Het is maar een ogenblik

Negenennegentig jaar is ze. Gezeten in een gemakkelijke stoel haalt ze herinneringen op. We kijken samen terug naar de tijd, dat ze vakantiegasten in huis had. Hoe anders was alles in de tijd, dat ik daar als klein meisje speelde, met paard en wagen meeging naar het hooiiand en ook eens mocht proberen de koeien te melken. "'t Is lang geleden", zeg ik. Maar ze schudt haar hoofd. "Als ik terugkijk, is 't maar een ogenblik..."

Zo vliegt de tijd. Zo vliegen wij heen naar het einde van ons leven. Voor hoevelen is dat in het afgelopen jaar werkelijkheid geworden? Ook onder ons, wellicht in ons gezin, onze familie of vriendenkring, zijn geliefden weggevallen. Lege plaatsen! U en ik, wij zijn er nog. We kwamen weer aan het einde van een jaar en we kijken terug. Het bracht ongetwijfeld verdriet, moeite en zorgen. Was er ziekte of werkeloosheid? Kwam er verwijdering in het gezin? Waren er ouders die elkaar niet meer begrepen, of kinderen die de wereld introkken? Temidden van het verdriet kunnen we soms zo van harte meezingen: "Duizend zorgen, duizend doden kwellen mijn angstvallig hart" en blijven steken in het hier en nu. Maar wat is toch de oorzaak van al die ellende? Is dat niet mijn val, mijn afkeren van de Heere, mijn vijandschap?

Onlangs hoorde ik een preek over Jesaja 65 vers 2. De Heere spreekt daar: Ik heb Mijn handen uitgebreid, den gansen dag, tot een wederstrevig volk, die wandelen op een weg die niet goed is, naar hun eigen gedachten. De ganse dag zijn Zijn handen uitgebreid! Wat is de Heere onuitsprekelijk goed. Dag aan dag overlaadt Hij ons... En dat voor een wederstrevig volk.

De zegeningen waren ook in 2003 groot. We mochten wellicht ons werk doen op de zendings- of vrouwenvereniging; er waren verkopingen voor zending, evangelisatie of een ander goed doel. Op regionale vergaderingen, de presidentesvergadering en de bondsdag ging Gods Woord open en luisterden we naar verschillende referaten.

Ook het bondswerk had zijn voortgang. In het bijna verstreken jaar moesten we afscheid nemen van mevr. G. Knapen-Faas. Vijftien jaar lang kreeg ze de kracht om - vaak samen met haar man - het vele werk, dat het Lectuurfonds met zich meebracht, te volbrengen. Bovendien begon op haar initiatief het inzamelen van borduurzij en verkocht ze allerhande handwerkartikelen aan de vrouwenverenigingen. De lege plaats van mevr. Knapen werd inmiddels ingenomen door ons nieuw bondsbestuurslid, mevr. M. Crum-Dooge uit Vuren. Het is fijn, dat zij bereid is verder te gaan met het 'handwerkfonds'. Mevr. Kaashoek nam vorig jaar al het Lectuurfonds over.

Geve de Heere dat wij als bondsbestuur en u op uw vereniging ook in het nieuwe jaar het werk ten goede van onze naasten en tot uitbreiding van Gods Koninkrijk mogen verrichten.

Tijdelijke zegeningen gaan echter voorbij. Hoe groot het ook is om zoveel weldaden te mogen ontvangen, wat uit stof is, neemt - al duurt ons leven ook negenennegentig jaar - toch een einde. Daarom kunnen we geen van allen buiten die grootste Zegen; buiten de Heere Jezus Christus, Die in diepe vernedering op aarde kwam. In Bethlehem was geen plaats voor het Kind Jezus. Misschien hebben we ons er weieens over verwonderd, dat voor Maria en voor het Kind Dat ze droeg, de deur van de herberg gesloten bleef. Maar hoe is dat in uw en mijn hart? Als ons hart vol blijft van de wereld en uiterlijke godsdienst, is er net zo min plaats voor Christus. Het is zo'n persoonlijke zaak om bij God vandaan te mogen weten, dat Christus Jezus in de wereld gekomen is om juist zondaren zalig te maken. Zijn handen zijn nog de ganse dag uitgebreid tot een wederstrevig volk. Dat is enkel genade voor de grootste van de zondaren. Zulken leren smeken:

Gena, o God, gena, hoor mijn gebed;

Verschoon mij toch naar Uw barmhartigheden;

Delg uit mijn schuld, vergeef mijn overtreden:

Uw goedheid wordt noch paal, noch perk gezet.

Ai, was mij wel van ongerechtigheid;

Mijn schuld is zwaar, ik heb Uw wet geschonden;

Zie mijn berouw, hoor, hoe een boet'ling pleit, 

En reinig mij van al mijn vuile zonden.

Dat het voor het eerst of opnieuw voor u allen zo'n Kerstfeest zal mogen zijn! Namens het Bondsbestuur wil ik u die grootste Zegen van harte toewensen.

Uw oppermacht, die wij ootmoedig eren,

Kan door een wenk de mens zijn broosheid leren;

Uw wenk alleen, al schijnt ons niets te deren,

Verbrijzelt ons, doet ons tot aarde keren;

Want in Uw oog zijn duizend jaren, HEER',

Een enk'le dag, een nachtwaak, en niets meer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen