Spreek vrijmoedig over God

Een vraag die voor velen van ons herkenbaar is. Als je op school zit of werkt in een niet-christelijke omgeving, kom je er regelmatig mee in aanraking dat mensen vloeken of spotten met God en de Bijbel. En helaas komt het zelfs wel voor bij mensen die beter weten. In het laatste geval wellicht niet zo grof, maar daarom niet minder erg. Het is ten diepste nog erger als je met de Bijbel opgroeit, elke zondag naar de kerk gaat en dan toch de naam van de Heere ijdel - dat wil zeggen: leeg, klakkeloos, zinloos, zonder eerbied - gebruikt. Zo maar een stukje van de Naam van de Heere Jezus als stopwoord. Of een gedeelte van een vloek waar de Naam van God in voorkomt. Of de Naam van God zonder de laatste letter. Bastaard vloeken zijn dat. Maar niet minder erg. 't Is evenzeer een aantasting van Zijn Naam en eer.

Is het wel zo erg?

Wat kan het je pijn doen als de Naam van God wordt misbruikt. Als Zijn Naam als een vloek gebruikt wordt. Toch merk ik ook weleens onder jongeren dat er een gewenning optreed. Als je er met hen over praat zeggen ze: "Het gebeurt zo vaak. En de mensen weten niet dat het niet goed is. Ze bedoelen er niets verkeerds mee." En het gevolg daarvan kan zijn dat kerkelijke jongeren van 14, 15 of 16 jaar vloeken of spotten met de dingen van de Heere en Zijn dienst. Gelukkig is het meer uitzondering dan regel, maar toch... Toch huiver je ervan als je hoort wat jongens in een groep kunnen zeggen. Wat is het nodig om er thuis als ouders met de kinderen over te praten. En als jij als jongere dit herkent in jouw vriendenkring? Breek er mee! Waarschuw je vrienden! Gods Naam is volgens de Bijbel heilig en kostbaar en mag daarom niet door de modder gehaald worden of misbruikt voor een onheilig doel.

Ik heb eens gelezen dat iemand schreef: Gods Naam is Zijn faam. En wat is dat waar! Bij ons dient een naam doorgaans alleen om de een van de ander te onderscheiden. Met Gods Naam is het anders. Als God Zijn Naam geeft, dan geeft Hij Zichzelf. Lees maar eens Exodus 3: 13-15. Mozes weet zeker als hij de Israëlieten in Egypte gaat vertellen dat God hen bevrijden gaat, dat ze zullen vragen: hoe is Zijn Naam? Die vraag betekent niet: hoe heet Hij? Maar: Wie is Hij? Kan Hij ons wel helpen? En wat moet Mozes dan zeggen? Dat zegt de HEERE Zelf. Alzo zult gij zeggen: IK ZAL ZIJN heeft mij tot u gezonden. De Heere zegt daarmee: Ik ben, Die Ik ben. Zoals Ik genoemd wordt, zó ben Ik. Met de ontheiliging van Gods Naam tasten we dus de Heere Zelf aan. De catechismus zegt in zondag 30 dat er geen zcnde is, die God meer vertoomt, dan de lastering van Zijn Naam.

Stilzwijgend aanhoren?

Maar, zeg je, hoe moet dat nu bij mensen die zeggen dat ze helemaal niet de bedoeling hebben om Gods Naam te lasteren? Ze gebruiken Gods Naam klakkeloos. En als je ze erop aanspreekt, dan zeggen ze: sorry, ik wil je niet kwetsen; ik bedoel er niets mee. Je komt zo'n houding nogal eens tegen bij mensen die van huis uit roomskatholiek zijn of in een milieu opgroeien waarin het normaal is om vloeken en krachttermen te gebruiken.

Toen ik als 19-jarige in militaire dienst kwam, was er bij ons onderdeel een majoor die tijdens de lessen Gods Naam werkelijk als stopwoord gebruikte. Het deed zeer, elke keer als hij Gods Naam zomaar misbruikte. Ik heb er tijdens de !es niet over gesproken. Dat durfde ik niet. En achteraf denk ik dat het beter is om dat ook niet te doen. Je moet ten opzichte van je meerdere ook je plaats weten. En dat brengt met zich mee dat je een leidinggevende op je werk of je docent in de les niet voor de groep ter verantwoording roept. Met lood in m'n schoenen en een gebed in m'n hart ben ik na afloop van de les naar de majoor gegaan en heb hem gezegd dat het niet goed was dat hij telkens de Naam van God gebruikte. Ik heb hem gevraagd of hij dat voortaan niet meer wilde doen. Hij keek me heel verwonderd aan en zei toen: "Nou, vooruit, omdat je het zo vriendelijk vraagt zal ik m'n best doen." En tijdens de volgende les deed hij inderdaad z'n best. En als het toch weer mis ging, was z'n reactie: "Sorry soldaat Mauritz." En tegen de jongens: "Ja, 'k heb hem beloofd dat hier niet meer gevloekt wordt. Daar houden we ons dus aan!"

We worden geroepen om te waarschuwen tegen het misbruik van Gods Naam. De catechismus zegt nadrukkelijk dat we dan niet mogen stilzwijgen en toezien. Als we dan blijven zwijgen maken we ons medeschuldig (HC, antw. 99). En als iemand dan zegt dat hij niet in God gelooft, dan moeten we er toch voor uitkomen. Soms komt dat inderdaad niet veel verder als simpelweg: "Let een beetje op je woorden..." Als er geen ruimte is voor een gesprek moet je niet een verhaal gaan afsteken. Dat maakt het soms alleen maar erger. Probeer duidelijk te maken dat jij het erg vindt en vraag er begrip voor dat jij er als christen moeite mee hebt dat de Naam van God misbruikt wordt. En als je gevraagd wordt waarom je daar moeite mee hebt, kun je uitleggen dat die Naam heilig is en grote betekenis voor je heeft.

Vrijmoedig spreken, hoe doe je dat?

Een aantal jaren geleden had de Bond tegen het vloeken als stationsreclame de tekst: "Spreek vrijmoedig over God, maar misbruik nooit zijn Naam". Een goede tekst: een waarschuwing met een positieve inzet. Vrijmoedig spreken over God. Dat wil zeggen dat we Zijn Naam belijden. Natuurlijk moet je dan tijd en wijze weten. Maar toch... Waar de liefde tot de Heere is, daar kun je niet zwijgen! Daar gaat de vreze Gods zwaarder wegen dan mensenvrees.

"Ja", zeg je, "maar dat is het nu juist. Ik mis de vrijmoedigheid daarvoor. Ik bid er wel om maar ik durf gewoon niet." Mag ik je dan een paar punten ter overweging geven:

* Blijf erom bidden. De Heere kan jouw vrees of verlegenheid wegnemen.

* Je hoeft je niet te schamen voor de Heere en Zijn dienst. De Heere is het waard om gediend te worden.

* Zoek aanknopingspunten in het persoonlijke contact. Toon belangstelling voor je klasgenoten of collega's. Als er vertrouwen groeit, kun je over je verlegenheid heen komen.

* Vraag een folder 'Wie God zegt...' aan bij de Bond tegen het vloeken (tel: 0318 - 512002 of email: [nfo@bondtegenvloeken.nl).

* Het gaat niet alleen om onze woorden, maar vooral ook om onze daden. Er is lang niet altijd echt ruimte om medescholieren en collega's te waarschuwen. Dat kan best wel een schuldgevoel geven. Ik denk vaak aan het gedicht 'Mijn buurman is vannacht gestorven, en ik heb geen woord tot zijn behoud gezegd'. Dat grijpt je soms aan. Dat is goed, want we zijn soms zo snel klaar met te zeggen: "Het helpt toch niet". En als de Heere een opening geeft voor een gesprek, benut de mogelijkheid. Maar bedenk bovenal: ons leven moet een leesbare brief zijn.

Stel je vrogen

Ds. P. Mulder en de heer J.H. Mauritz beantwoorden vragen van jongeren. Heb je vragen? Mail naar steljevragen@cbgg.nl. Je kunt natuurlijk ook schrijven naar Redactie Daniël, Stel je vragen, Postbus 79, 3440 AB  Woerden. Voor deze rubriek hoef je niet per se je naam erbij te zetten, maar dan krijg je ook geen antwoord als je vraag niet in Daniël beantwoord kan worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen