Gevraagd: docenten m/v

Sommigen van jullie hebben de examens net achter de rug; anderen leven er nog naar toe. Het is een afsluiting van een belangrijk deel van je leven: vijf of zes jaar, waarin je behoorlijk veranderd bent, je periode op het Voortgezet Onderwijs. Je zwaait af, je gaat studeren, je gaat werken. En een paar jaar later denk je nog eens terug aan je schoolperiode. Het was toch wel gezellig...

Toch zijn ze er: jongeren die examen hebben gedaan, hun diploma hebben behaald, afgezwaaid zijn, maar na een paar jaar de school weer binnenkomen. Maar nu als docent Aardrijkskunde of Duits. Opeens staan ze aan de andere kant van de klas. Iets voor jou?

Het was een druilerige novemberdag in 1999. Van negen tot elf uur had ik een werkcollege 'Bestuursrecht' gevolgd. Die morgen wist ik het zeker: dit is het niet! Al langer had ik de gedachte dat ik een verkeerde studiekeuze gemaakt had. Rechten in Leiden was toch niet wat ik ervan verwacht had. Langzaam groeide ik er vanaf. Na lang aarzelen besloot ik toch eens op m'n 'oude school' bij wat docenten te gaan informeren. "Zou het onderwijs iets voor mij zijn?" Mijn docent Duits overtuigde me. "Als je er wilt zijn voor de jongeren, dan zijn ze er ook voor jou. We hebben nog een vacature van twaalf uur."

Het was wel even slikken. Zes jaar had ik op de Guido de Brès in Rotterdam doorgebracht. Nooit had ik aan het onderwijs gedacht. Toch begrijp ik nu niet, dat ik ooit iets anders had willen doen. Na mijn benoeming hield ik maar één vraag over, de vraag van die 3HAVO-leerlinge: "Zou ik wel orde kunnen houden?"

Lerarentekort

Het tekort aan leraren heeft de laatste jaren het onderwijs in de greep gehouden. Dit gaat ook het reformatorisch onderwijs niet voorbij. Op sommige scholen kunnen soms vakken niet gegeven worden omdat er geen docenten zijn! Er is dringend behoefte aan jongeren die bewust de keus voor het onderwijs maken. In het basisonderwijs is er vooral behoefte aan jongens, die zichzelf willen inzetten voor het jonge kind. Kinderen die afhankelijk en aanhankelijk kunnen zijn. Kinderen, die je jong houden, die je kunt sturen. Maar bovenal kinderen aan wie je, door middel van de Bijbelvertelling, de kernboodschap van zonde en genade mag en moet doorgeven.

In het voortgezet onderwijs is dit niet wezenlijk anders. Toch zijn er verschillen. Misschien zijn dat verschillen waardoor je juist wilt kiezen voor het voortgezet onderwijs. De leerlingen zijn ouder, stellen andere vragen, verkennen grenzen, veranderen van basisschoolkind in een puber om door te groeien naar jong-volwassene. Er zijn vacatures genoeg. De nood is op sommige scholen hoog. Zou je er eens over na willen denken? De reformatorische scholen zijn uit de nood geboren. Heb jij daarin misschien een taak?

Voor de klas

Mij wordt nogal eens gevraagd, of het niet saai is: elke les Duits, elk jaar weer diezelfde hoofdstukken en zelfde oefeningen. Mijn antwoord luidt daarop steevast: absoluut niet, de leerlingen zijn namelijk elke dag weer anders. Elke dag beginnen we klassikaal met het gedeelte uit Gods Woord dat op het Bijbelrooster staat. Juist dan is er de mogelijkheid om iets door te geven van het Evangelie, de boodschap van Adam en Christus. Wat is het dan rijk dat we in Psalm 72 vers 17 lezen: "Zijn Naam zal zijn tot in eeuwigheid; zolang als er de zon is, zal Zijn Naam van kind tot kind voortgeplant worden." Dat geeft verwachting, maar die tekst wijst ook op de grote verantwoordelijkheid van een leerkracht. Het geeft bij mij vaak het besef dat er niet zomaar vijfentwintig poppetjes voor me zitten, maar jongeren met een ziel voor de eeuwigheid. Jongeren die vaak - net als hun docent - bezig zijn met deze aarde, met zichzelf en hun omgeving. Jongeren die vaak met vrijpostigheid en brutaliteit onzekerheid en vragen proberen te overschreeuwen. Het is fijn als je in een persoonlijk gesprek door de ruwe bolster heen mag prikken en hun werkelijke verhaal te horen krijgt. Op die manier kun je iets betekenen als begeleider, of als identificatiefiguur. Want hoewel enthousiasme voor en grondige kennis van je vak onmisbaar zijn, toch moet het 'kind' voorop staan.

Dat betekent niet dat alle leerlingen dan ook helemaal gemotiveerd zijn voor jouw vak. Maar leerlingen die mij hebben gehad of mij nu nog hebben, herkennen de uitspraak: "Je hoeft Duits niet leuk te vinden, als je het dan maar niet erg vindt om hier te zijn".

Eigenschappen

Moet je bepaalde eigenschappen bezitten om voor de klas te kunnen staan? Ik zou er twee willen noemen: gevoel voor humor en relativeringsvermogen. Tegelijkertijd moet je - vooral in het begin - rechtvaardige beslistheid uitstralen. De leerlingen moeten weten dat er grenzen zijn en wie die grenzen bewaakt. Consequent zijn is daarom belangrijk. Verder zou ik je vooral willen oproepen om zoveel mogelijk jezelf te blijven.

Leerlingen prikken dwars door een masker heen. Overigens kunnen we ook voor de klas zonder de Heere niets doen. Lesgeven begint met knieënwerk thuis!

Orde

Ridderkerkse leerlingen maken een behoorlijk deel van de leerlingen op de Guido de Brès uit. Omdat ik oorspronkelijk uit Ridderkerk afkomstig ben, was het mogelijk dat ik leerlingen zou krijgen, die ik daarvoor al kende uit de kerk. Vooral het eerste jaar gaf dat weleens wat wrijving. Ik citeer daarvoor een stukje uit mijn dagboek van 2 februari 2000, de tweede dag dat ik lesgaf. "Vlak na mijn benoeming was onze buurvrouw met een licht nerveuze trek bij ons thuis komen vertellen dat haar kleindochter Miranda had gezegd: 'We gaan hem eens lekker uitproberen. Eens kijken of 'tie orde heeft.' Het had de buurvrouw een slapeloze nacht bezorgd. Ze had daarom uiteindelijk besloten om me vooraf maar op de hoogte te stellen van de snode plannen. Miranda zit in 2HA1. Ik was extra alert. Na mijn algemene verhaal plaatste ik me ontspannen op het voorste bankje. 'Jongens, ik heb nog wat en het gaat over Miranda...' Dat miste zijn uitwerking niet. Het werd muisstil en Miranda kroop met een rood hoofd achter haar boeken weg en kleurde hevig. Na een lange stilte zei ik: 'Miranda heeft beloofd dat ze me gaat uitproberen; ze gaat kijken of ik wel orde heb'. Miranda kroop bijna onder haar bankje. Even liet iedereen alles bezinken. Langzaam zei ik er nog achteraan: 'Jongens, jullie hebben het allemaal gehoord! Miranda, sterkte ermee en zet 'm op!' Van klas 2HA1 heb ik geen last meer gehad."

Tot ziens... als collega!

Is je belangstelling gewekt, ga dan praten met je decaan. Vraag je docenten eens wat zij ervan vinden. Het beroep 'leraar' is echt de moeite waard. Natuurlijk is er veel meer te vertellen. Denk dan aan behoorlijk wat anekdotes, ervaringen in onze laptopklas, onvergetelijke personeelsreizen, onze excursieweek, de bergen nakijkwerk, de vergaderingen, de fijne collega's, enzovoorts. Voor die verhalen kom je maar eens langs. Tot ziens... als collega!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen