Met het schoudertasje vol folders de straat op

Veel van de eerste christenen waren wervende evangelisten en zendelingen, zo blijkt uit de Handelingen. Gaat dan heen in de gehele wereld, predikt het evangelie aan alle creaturen, zo luidde de opdracht die Jezus aan Zijn discipelen gaf. Niet lang na de Hemelvaart gaat God Zelf voor de vervulling van deze opdracht zorgen. Jakobus, Petrus en Johannes worden geroepen om het evangelie onder de Joden te verkondigen. Paulus, Barnabas en Silas worden naar de heidenen gezonden. En ook Timotheüs en Titus hebben hun werkterrein onder de heidenen gehad. Zo heeft de kerk vanaf het allereerste begin geëvangeliseerd.

Ook de Gereformeerde Gemeenten, die in 1907 ontstonden, erkende dat evangelisatie nodig was. Daarom benoemde de Gereformeerde Gemeenten in 1930 de eerste 'beroeps'evangelist: J. van de Panne. De evangelist, die als colporteur langs de deuren trok en probeerde boeken en folders aan de man te brengen, begon zijn werk in Zeeuws-Vlaanderen. Later breidde hij het uit naar Brabant en Limburg.

Makkelijk werk was het niet. De 'commissie voor inwendige zending' meldde de synode dat "het dikwijls groote moeite kost om een begrip van Romes schandelijke en schrikkelijke dwalingen in te prenten aan de menschen die soms in groote getale rondom uw colporteur samenscholen."

Verzet tegen het werk van de 'colporteur' Van de Panne was er ook. Een Roomse priester presteerde het een Bijbel, die door Van de Panne aan mensen gegeven was, in beslag te nemen en te vernietigen.

Part-time evangelist

Tegenwoordig tellen de Gereformeerde Gemeenten niet één, maar niet minder dan zes full-time evangelisten. Het werk omvat meer dan langs de deur trekken. In Amsterdam is Krijgsman (49) als evangelist werkzaam vanuit de evangelisatiepost 'Simon de Looier'. "De post staat aan de Looiersgracht, nog net binnen de grachtengordel van de Jordaan, vroeger een heel bekend arbeidersgebied. Ik werk daar, maar ook we! in een groter gebied. De Ten Katestraat, bijvoorbeeld, waar ik wel eens vrijdags met een vrijwilliger met een kraam op de markt sta om gesprekken aan te gaan, folders en Bijbels uit te delen. Een gebied waar veel buitenlanders wonen. Mensen gaan je kennen omdat je iedere keer op de markt staat."

Krijgsman foldert ook in de Kalversstraat. "Altijd druk. Er is een mobiele kraam in de maak, zodat ik ook daar met een kraampje kan staan. Het voordeel is dat een kraam meer mensen trekt en ik zo sneller tot een gesprek kom." Ook de Dam hoort bij het werkterrein.

Heel Amsterdam bereiken is een illusie. "Amsterdam is zo groot, dat ik natuurlijk nooit heel de stad alleen kan bevatten. Daarvoor zijn wel dertig evangelisten nodig."

Krijgsman begon in augustus 2001 met zijn evangelisatiewerk. "Daarvoor doceerde ik godsdienst op de Driestar en op de Lodenstein en was ik pastoraal medewerker in zorgcentrum Beth-San, in Moerkapelle, De eerste tijd heb ik mijn werk nog gecombineerd met Beth-San en was ik dus part-time evangelist."

De vraag waarom hij evangelist is geworden, beantwoordt hij voorzichtig. "Een roeping, ja zo kan ik het wel noemen. Ik heb het niet zelf gezocht." Een evangelist wordt niet aangenomen door een curatorium. "Het Deputaatschap zet een advertentie in De Saambinder en iedereen die zich geroepen voelt kan een brief sturen en eventueel worden uitgenodigd voor een gesprek. Daar wordt gesproken over de motieven om te reageren. Er zijn dus raakvlakken met een curatorium. Er staat trouwens in de advertentie ook bij, dat bij de kerkenraad informatie over de kandidaat zal worden gevraagd. Geen curatorium, wel een heel nauwkeurig onderzoek door het Deputaatschap."

Schoudertasje vol

Evangelist-zijn verschilt duidelijk van het ambt van predikant: "Een predikant is herder en leraar. Dat herderlijke aspect treedt meer naar de voorgrond dan bij evangelist of zendeling. Een evangelist is meer wervend bezig om mensen die afgedwaald zijn of buitenkerkelijken te brengen onder Gods Woord. Een evangelist staat - in de goede zin van het woord - veel meer tussen de wereldse mensen. En een predikant tussen kerkmensen. Hij heeft al een bestaande gemeente."

Of evangelist zijn daarom moeilijker is? "Niet moeilijker, maar wel anders, omdat een evangelist alleen staat. Hij kan niet terug vallen op een kerkenraad. Moeilijke beslissingen moeten alleen worden genomen." De Amsterdamse evangelist is gewend om vroeg te beginnen. "Dan werk ik eerst alle e-mail door, met bijvoorbeeld vragen van jongeren of ouderen die een vraag hebben naar aanleiding van een inleiding. Daarna telefoontjes van bijvoorbeeld mensen die gevraagd hebben om terug te bellen. Mensen die bijvoorbeeld een gesprek willen hebben. Om tien uur komen twee vrijwilligers uit de classis Amsterdam die de inloop bemensen. Ik heb de gewoonte om een bakje koffie met ze te drinken. Dat is belangrijk, want die mensen zijn echt onmisbaar. En ook zij kunnen met vragen zitten. Bijvoorbeeld: wat moeten wij doen als die en die straks in de inloop komt? Tussendoor eet ik wat en na het eten probeer ik de straat op te gaan. Met het schoudertasje vol folders."

Bang is Krijgsman niet. "Bang is niet het goede woord. Een vrijmoedige geest is wel nodig. Daar mag om worden gevraagd. En ook of de Heere mensen op mijn weg wil plaatsen. Dat geldt ook voor de inloop. Het kan wel eens zijn dat ik al die mensen zie lopen en denk: moet ik die allemaal aanspreken? Maar dan moet ik toch beginnen en mijn ervaring is dat de Heere dan toch vrijmoedigheid wil geven. En moet ik mij schamen voor deze God? Dan durf ik, dan mag ik mensen aanspreken."

11 september

Het blijft niet bij een folder geven. Krijgsman probeert - als de mensen niet te veel haast hebben - een gesprek aan te knopen. "Als mensen de folder niet willen hebben, dan vraag ik: waarom niet? Heeft u verkeerde ervaringen met de Bijbel? Soms merk ik dan dat ze terugkomen en toch vertellen waarom ze de folder niet willen. Bekende opmerkingen en vragen, bijvoorbeeld: er klopt niets van de Bijbel, waarom al die ellende?

Laatst op de Dam sprak ik mensen uit Limburg, oudere echtparen die met z'n vieren een dagje Amsterdam deden. Een kort gesprek. Ze wilden er niets mee te maken hebben. Vroeger waren ze rooms-katholiek, maar het liet de mensen niet los. Zo proberen wij als evangelisten het te doen. In alle eenvoud zaaien."

Sinds 11 september 2001 merkt Krijgsman dat er meer belangstelling is. "Mensen kunnen eerder aangesproken worden met: 'U voelt toch wel dat het zo niet door kan gaan met alle problemen in de wereld?' Dat voelen ze allemaal heel goed, maar ik merk dat het weer heel gauw wegebt. Het is natuurlijk een hele nare gedachte. Mensen worden even heen en weer geschud, maar als de Heere daar niet in meekomt, ebt het weg en gaan de mensen gewoon weer hun eigen weg. Kerkmensen, maar ook onkerkelijke Amsterdammers, hebben overtuigende en overbuigende bekering nodig, zodat de Heere Jezus onmisbaar wordt."

Het is de bedoeling dat Krijgsman één dag in de week gaat evangeliseren in Leidsche Rijn, een grote stad in opbouw langs de snelweg tussen Woerden en Utrecht "Dat gebeurt nu al door vrijwilligers uit de gemeenten Utrecht, Nieuwer ter Aa en Woerden. Er is een koffie-ochtend, een zondagsschool en er zijn een soort thema-avonden. Het werk is heel anders dan in Amsterdam. Leidsche Rijn is een slaapstad: de meeste mensen werken overdag ergens anders."

Stempels

Niet alleen evangelisten houden zich bezig met evangelisatie. Er zijn ook gemeenten die plaatselijke initiatieven ontplooien. Zoals in Dordrecht, waar de commissie kinderevangelisatie actief is en bijeenkomsten in de wijk Krispijn organiseert. Een wijk waar ook de kerk van de Gereformeerde Gemeente staat en die vooral door Turken en Antillianen wordt bevolkt.

De Dordtse kinderevangelisatiecommissie bestaat uit 13 mensen. Betty van Steensel (21) is sinds 1998 één van de leden van die commissie. "Ik had twee keer met een VakantieBijbelWeek meegedaan en was toen wel enthousiast geworden. De commissie had dat toen door en vroeg me of ik voortaan mee wilde werken."

Iedere woensdagmiddag proberen de medewerkers van de Dordtse kinderevangeslisatie heel eenvoudig aan kinderen uit de wijk Krispijn uit te leggen wat de boodschap van de Bijbel is. Betty vertelt: "We zijn met drie mensen leiding op een woensdagmiddag. Eén verteller, één die zingt en bidt met de kinderen en ze de tekst aanleert en één die gewoon aanwezig is. We beginnen zelf om half twee met gebed als leiding, daarna zetten we alles klaar en gaan er twee de straat op om kinderen uit te nodigen of kinderen op te halen die niet alleen naar de kerk mogen komen.

De middag begint om twee uur, we zingen eerst twee liederen, daarna wordt er gebeden. Er wordt weer wat gezongen, terwijl er tussendoor af en toe wat wordt uitgelegd over de liederen die we zingen.

Dan wordt het Bijbelverhaal verteld, de tekst aangeleerd en als het rustig genoeg is lezen we met elkaar een stukje uit de Bijbel. Na nog wat zingen, sluiten we af met gebed, en gaan we knutselen.

De kinderen kunnen stempels verdienen als ze een Bijbeltekst alleen op te kunnen zeggen. Na 25 stempels krijgen ze een verrassing en na vijftig stempels een kinderbijbel. Het aantal kinderen dat komt is heel verschillend, soms zit je met vier en soms met 27 kinderen. Het gemiddelde ligt denk ik ongeveer op tien kinderen."

Vruchten

De commissie organiseert iedere voorjaars- en zomervakantie een VakantieBijbelWeek. "We hebben dan drie of vier dagen elke middag club. Daarvoor hebben we echt de hulp uit de gemeente nodig en elke VakantieBijbelWeek werken er dan ook gelukkig zo'n dertig tot veertig mensen uit de gemeente mee. Er komen dan ook veel meer kinderen. Gemiddeld veertig tot zestig, maar met uitschieters naar beneden en boven: zeventien of honderd."

Heeft kinderevangelisatie eigenlijk we! zin? Betty vindt het een moeilijke vraag. "Er zijn geen kinderen via de club in de kerk gekomen. Het is veel zaaiwerk en stenen ruimen. Je hoopt dat kinderen later wat minder tegen een kerkgang op zullen zien. Op biddag en dankdag nemen we ze altijd mee naar de kerk, zodat de drempel wat lager wordt om ooit op eigen kracht eens te komen.

Verder bereik je ook ouders via hun kinderen. Na de zomer beginnen we (...) mee. Je hoeft dan de kinderen niet meer te laten gaan, maar kunt ze blijven vasthouden en meer leren als ze ouder worden. Verder zou bet kinderwerk ook nog wel meer gecombineerd kunnen worden met evangelisatiewerk onder ouders.

En wat er verder voor vruchten zijn? Ik weet het niet, maar het is onze taak om met alle krachten en zo goed mogelijk, te doen wat onze hand vindt om te doen."

Verder zijn er ook nog wat bijkomende aspecten, die niet het eigenlijke doel van kinderevangelisatie zijn. Je doet bijvoorbeeld nog wat voor een wijk. De kinderclub is echt bekend in de wijk en moeders hebben vaak het idee dat als ze hun kinderen naar de club sturen, 'dan zijn ze van de straat af en ze zullen er geen verkeerde dingen leren'. De ciub is dan toch een middel om te laten zien dat mensen van de kerk ook bewogen zijn met niet-christelijke medemensen.

De Dordtse studente doet het werk graag en bewaart mooie herinneringen aan de middagen. Aan het middagje roeien in de Biesbosch bijvoorbeeld. "Afgelopen herfstvakantie zijn we met de kinderen gaan roeien. Het was voor het eerst en een hele onderneming, maar de kinderen waren dolenthousiast. Alleen regende het al de hele dag, dus we wisten gewoon niet wat we moesten doen. Toen we met de kinderen begonnen, hebben we om mooi weer gebeden. En toen we naar de auto's liepen, was het droog, tijdens het roeien scheen de zon, en toen we weer in de auto's naar huis zaten begon het weer te gieten. Dat hebben we echt als een zegen van de Heere gezien, anderhalf uur zon op een dag vol regen, en dat precies toen wij in de Biesbosch waren."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen