Zorg voor de naaste

Het is onze persoonlijke plicht zorg te hebben voor onze naaste. Daarmee kunnen we niet onze zaligheid verdienen. Uit genade zijt gij zalig geworden, niet uit de werken! Maar werken van barmhartigheid en weldadigheid zijn wél nodig, zegt Henry. Leden van de vrouwenvereniging kunnen verwachten, dat een beroep gedaan zal worden om 'iets' te doen, want in de doelstelling van de meeste vrouwenverenigingen staat dat ze "(financieel) kerk, zending, evangelisatie en andere werken van barmhartigheid steunen" en "de onderlinge band binnen de kerkelijke gemeente in het algemeen en tussen de leden in het bijzonder bevorderen."

Tijdens de presidentesvergadering dachten we na over het meeleven binnen en buiten de vereniging. Wat doen we als ergens blijdschap of verdriet is? Hoe is het met de zorg voor onze naaste? Veel presidentes gaven aan hoe hun vereniging daarmee omging. Allerlei concrete situaties kwamen naar voren en het is zeker nuttig om daar eens kennis van te nemen.

Kaarten sturen en op bezoek gaan

"Elke verenigingsavond versturen wij kaarten naar mensen voor wie voorbede of dankzegging gedaan wordt of die genoemd worden in de kerkbode in verband met ziekenhuisopname, jubilea, huwelijk en geboorte. Soms geven leden namen door van langdurig zieken of eenzamen. We sturen als vereniging een kaart, maar stimuleren ook de leden om persoonlijk een kaart te sturen. leder lid krijgt een blaadje met namen en adressen van de genoemde personen."

"Wij sturen niet alleen kaarten, maar gaan ook op bezoek. Op de verenigingsavond wordt gevraagd wie op kraambezoek, ziekenbezoek of op kennismakingsbezoek kan gaan. Wij gaan ook op bezoek bij ouderen. De kerkenraad geeft ons een overzicht van leden boven de 70 jaar. Wie in de buurt woont, brengt een bezoekje. Rond de kerst brengen we bij ouderen, zieken en gehandicapten een fruitmandje. De kerkenraad schenkt een boek, wat wij meteen rondbrengen. Als het uitkomt, ga je even naar binnen. Ouderen kunnen heel eenzaam zijn. Ze zijn soms zo blij als je tijd hebt voor een praatje!"

Activiteiten voor ouderen

"Wij organiseren driemaal per jaar een bejaardenmiddag. We maken de zaal gezellig en zorgen voor een lekker gebakje bij de koffie. De dominee of een ouderling heeft de leiding. Er wordt ook een spreker gevraagd. Eén keer per jaar blijven de ouderen eten. Sommige dames koken soep, anderen smeren en beleggen de broodjes."

"Onze vereniging verzorgt tweemaal per jaar een avond in ons verzorgingshuis. Op de verenigingsavond wordt gevraagd wie er meegaat, wie een auto ter beschikking heeft, wie wat bakken wil en wie een gedicht of verhaal wil voorlezen. We hebben veel leden, zodat genoeg mensen hiervoor beschikbaar zijn. Velen vinden het fijn om hieraan mee te werken!

Een ouderling heeft de leiding en verzorgt de meditatie. Wij helpen mee om de koffie met onze traktatie rond te delen. Ouderen die niet naar de conversatiezaal kunnen komen, worden in de pauze door ons bezocht. We geven dan een kopie van het voor te lezen gedicht en een klein presentje. Vaak zijn dit heel waardevolle avonden!"

"Wij gaan eenmaal per jaar met de ouderen uit de gemeente een dag uit. Via de kerkbode wordt gevraagd wie mee wil en wat het doel is van onze reis. Meestal geven heel wat ouderen zich op. Sommige mensen benaderen we persoonlijk, omdat een uitnodiging in de kerkbode voor hen niet voldoende is. Wij zorgen dat er voldoende leden meegaan om de zorg voor de ouderen op zich te kunnen nemen. Soms stelt een jongere zich beschikbaar voor kinderopvang, zodat andere leden met de reis meekunnen. Onze kerkenraad betaalt de bus!"

Andere werkzaamheden

"Het samenbindend bezig zijn kan ook betekenen koffie schenken tijdens de jaarlijkse gemeenteavond, een zendingsavond en de kerstzangavond. Verder maken we in de vacante periode of als er een nieuwe dominee komt de pastorie schoon. Eén keer per jaar zetten we als vrouwenvereniging samen met andere vrijwilligers de schouders onder de grote schoonmaak van de kerk. Het is heel gezellig om met elkaar zo'n grote klus te klaren."

Hulpverlening

"In elke gemeente zijn mensen die om een of andere reden eenzaam zijn. Bij ons in de gemeente is een jonge vrouw die moeilijk contact kan krijgen met anderen. Ze gaat naar de kerk, bezoekt een vereniging, maar zit verder veel alleen. Ze heeft eigenlijk niemand. Een van onze leden - die haar wat beter kende - stelde voor om te proberen dat isolement te doorbreken. We hebben daar als bestuur over gesproken. Daarna zochten we contact met haar en het is nu zo dat elke week iemand van ons bij haar op bezoek gaat. We houden het beperkt tot een zestal vrouwen. Zij vormen als het ware een kring om haar heen. Deze vrouwen hebben ieder hun eigen manier om met haar om te gaan. De een zorgt voor wat lekkers bij de koffie, de ander is creatief met haar bezig en een volgende neemt haar soms mee naar een tentoonstelling of wat dan ook.

Het bleek echter dat nog meer mensen extra aandacht konden gebruiken. Het werk breidde zich uit. Dat was voor ons als vrouwenvereniging te veel. Nu doen we het samen met een groep vrijwilligers, die zich beschikbaar stelt voor dit werk. Daardoor kunnen we meer doen dan wij ooit als vrouwenvereniging hadden kunnen doen. De kerkenraad weet van de hulp die geboden kan worden. Zij wijzen ons op mensen die hulp nodig hebben of zij raden anderen juist aan contact met ons op te nemen. Als er aan de hulp kosten verbonden zijn, neemt de diaconie die voor haar rekening. We hebben door dit werk zeker meer oog voor de anderen in de gemeente gekregen."

Naardat wij er toe in staat zijn

Wat door de ene vrouwenvereniging gedaan wordt op het terrein van de hulpverlening, kan niet zomaar worden nagedaan door een andere vrouwenvereniging. Maar ieder kan - op de manier die bij de gemeente en de vereniging past - zorg hebben voor de naaste. Elke vereniging kan ook om zich heen kijken en zoeken of die zorg niet uit te breiden is. Hebben we echt wel oog voor onze naaste? Laten we niet veel leed en zorg in de gemeente aan ons voorbijgaan, waarbij we de helpende hand hadden kunnen (en moeten) bieden? Het is onze plicht!

Ik begon met een citaat van Matthew Henry. Daarin zegt hij: Naardat wij ertoe in staat zijn.

We hoeven niet bóven ons vermogen zorg te hebben voor onze naaste, maar wel... naar ons vermogen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen