Oorlog tegen Irak

Tarek Aziz, de tweede man in het schurkachtige regime dat Irak regeert, noemt zich christen. Nou, denk maar niet dat deze booswicht in de praktijk des levens een navolger van de Messias is. Zijn heiland heet Hussein. Als minister van Buitenlandse Zaken probeert Aziz voor het oog van de wereld te verdoezelen wat er in Irak gebeurt aan onderdrukking, martelpraktijken, staatsmoorden en fabricage van massavernietigingswapens. Aziz heeft een duivels handwerk: rechtpraten wat krom is.

Verbazend dat deze man onlangs met open armen door paus Johannes Paulus II werd ontvangen in het Vaticaan. Hebben ze daar dan niets geleerd sinds Pius XII in de Tweede Wereldoorlog heulde met het verderfelijke regime van Adolf Hitier? Het laat zich raden wat de eerste de beste verkrachte of gemartelde Irakees vindt van dit pauselijke gebaar. Om het over de nabestaanden van vergaste Koerden nog maar niet te hebben.

Helaas hebben lagere roomse geestelijken totaal niet geprotesteerd tegen de grove diplomatieke misgreep van het Vaticaan. Ook vooraanstaande protestantse leiders lijken het wel best te vinden. Sterker: overal ter wereld keren roomse en protestantse leiders zich tegen de oorlog en de opbouw van militaire druk door Amerika. Zo dragen zij hun steentje bij aan een verwrongen beeld dat velen hebben, als zou niet Saddam Hussein, maar president Bush de grootste bedreiging voor de wereldvrede zijn.

Als het erop aankomt, lijken veel kerkleiders liever te geloven in de vreedzame bedoelingen van de ene christen (Aziz), dan in de oprechtheid van die andere (Bush). Hoe komt dat toch, die totale verwarring? Er zijn twee redenen aan te wijzen. 1. Veel hedendaagse christenen zijn de Bijbelse diepte van het begrip vrede vergeten. 2. Velen denken te optimistisch over de mens.

Vrede door recht

Als het in de Bijbel over vrede gaat, dan betekent dat vee! meer dan de afwezigheid van oorlog. Ware vrede heerst alleen daar waar alles wat vrede verstoort bij de wortel is aangepakt. Het heerlijkste voorbeeid is dat van de Vredevorst zelf. Hij moest de kruisdood sterven om vrede te kunnen gebieden, op aarde en in mensenzielen. De zonde wordt bij de wortel aangepakt: niet vergeten, maar vergeven. Zo spreekt de Bijbel van vrede door recht. Vrede en gerechtigheid moeten elkaar kussen, zingt de psalmdichter. Soms zelfs in een weg die wij maar moeilijk begrijpen. Als Israël Gods bevel negeert en groepen Kanaänieten in leven laat, levert dat decennia van ellende en onvrede op. Was dat doden van Kanaänieten dan gerechtigheid? Laat ons verstand maar zwijgen: het was Gods recht.

Te goedkoop denken velen vandaag de dag over vrede. Zij huiveren bij het wapengekletter van Bush en laten zich graag geruststellen door de geveinsde glimlach van Aziz. Ze wijzen op de vele doden en vluchtelingen die een oorlog tot gevolg zal hebben. Maar ze vergeten de vele slachtoffers die Saddams regime al maakte, de vier miljoen mensen die Irak ontvluchtten, de steun die Bagdad biedt aan levensgevaarlijke terroristen en de voortdurende dreiging tegen Israël.

Slechtheid van de mens

"Vrede, vrede, er is geen gevaar", riepen valse profeten ten tijde van het Oude Testament al. Zij koesterden ten diepte het geloof dat het allemaal wel mee zou vallen, dat de rede het uiteindelijk wel zou winnen en dat oorlog en oordeel zouden uitblijven. Zo zie je dat de goedkope, ondiepe opvatting van vrede nogal eens samengaat met het geloof in het goede in de mens. Maar al te graag zijn veel christenen vandaag de dag geneigd te denken dat het met Saddam Hussein ook zo'n vaart niet zal lopen. Laten we nog maar eens een goed gesprek met hem voeren, nog wat wapeninspecteurs op hem af sturen, nog eens met een boycot dreigen en de oppositie in Irak nog wat steunen. Misschien zal het dan beter gaan.

Wie zo denkt, vergeet dat Irak al sinds de Golfoorlog, twaalf jaar geleden, een loopje neemt met de rest van de wereld. Saddam heeft zelfs de 'laatste kans' die hem vorig najaar door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties is geboden, verprutst door actief tegen te werken. Welke ouder voert na zeventien keer waarschuwen en een laatste kans nog een goed gesprek met zijn kind, zonder de beloofde straf ten uitvoer te brengen?

Tegenstanders van de oorlog zouden zich ook eens achter de oren moeten krabben over de consequenties van hun standpunt. Wat zal er gebeuren als de Amerikanen zich terugtrekken en de druk van de internationale gemeenschap verslapt? Het laat zich raden. Saddam bouwt verder aan zijn wapenarsenaal en wacht op de dag waarop hij een gruwelijke slag kan slaan. Beter hoeven wij van hem niet te denken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen