Een ruige reis

Na een lange vliegreis kwamen we op 26 juni in Vancouver aan. Enkele gemeenteleden uit Chilliwack wachtten ons op om ons met busjes naar de kerk te brengen, waar de maaltijd gereed stond. De eerste dagen zouden wij in gastgezinnen in Chilliwack verblijven. Een verblijf in gastgezinnen is interessant. Deelnemers en gastgezin wisselen ervaringen uit. Ze praten over Nederland en het blijkt al heel snel dat er allerlei lijntjes lopen tussen Canada en Nederland, waarover beiden hun zegje kunnen doen. Tegelijk leren jongeren er snel veel over het leven in Canada.

Op vrijdag gingen enkele gemeenteleden met ons mee om de eerste watervallen te laten zien. We kwamen bij een bron, die heet water opborrelde - het stonk er overigens vreselijk - en we beklommen een steile berg. Het hoogtepunt van de dag was wel de barbecue aan Cultus Lake. Niet alleen jongeren waren aanwezig, er waren zelfs verschillende gezinnen, zodat we kennis konden maken met jong en ouder.

Dat Canadezen van sport houden, bleek deze avond ook, toen ze met ons volleybalden. Niet iedereen deed met het spel mee, maar de kijkers hadden voldoende vertier in het gesprek met elkaar. Je hoorde Nederlands, Engels of een mengsel van die twee talen.

Zaterdag reden we al vroeg door een donker woud naar de Chilliwack River, waar we met Canadezen zouden raften. Er bleek onduidelijkheid te bestaan over de keuze van de tocht. Moesten we de moeilijker of de makkelijker tocht nemen? De raftleiding zorgde voor de oplossing. Wie nog nooit had geraft, moest voor de makkelijker tocht kiezen. Na een uitgebreide instructie gingen we als Nederlanders de boot in.

Al spoedig hoorden we onze kapitein bevelen geven: 'and paddle', 'left back', 'stop' en 'forward'. Het moet toch niet zo goed gegaan zijn, want bij de eerste rustplaats wilde de kapitein er Canadezen bij hebben... Tijdens die rustpauze bezochten we een waterval. Niets bijzonders? Toch wel. Omdat we speciale raftpakken aan hadden, konden we dwars door de waterval heen lopen. We voelden de kracht van het kletterende water op ons lijf.

Bij een volgende pauze kregen we de kans om in de rivier te zwemmen. Eigenlijk viel er helemaal niet te zwemmen: wie zich in het water gooide, werd door de stroom meegesleurd. Voordat de tocht voorbij was, namen we een forse stroomversnelling die niet zonder gevaar was. Maar de kapitein loodste ons er keurig doorheen en niemand raakte overboord.

Die avond hield ds. P. van Ruitenburg een 'topic', een Bijbelstudie. De studie was bedoeld voor Canadezen en Nederlanders, maar er was iets misgegaan met de communicatie. De Canadezen dachten, dat hij in het Nederlands zou spreken. Omdat zij dat toch niet zouden verstaan, waren de meesten van hen maar weggebleven. In de studie behandelde dominee een aantal Hebreeuwse kernwoorden uit de Bijbel. We liepen de betekenis van 'hanan' na, een woord dat verband houdt met 'genade'. We probeerden de vertaling van 'chesed' te geven, dat onder andere met 'goedheid' is weergegeven. Na de pauze vertelde dominee iets over het kerkelijke leven in zijn Canadese gemeente.

Omdat hij op zondag in het Engels zou preken, gaf hij zaterdagavond al aan waarover de preken zouden gaan. Op zondagmorgen preekte hij over Exodus 32, waar staat dat Mozes pleitte voor het zondige volk. 's Avonds ging de preek over de zondag die "Uw wil geschiede" uitlegt. Onder andere met voorbeelden uit zijn eigen leven lichtte ds. Van Ruitenbnrg deze moeilijke bede toe.

Na de avonddienst zongen jongeren uit beide landen in de kerkzaal. Drie instrumenten zorgden voor de begeleiding: het orgel, de piano en de dwarsfluit. Uiteraard klonken er psalters, maar wij stimuleerden de Canadezen om ook Nederlandse liederen te zingen uit onze kampbundel. We besloten de avond met Lukas 19: 41-42, waar staat dat de Heiland tranen schreit over Jeruzalem. Hij roept zijn 'vijanden' op om op deze dag te bedenken wat tot hun eeuwige vrede dient. Op deze dag staat er. Dat is de dag dat het evangelie verkondigd wordt. Vandaag is dat gebeurd. Op deze dag. Dat is de dag van onze jeugd, als er geen pijn geleden wordt en het zonnetje van voorspoed schijnt.

Voordat we vertrokken uit Chilliwack, overhandigden we aan de voorzitter van het schoolbestuur, ds. Van Ruitenburg, de collecte die we voor hun school gehouden hadden. De school kampt met een tekort van $ 100.000,-. Het hele bedrag konden wij niet voldoen, maar met elke bijdrage was men blij.

Maandagmorgen vertrokken we uit de gastgezinnen. We hadden nog tweeënhalve week voor de boeg om de schoonheid van Vancouver Island en de Rocky Mountains te ontdekken.

Het werd een tocht waarop we onder andere walvissen, beren en wapiti's zagen en fotografeerden. Veel bekijks kregen ook de besneeuwde, kale rotsbergen, de indrukwekkende watervallen en de lieflijk blauwe meren. Maar behalve dat we aandacht hadden voor mensen, dieren en dingen, kreeg het Woord Gods aandacht, dat ook jongeren wijs maakt tot zaligheid I En dat is het Woord, dat blijft tot in eeuwigheid!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen