Werkende moeders

Ooit was het chique om in het midden van de zomer een melkwitte huid te hebben. Daaraan kon men zien dat je van stand was, en niet met de arbeiders in de brandende zon op het land hoefde te werken. Tegenwoordig is het juist chique om een kleurtje te hebben. Dat betekent immers dat je een zonnebank, of misschien zelfs een luxueuze zonvakantie kunt betalen. Iets vergelijkbaars is er aan de hand met de positie van meisjes en vrouwen in onze samenleving. Vreselijk, wat waren het barre tijden waarin de moeders net als de vaders hele dagen moesten werken, omdat het gezin anders de winter niet doorkwam. Gelukkig maakte de economische voorspoed het mogelijk dat moeder thuisbleef en dat vader in z'n eentje kostwinner was. Volgens mij is dat inderdaad het toppunt van welvaart: dat vrouwen fulltime voor de kinderen kunnen zorgen. Heerlijk toch, voor de kinderen? Heerlijk toch ook voor moeders en vaders, die niet meer hele dagen hoeven werken om daarna in schaarse avonduurtjes de kinderen op te vangen, het eten te koken, de was te doen en ook nog eens eventjes de benen te kunnen strekken. Als een goede rolverdeling financieel mogelijk is, dan is dat toch geweldig?

Maar tegenwoordig moeten vrouwen werken. Van feministen, die gruwen van huismoeders. Van politieke partijen, die vinden dat iedereen de arbeidsmarkt op moet. Van mannen, die uitrekenen welke grote en mooie huizen je kunt bekostigen met een dubbel inkomen. En van de publieke opinie, die aangeeft dat je niet meer meetelt als je achter een aanrecht staat.

Verrijking

Ik ben daar tegen. Ik vind het groots als vrouwen het belang van hun kinderen stellen boven dat van een mooi huis. Huismoeders zijn, volgens mij, het belangrijkste instrument tegen normverval en criminaliteit. Heldinnen zijn voor mij geen dames die veel op helden lijken, maar vrouwen die zich dwars tegen de stroom in over de jeugd en dus over ons aller toekomst ontfermen.

Maar daarmee is niet alles gezegd. Er is immers een groeiende groep jonge, vaak hoogopgeleide moeders die zelf graag nog wat blijft werken. Nee, niet om geld of carrière, maar eenvoudig omdat ze er plezier aan beleven, omdat ze het inwendig als een verrijking ervaren, omdat ze behoefte hebben hun studie in praktijk te brengen en om te woekeren met bepaalde talenten.

Deze jonge moeders kijken mij aan, en met mij al die jonge vaders die met ze getrouwd zijn. "Hé, pappa, kun jij ook niet eens wat doen? Het zijn ook jouw kinderen hoor! Waarom zou jij veertig uur per week buitenshuis werken, en niet bijvoorbeeld tweeëndertig of vierentwintig?" Ze wijzen dan op onderzoeken, waaruit blijkt dat mannen die dat doen er zelfs gelukkiger van worden...

Scheppingsorde

"God wil het", zeiden de kruisvaarders, en ze togen naar Jeruzalem. Maar dat is te gemakkelijk. Zeker, ik geloof in de scheppingsorde, dat God mannen en vrouwen een afzonderlijke roeping heeft gegeven en dat we de orde van God niet moeten omkeren. Maar of dit nu per definitie moet leiden tot een verdeling van veertig uur buitenshuis voor de man tegen nul uur buitenshuis voor de vrouw? Zó staat het in elk geval niet in de Bijbel. En toch moeten we met elkaar wel een aantal zaken vasthouden.

In de eerste plaats het belang van de kinderen. Zij mogen niet de dupe worden van onze drang om buitenshuis mooie en belangrijke dingen te doen. Moeders én vaders zullen hun verantwoordelijkheid moeten nemen. En ik stel voor dat alleen vaders, die de eigen verantwoordelijkheid waar maken, nog stenen werpen...

In de tweede plaats moeten we Gods orde vasthouden. De kostwinning buitenshuis is in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de vader, het huishouden en de zorg voor de kinderen komt in de eerste plaats aan de moeder toe. Zie ook het huwelijksformulier. Het is Gods roeping. Wie dat wil omkeren, komt vroeg of laat in problemen met de 'bekwaammaking', waarvan we geloven dat God die bij de roeping geeft.

Tenslotte moeten we het belang van de samenleving in het oog houden. Lichtvaardig denken over opvoeding past niet bij klagen over die jeugd van tegenwoordig. Juist in onze jachtige samenleving zijn betrokken opvoeders onmisbaar. En dan nóg iets over de samenleving. De Franse regering treft op dit moment extra (financiële) regelingen voor vrouwen die nog kinderen willen krijgen. Ze vreest dat door het gebrek aan jeugd ten opzichte van ouderen de pensioenen onbetaalbaar worden! Kun je nagaan waar je uitkomt als je blind achter de feministen aanrent.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen