Ja da-ag!

Ze hebben me gevraagd de jeugdvereniging te leiden.

Dank je wel zeg, op zaterdagavond. Heb je de hele week gewerkt, kun je je op zaterdagavond nog eens in je pak hijsen om een vereniging voor te zitten, 't Is goed! Zaterdagavond zou ik niet eens kunnen. Dan gaan we op visite. We hebben een grote familie en dat moet je toch ook bijhouden. Zeg nou zelf, daar heb je ook verplichtingen aan. En als ik niet op visite ga, ben ik graag thuis. Rustig een beetje de krant lezen, of een boekje. Op m'n werk is het altijd snel, snel, snel, en dan heb je het aan het eind van de week wel gehad.

Waarom zeg je nou niets? Dat is toch zo! Er zijn genoeg anderen, hoor!

Trouwens, ik hoef er bij m'n vrouw ook niet mee aan te komen, dat weet ik zo wel. Alsof die het leuk vindt om een hele avond alleen te zitten. Alleen de kindertjes naar bed doen. Alleen koffiedrinken. Nee, ik praat er niet eens over met m'n vrouw. Het is niets voor haar om zo'n zaterdagavond alleen thuis te zijn.

Bovendien, als ik het doe, wil ik het wel goed doen. Dus dat betekent ook nog eens een avond voorbereiden. En dan een vergadering zus en een bijeenkomst zo. Ik weet hoe dat gaat. Mij hoef je niets te vertellen. Weet je wat: ze zoeken maar een ander!

Waarom kijk je zo? Doe jij het dan! Het is toch waar wat ik zeg?

Wat zeg je? Of ik het ook meegenomen heb in mijn gebed? Of ik dit verzoek aan de Heere heb voorgelegd?

Nou ja, zeg... Hoezo?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen