zijn genade kan helen wat beschadigd is."

Niet gevonden

Het gebrek aan pleeggezinnen is groot. En niet altijd is er binnen de kring van de familie of bekenden een geschikt adres te vinden. De Stichting Gereformeerd Jeugdwelzijn (SGJ) en De Vluchtheuvel werken nauw samen als het gaat om pleegzorg en proberen zo goede en door de overheid erkende en vergoede pleegzorg te bieden. Pleegzorg in een geestelijk klimaat dat zoveel mogelijk overeenkomt met de achtergrond van het gezin. Toch is het de afgelopen jaren verschillende keren voorgekomen dat een kind geplaatst werd in een gezin dat kerkelijk toch belangrijk verschilde van wat voor het kind wenselijk was, omdat een meer passend gezin niet gevonden werd. Hans en Corrie Smits: "De Heere wil ook mensen gebruiken om Zijn werk uit te voeren. Laat iedereen om zich heen kijken, echt kijken, naar de kinderen in de gemeente. Laten we niet alleen wat over of tegen kinderen zeggen; laten we vooral ook naar hen luisteren! Misschien heeft u ook een plekje in uw hart en in uw huis?"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen