Drug: een drama

Wanneer we in de huiskamer staan, komen twee gasten van het opvangcentrum ons direct een hand geven. Ze willen graag weten wat we komen doen. De gasten met wie we gaan praten, hebben nog even geen tijd voor ons. Daarom krijgen we van Lianne, vrijwilliger van de Stichting en leidinggevende van de JeV, een rondleiding door het huis.

Elke verslaafde die opgenomen wil worden, moet echt gemotiveerd zijn. En zich aan de regels houden. Roken is streng verboden. Wie betrapt wordt tijdens het opsteken van een sigaret, krijgt extra corvee. Drie keer gesignaleerd worden met tabak betekent dat de leiding je de laan uitstuurt. Alcohol of drugs gebruiken levert meteen een schorsing op. Na drie weken mag de verslaafde bellen of hij terug kan komen. Uiteraard na een pittig gesprek. Iedereen moet elke dag aan de slag. Koken, wassen, houthakken in de loods of klussen in het huis.

Valse bevrijding

Als we de achtertuin bekijken, komt Ron aangelopen. Hij wil best met ons praten. Eerst vertellen we wie wij zijn en we geven hem een Daniël om te laten zien wat de bedoeling is. Marnix en Paul, twee jongeren uit Kapelle, zullen vragen stellen.

Ron zet wat tuinstoelen klaar en gaat er dan voor zitten. "Brandt maar los", zegt hij. "Als je mij maar heel laat." Marnix vraagt hem waarom hij aan drugs begonnen is. Ron vertelt: "Ik werkte in de horeca. Daar stond ik aan de deur om lastige klanten tegen te houden of naar buiten te werken en ik voelde me echt niet op mijn gemak. Toen kreeg ik van iemand een pilletje. 'Het kon geen kwaad', zei hij. Dat heb ik ingenomen en ik knapte er enorm van op. Ik kon de hele wereld aan. Het gaf een gevoel van bevrijding. Maar het was een valse bevrijding. Want het loste de narigheid van binnen niet op. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vier jaar was. Ik was net elf toen mijn vader overleed. Mijn moeder was verslaafd aan de drank. Het ging met mij van kwaad tot erger. Ik kwam in de gevangenis terecht. Daar heeft iemand gezorgd dit ik bij De Hoop opgenomen kon worden. Bij De Hoop zag ik dat mensen ook liefdevol met elkaar om kunnen gaan en dat wilde ik ook. Ik kwam van de drugs af. Maar na vijf jaar ben ik toch weer gaan gebruiken. Toen heb ik twee jaar gewoon op straat geleefd en bij McDonald's mijn eten uit de vuilnisbak gehaald."

Uw handen hebben mij gemaakt en bereid; maak mij verstandig, opdat ik Uw geboden lere.

Verkeerde vrienden

Intussen schuift Joost, een andere gast, ook zijn stoel bij. Hij was 15 toen hij met drugs in aanraking kwam. In het bedrijf van zijn vader zag hij mensen cocaïne gebruiken. Hij was benieuwd wat dat was en wilde het ook wel eens proberen. Hij zegt: "Het is zo moeilijk om er vanaf te blijven als je er eenmaal mee begonnen bent. Ik werd vrolijk van dat spul. Mssr dat duurde maar kort: een minuut of zes, zeven. Ik moest steeds meer gebruiken om hetzelfde effect te krijgen. Ik ging liegen, bedriegen en stelen en kwam in de gevangenis terecht. Mijn vrouw gebruikte ook. Zij zit nu bij De Hoop met onze tweeling. Ik blijf hier. Weet je, als je vrienden drugs gebruiken, dan ga je meedoen. Let alsjeblieft goed op met wie je omgaat." 

Ron vindt het onnodig te vertellen hoe cocaïne en heroïne eruit zien. Hij gebruikte allebei. Joost vertelt dat cocaïne op poedersuiker lijkt, heroïne is een lichtbruin poeder.

Niet alleen cocaïne en heroïne zijn gevaarlijk. Ook de stof die in een stickie (joint) zit, brengt schade toe aan je lichaam. Onder andere: hersenbeschadiging; verhoogde kans op schizofrenie; verzwakking van je weerbaarheid tegen ziekten. Een joint is net zo slecht als 15 - 20 sigaretten.

Afgekickt

Paul wil graag weten hoe Ron van de drugs af is geraakt. Ron heeft een vriend die bij de Stichting werkt. Die heeft ervoor gezorgd dat hij nu hier zit. "ik ben niet meer bang om terug te vallen. God heeft mij zo duidelijk bewaard voor nog ergere dingen. Hij heeft mij door middel van mijn vriend hier gebracht. Hier leer ik mijn problemen op te lossen in plaats van ze te verstoppen. In twee jaar tijd ben ik wel 20 keer afgekickt, inclusief cold turkey: je vreselijk ziek voelen. Behalve de laatste keer. Toen is dat me bespaaard gebleven. Ik moet alles loslaten waarop ik mijn vertrouwen wil stellen: veel geld, vrienden, mijn kracht. Alleen dicht bij God leven houdt mij van de drugs af. En wat de toekomst brengt? Wat God wil. Ik hoop naar een Bijbelschool in Engeland te gaan." Ook Joost is vol goede moed voor de toekomst. Hij wil graag een eigen schildersbedrijf starten en over drie jaar de zaak van zijn vader overnemen. Hij zegt tegen Paul dat je niemand kunt dwingen om af te kicken. "Je moet het echt zelf willen. Daar wordt in huis ook erg op gehamerd. Alles zelf regelen, vragen en doen. In afhankelijkheid van God."

Durf 'nee' te zeggen

Ter afsluiting van het gesprek vragen Marnix en Paul of de twee ex-verslaafden nog iets willen zeggen. Joost herhaalt wat hij eerder aangegeven heeft: "Zoek goede vrienden, ga nooitmeedoen om stoer te lijken en durf 'nee' te zeggen. Vertrouw niet op mensen, maar op God." Ron zegt heel nadrukkelijk: "Blijf er vér vandaan. Je gaat de diepte in. Alle normen en waarden vervagen. Je doet je familie onnoemelijk veel pijn. Je bent door God gemaakt om te leven, niet om jezelf te slopen. Het is het allemaal niet waard."

We nemen afscheid van Joost en Ron. Terwijl we naar binnen lopen om met de directeur na te praten, horen we Ron roepen. We kijken om en zien hem met de Daniël zwaaien. Of hij die mag houden om te lezen. Waarom niet?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen