Pelgrimage

Gij doet mij pelgrimeeren langs de wegen, 

die, steil en smal, gaan op de grenzen aan 

van 't land dat 'k schouwen mocht, zoo schoon gelegen, 

dat ik U bad: Laat mij daar binnengaan. 

Zoo werd 'k een trekker, Heer, bij Uw genade, 

die mij meedoogenloos drijft uit 't gedruisch 

der wereld waar 'k mij in verlies, naar paden, 

die altoos weer beginnen bij Uw kruis. 

Als ik mijn lust hier vind aan d' ommegangen 

der schoonheid die m' aan aardsche kim verrees, 

zing 'k los en luchtig 't liedje van verlangen, 

wijl ik het moeizaam verder trekken vrees. 

Maar Gij gunt mij geen rust, opdat 'k versterve 

aan de bekoring van een veiligheid, 

waarbinnen ik elk uitzicht weet te derven 

op horizonnen achter dezen tijd. 

En neem ik daar Uw Naam nog op mijn lippen, 

met 't hart blijf ik heel ver van U vandaan, 

tracht in een vroom begrippenspel t' ontglippen 

aan de waarachtigheid van Uw bestaan. 

Totdat G' U niet langer laat verdringen 

en plots mijn zekerheid zóó stuk komt slaan, 

dat, naakt voor U, ik U zou willen dwingen 

met Uw gena te worden aangedaan. 

Dan hebt Ge mijn afkeerigheid gewroken, 

dan wankel ik weer op Uw steilten aan 

als Jacob, in mijn kracht opnieuw gebroken; 

de schaduw van Uw kruis is nooit t' ontgaan. 

Dan heb ik mij weer zoo aan U verloren, 

als stonden reeds mijn voeten in de stad, 

waar ik, Uw kind, U zoo zal toebehooren 

alsof Gij mij nog nooit verloren hadt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen