CDA stemmen

In nog geen jaar tijd is er aan de fronten van de christelijke politiek in Nederland veel veranderd. Zaten er in februari 2002 acht vertegenwoordigers van ChristenUnie en SGP in de Tweede Kamer, nu zijn dat er nog maar vijf. In dezelfde periode steeg het CDA van 29 naar 44 zetels, waarmee ze haar oude machtspositie heroverde. Tijd voor liefhebbers van Bijbels-genormeerde politiek om een ingewikkelde vraag onder ogen te zien. Waar kies je voor? De politieke situatie van een jaar geleden (met maar liefst acht orthodox-christelijke politici, maar ook met een klein CDA en een machtig paars kabinet), of die van nu (met vijf zetels voor CU/SGP, maar met het CDA als grootste en een gereformeerde premier in het Torentje)? Een eerlijke vraag, die een eerlijk antwoord verdient.

Vermoedelijk zullen maar weinig Gergemmers, of ze nu CDA stemden of SGP, kiezen voor vorig jaar. Natuurlijk, acht Bijbelgetrouwe kamerleden - waaronder zelfs drie uitgesproken theocraten - is mooi. Maar wat zijn we blij dat het CDA weer meeregeert! Dat het land niet langer is uitgeleverd aan de paarse trawanten. Wie zegt vandaag de dag nog na wat toenmalig RPF-leider Van Dijke tijdens de verkiezingscampagne van 1994 beweerde: het maakt niet uit of het CDA regeert of niet, daar is toch niks christelijks meer aan?

Had het CDA de afgelopen acht jaar in de regering gezeten, dan was euthanasie in beginsel nog strafbaar, dan konden homo's niet met elkaar trouwen en dan waren bordelen nog bij wet verboden. Zeg nooit nooit, ook niet bij het CDA, maar we waren als land en volk vast niet zover weggeweest van Gods heilzame geboden als de paarse partijen ons gebracht hebben.

Strategisch stemmen

Zo beschouwd valt best te begrijpen dat een groot aantal behoudende christenen, die eigenlijk tot de traditionele achterbannen van ChristenUnie en SGP behoren, het afgelopen jaar op CDA stemde. Minder dan voorheen had dat met secularisatie te maken. Het ging in veel gevallen echt niet om mensen die vinden dat SGP en ChristenUnie te strikt tegen abortus en euthanasie zijn.

Integendeel, het ging vooral om mensen - vaak jongeren! - die zich verbonden weten met de idealen van ChristenUnie en SGP. Zij wilden alleen koste wat kost voorkomen dat het CDA opnieuw in de oppositie zou komen. Verder wilden ze lijsttrekker Balkenende steunen in zijn strijd om opnieuw premier te worden, vooral toen dat een paar weken geleden plotseling nog spannend werd.

Je kunt je slechtere redenen voorstellen om CDA te stemmen. En inderdaad: het heeft een groot verschil gemaakt. Terecht wees hoofdredacteur Janse van het RD er onlangs op dat het CDA ook zonder de 45.000 kiezers die overkwamen van ChristenUnie en SGP 44 zetels zou hebben behaald. Maar wie de mensen erbij telt die op 15 mei al overgingen, telt twee tot drie zetels: precies het verschil dat het CDA nu tot de grootste maakt.

Hoge prijs

Begrip voor de strategische stemmers betekent echter nog niet dat ze gelijk hebben. In de eerste plaats wordt het belang van het CDA als grootste partij overdreven. Natuurlijk, mooi dat we nu een premier hebben die bidt voor z'n brood; maar zelfstandige macht heeft hij nauwelijks. Zie de hele discussie over waarden en normen. Zolang Balkenende slechts sprak, vond iedereen het best. Maar toen hij een nationale commissie wilde oprichten, bleek zijn polsstok geen centimeter langer dan zijn coalitiepartners hem gunden. Natuurlijk is van belang dat het CDA in de regering komt. Maar daar hoefde de partij weer niet de grootste voor te worden. PvdA en VVD sloten elkaar uit, het CDA zat van meet af aan goed. Wie dat in ogenschouw neemt, moet erkennen dat de prijs die ChristenUnie en SGP betaalden wel erg hoog was. Hun specifiek christelijke getuigenis klinkt nu niet meer in tal van commissievergaderingen, omdat je met vijf mensen eenvoudig niet kunt doen wat je met acht mensen kunt. En CDA'ers kunnen hen niet vervangen. Want die zijn niet voluit tegen euthanasie, die verstaan onder het gezin niet per se een verband van man/vrouw/kinderen, die verwijzen niet snel naar de Tien Geboden, die laten het Woord veel minder spreken; als ze al christen zijn.

En dan nog iets. Weglopen van ChristenUnie of SGP mag dan minder met secularisatie te maken hebben dan vroeger, maar waar is de loyaliteit gebleven, de innige verbondenheid met de eigen kring? En komen 'weglopers' ooit nog terug op het nest? Laten we met die vragen niet zo makkelijk omgaan als Van Dijke in 1994 met de machtsvraag. We zouden beschaamd kunnen uitkomen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen