En er werd een grote stilte

Er woei een grote storm van smart 

Over mijn levenszee, 

De baren sloegen over mijn schip. 

Alzo, dat het vol werd van wee. 

En Jezus was mét mij in het schip, 

Maar nu was het nacht en Hij sliep. 

Ik wekte Hem op in mijn groten angst. 

Ik wekte Hem op en riep: 

"Bekommert het U, o meester, niet, 

Dat ik verzink, verzink?" 

Hij, opgewekt zijnde, bestrafte den wind, 

Die aanstonds liggen ging. 

Hij sprak tot de golven: "Zwijgt, weest stil!" 

De golven legden zich neêr, 

En er werd grote stilte. 

Ik sprak Vol eerbied: "Het is de Heer." 

Ik sprak: "O mijn ziel! waarom zo bevreesd? 

Hoe is uw geloof zo klein? 

Het is de Heer, Wien ook de wind 

En de zee gehoorzaam zijn."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen